Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την ίδρυση ΑΕ Διαχείρισης Πολιτιστικών Πόρων

 ΑΔΕΔΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την ίδρυση της Ανώνυμης Εταιρείας του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ)

Εναντιωνόμαστε στο νομοσχέδιο-έκτρωμα της κυβέρνησης για την ίδρυση της Ανώνυμης Εταιρείας του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ), καθώς και στην ίδρυση του νέου Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία «Φορέας Διαχείρισης Επισκέψιμων Χώρων Ενάλιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς», που ανοίγει τον δρόμο για την παράδοση των ενάλιων αρχαιολογικών πάρκων και της διαχείρισής τους σε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Το νομοσχέδιο προωθεί την περαιτέρω εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, με την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των εσόδων της, καθώς εκχωρεί στην Ανώνυμη Εταιρεία κρίσιμες αρμοδιότητες, όπως τη διαχείριση των εσόδων από τα εισιτήρια εισόδου σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, την τιμολογιακή πολιτική για τα εισιτήρια, τη λειτουργία των πωλητηρίων και των αναψυκτηρίων, τη διοργάνωση ιδιωτικών εκδηλώσεων σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία, την αξιοποίηση της κινητής περιουσίας και την διαχείριση των ακινήτων που έχουν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτισμού με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια κ.α.

 Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι ο μορφωτικός, επιστημονικός και κοινωνικός ρόλος της πολιτιστικής κληρονομιάς υποχωρεί μπροστά στις προτεραιότητες της τουριστικής βιομηχανίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία σε πεδία κερδοφορίας μιας  Ανώνυμης Εταιρείας με μόνο σκοπό το «εμπορικό κέρδος».

Οι αρχαιολογικοί χώροι, τα μνημεία και τα μουσεία ανήκουν σε όλο το λαό, είναι φορείς ιστορικής μνήμης, ταυτότητας και έχουν κοινωνικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό ρόλο, με τη φροντίδα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που τα τελευταία χρόνια αποψιλώνεται από προσωπικό και πόρους.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. χαιρετίζει τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη στάση εργασίας και τη συγκέντρωση που πραγματοποίησαν τα σωματεία του Υπουργείου Πολιτισμού και στηρίζουμε τον αγώνα τους.

Διεκδικούμε μαζί τους:

• Την άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου.

• Να μην εκχωρηθεί καμία αρμοδιότητα του ΟΔΑΠ και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας σε Ανώνυμες Εταιρείες ή ιδιώτες.

• Την προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.

• Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων- Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων με πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα

• Πλήρη κρατική χρηματοδότηση για την προστασία, συντήρηση, ανάδειξη και λειτουργία των αρχαιολογικών χώρων, των μουσείων και των μνημείων.

• Ελεύθερη και ουσιαστική πρόσβαση του λαού στον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Μεγάλη δικαίωση: Ακύρωση καθαιρέσεων προϊσταμένων νηπιαγωγείων των ΣΕΠΕ “Αριστοτέλης” και “Αθηνά” λόγω συμμετοχής τους στην Α/Α

Απαλλάχθηκαν ακόμη έξι εκπαιδευτικοί στη Λακωνία για τη συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση – Νέες αποφάσεις του Πειθαρχικού Συμβουλίου Πελοποννήσου

 Χρήστος Κάτσικας

Επιβεβαιώθηκε ότι η συμμετοχή στην απεργία-αποχή αποτελεί συνδικαλιστική δράση που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πειθαρχικό παράπτωμα

Νέες απαλλακτικές αποφάσεις εξέδωσε χθες το Πειθαρχικό Συμβούλιο Πελοποννήσου για έξι εκπαιδευτικούς του ΠΥΣΠΕ Λακωνίας, οι οποίοι είχαν παραπεμφθεί επειδή συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από τις διαδικασίες αξιολόγησης στην εκπαίδευση.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των Παρεμβάσεων-Κινήσεων – Συσπειρώσεων, το Πειθαρχικό Συμβούλιο αποφάσισε την απαλλαγή και των έξι εκπαιδευτικών, εξέλιξη που, όπως υποστηρίζεται, αποτελεί συνέχειααντίστοιχων αποφάσεων που είχαν ληφθεί την προηγούμενη εβδομάδα από το Πειθαρχικό Συμβούλιο Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, όπουείχαν απαλλαγεί 53 εκπαιδευτικοί που αντιμετώπιζαν αντίστοιχες πειθαρχικές διώξεις.

Η παράταξη δικαίως χαρακτηρίζει τις αποφάσεις αυτές «σημαντική νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος», υποστηρίζοντας ότι επιβεβαιώνουν τη θέση της πως η συμμετοχή στην απεργία-αποχή αποτελεί συνδικαλιστική δράση που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πειθαρχικό παράπτωμα.

Στην ανακοίνωσή τους αναφέρουν ότι ο συλλογικός αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση, την οποία συνδέουν με την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης, συνεχίζεται, ενώ κάνουν λόγο για δικαίωση των εκπαιδευτικών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με πειθαρχικές διαδικασίες.

Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για την αξιολόγηση

Οι νέες αποφάσεις έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία παραμένει σε εξέλιξη η αντιπαράθεση μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και συνδικαλιστικών οργανώσεων σχετικά με την εφαρμογή της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.

Από τη μία πλευρά, το Υπουργείο υποστηρίζει ότι η αξιολόγηση αποτελεί βασικό εργαλείο για τη βελτίωση της ποιότητας του δημόσιου σχολείου και προβλέπεται από το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο.

Από την άλλη, ορισμένες εκπαιδευτικές ομοσπονδίες και παρατάξεις συνεχίζουν να αντιδρούν, υποστηρίζοντας ότι η αξιολόγηση οδηγεί σε κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, ενώ στηρίζουν τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή ως μορφή συνδικαλιστικής κινητοποίησης.

Οι σημερινές απαλλακτικές αποφάσεις αναμένεται να τροφοδοτήσουν εκ νέου τη συζήτηση γύρω από τις πειθαρχικές διώξεις που σχετίζονται με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών στην απεργία-αποχή και ενδέχεται να αξιοποιηθούν ως επιχείρημα και στις επόμενες αντίστοιχες υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον πειθαρχικών συμβουλίων.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/554940_apallahthikan-akomi-exi-ekpaideytikoi-sti-lakonia-gia-ti-symmetohi-toys-stin

Η σφαγή των 32.910 υποψηφίων

του Γιώργου Κ. Καββαδία

Περισσότεροι από 1 στους 3 υποψηφίους έμειναν εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών επανέρχεται κάθε χρόνο το ίδιο σκηνικό: συζητήσεις για την άνοδο ή την πτώση των βάσεων, ευχές προς τους επιτυχόντες, παραινέσεις προς όσους δεν τα κατάφεραν και η γνωστή διαβεβαίωση ότι οι εξετάσεις δεν καθορίζουν τη ζωή των νέων. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: ο αποκλεισμός 32.910 υποψηφίων από την τριτοβάθμια εκπαίδευση 

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΠΑΙΘΑ, οι υποψήφιοι όλων των κατηγοριών ανήλθαν σε 96.519, ενώ οι επιτυχόντες ήταν 63.609. Αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι από ένας στους τρεις έμειναν εκτός ΑΕΙ. Την ίδια στιγμή δεκάδες πανεπιστημιακά τμήματα παραμένουν με μεγάλο αριθμό κενών θέσεων. Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ) απέκλεισε περισσότερες από 11.200 διαθέσιμες θέσεις, δημιουργώντας το παράδοξο να υπάρχουν ταυτόχρονα χιλιάδες αποκλεισμένοι υποψήφιοι και χιλιάδες άδεια αμφιθέατρα.

Πίσω από αυτούς τους αριθμούς δεν βρίσκονται απλώς «αποτυχίες». Βρίσκονται χιλιάδες νέοι που καλούνται να σηκώσουν ατομικά το βάρος μιας αποτυχίας που έχει έντονα κοινωνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά.

Η περίφημη «δικαίωση των κόπων» αφορά μόνο όσους περνούν το κατώφλι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για πολλούς άλλους, ιδιαίτερα όσους προέρχονται από λαϊκές οικογένειες ή από απομακρυσμένες περιοχές, οι κόποι τους συγκρούονται με τους ταξικούς φραγμούς του εκπαιδευτικού συστήματος.

Η ταξική λαιμητόμος της ΕΒΕ

Η δημοσιοποίηση των βάσεων εισαγωγής αποτυπώνει κάθε χρόνο τις συνέπειες της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, η οποία εφαρμόζεται από το 2021. Η ΕΒΕ προστέθηκε ως ένας ακόμη μηχανισμός αποκλεισμού, ιδιαίτερα για τους μαθητές των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων.

Για κάθε επιστημονικό πεδίο υπολογίζεται ένας μέσος όρος επιδόσεων και κάθε τμήμα επιλέγει συντελεστή, συνήθως από 0,80 έως 1,20. Όποιος δεν καλύπτει την απαιτούμενη ΕΒΕ δεν μπορεί να δηλώσει το συγκεκριμένο τμήμα, ακόμη κι αν υπάρχουν κενές θέσεις. Έτσι, ένας υποψήφιος αποκλείεται από επιλογές που θα μπορούσαν να του προσφέρουν μια θέση στην ανώτατη εκπαίδευση, ενώ πολλά περιφερειακά τμήματα οδηγούνται σε μαρασμό λόγω ελάχιστων εισακτέων.

Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: οι αποκλεισμοί αυξάνονται και οι κενές θέσεις πολλαπλασιάζονται. Το 2021, πρώτη χρονιά εφαρμογής της ΕΒΕ, έμειναν κενές περίπου 17.000 θέσεις. Συνολικά, την περίοδο 2021-2026 οι κενές θέσεις ξεπέρασαν τις 72.400, αριθμός που αντιστοιχεί σε περισσότερα από τρία πανεπιστήμια μεγέθους Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Πανεπιστημίου Αιγαίου ή Ιονίου Πανεπιστημίου.

Στα Γενικά Λύκεια ο βασικός παράγοντας αποκλεισμού είναι η ίδια η ΕΒΕ και όχι οι τελικές βάσεις των σχολών. Στα ΕΠΑΛ, αντίστοιχα, ο αποκλεισμός συνδέεται τόσο με την ΕΒΕ όσο και με τον περιορισμένο αριθμό διαθέσιμων θέσεων. Έτσι δημιουργείται το παράδοξο να υπάρχουν ταυτόχρονα δεκάδες χιλιάδες αποκλεισμένοι υποψήφιοι και δεκάδες χιλιάδες κενές θέσεις, ενώ αρκετά περιφερειακά τμήματα αδυνατούν να λειτουργήσουν κανονικά.

Παράλληλα, μετά από έξι χρόνια εφαρμογής της ΕΒΕ αποδεικνύεται ότι δεν αποκλείστηκαν μόνο οι υποψήφιοι με πολύ χαμηλές βαθμολογίες. Σε αρκετές περιπτώσεις αποκλείστηκαν και μαθητές με μέσους όρους από 8 έως και πάνω από 14, επειδή δεν πληρούσαν το όριο της ΕΒΕ συγκεκριμένων τμημάτων. Έτσι καταρρίπτεται το επιχείρημα ότι το μέτρο αφορά αποκλειστικά όσους συγκέντρωναν εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις.

Το «Εθνικό Απολυτήριο» και οι νέοι φραγμοί

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η εξαγγελία για το λεγόμενο «Εθνικό Απολυτήριο». Αντί να περιορίζει τον εξεταστικό χαρακτήρα του Λυκείου, φαίνεται να επεκτείνει τις πανελλαδικού τύπου εξετάσεις σε όλες τις τάξεις.

Σε συνδυασμό με την Τράπεζα Θεμάτων και την ΕΒΕ διαμορφώνεται ένα σχολείο διαδοχικών εξεταστικών φραγμών, όπου οι μορφωτικές ανισότητες διευρύνονται και η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τους οικονομικά ασθενέστερους. Το βάρος μεταφέρεται όλο και περισσότερο στον μαθητή και την οικογένειά του, ενώ ενισχύεται ο ρόλος της ιδιωτικής εκπαίδευσης, των κολεγίων και της παραπαιδείας.

Όταν, τέλος, οι νέοι καλούνται να ξεκινήσουν τη ζωή τους μέσα σε ένα περιβάλλον χαμηλών μισθών, στεγαστικής κρίσης και εργασιακής ανασφάλειας, οι περίφημοι «πολλοί δρόμοι» που προβάλλονται ως εναλλακτικές δεν είναι ίδιοι για όλους. Άλλοι ξεκινούν με προνόμια και οικονομική στήριξη, ενώ άλλοι συναντούν από την πρώτη κιόλας εκπαιδευτική διαδρομή εμπόδια που δύσκολα μπορούν να ξεπεράσουν.

https://drepani.gr/ekpaideusi/i-sfagi-ton-32-910-ypopsifion

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΕ ΔΙΩΚΕΤΑΙ. ΝΙΚΑ! ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΕΣ/ΟΥΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

     ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΕΝ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΝΙΚΑ!

ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ!!! ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΤΩΝ ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ/ΙΣΣΩΝ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ Α/Α ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ

Μια πρώτη μεγάλη ιστορική νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος έναντι του πογκρόμ διώξεων, που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ, είναι οι πρώτες αποφάσεις απαλλαγής των συναδέλφων/ισσών που διώκονταν για τη συμμετοχή τους στην απεργία αποχή στην Αν. Μακεδονία Θράκη (κοινοποίηση απόφασης την Τετάρτη 22/7/2026, εκδίκαση την 5η/6/2026).

Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ παρά το ότι αρχικά θεώρησαν ότι “είχαν να κάνουν” με έναν εύκολο στόχο, βρέθηκαν να αναμετρώνται με έναν δύσκολο αντίπαλο, που δεν σήκωσε τη λευκή σημαία της υποχώρησης και της ήττας. Αντίθετα, βρέθηκαν μπροστά σε ένα μέτωπο εκπαιδευτικών που με τα σωματεία τους έγιναν ο βραχνάς του ΥΠΑΙΘΑ.
Επιστράτευσαν όλα τα μέσα που διέθεταν για να κάμψουν την αντίσταση των εκπαιδευτικών. 

Ξεκινώντας με το καρότο: Λέγοντας ότι η αξιολόγηση είναι μια τυπική διαδικασία, ότι δεν είναι τιμωρητική, ότι αν κάποιος είναι καλός δεν έχει να φοβάται κάτι, ότι με την αξιολόγηση θα βελτιωθεί το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί… Πέρασαν γρήγορα στο μαστίγιο, προσφεύγοντας στα δικαστήρια αλλεπάλληλες φορές για να βγάλουν την α-α παράνομη, διασπείροντας ψεύδη, ακόμα και με εγκυκλίους στελεχών του ΥΠΑΙΘΑ, ότι η α-α δεν είναι σε ισχύ, με τον πρωθυπουργό στις οθόνες να δηλώνει ότι όσοι δεν αξιολογούνται από θέση αρχής δεν έχουν θέση στην εκπαίδευση, με απειλές, πιέσεις, εκφοβισμό από συμβούλους και διευθυντές, που μέχρι και για ποινικές διώξεις έκαναν λόγο και φυσικά με την άρνηση από ΔΙΔΕ και ΔΙΠΕ να μονιμοποιήσουν τους νεοδιόριστους μετά την παρέλευση της διετίας (της λεγόμενης περιόδου δοκιμότητας). 

Και παρά το ότι έστελναν βροχηδόν τα “ραβασάκια” των πειθαρχικών, προσδοκώντας υποχώρηση των 2.500 εκπαιδευτικών που συνέχιζαν την απεργία αποχή μέσα στο καλοκαίρι του 2025, θέσπισαν το νέο πειθαρχικό νόμο για να φτάσουν το καλοκαίρι του 2026 να πέσουν τελείως οι μάσκες με την προσπάθεια να περάσουν την αξιολόγηση στο σύνταγμα και να τη συνδέσουν με την άρση της μονιμότητας!

Από τον Γενάρη του 2026 – οπότε ξεκίνησαν είτε οι κλήσεις σε απολογία είτε η εκδίκαση των πειθαρχικών στην Τρίπολη, μετά στην Κομοτηνή, την Θεσσαλονίκη και την Λαμία – οι “αδέκαστοι” δικαστές έφτασαν να ρωτούν τις προθέσεις των διωκόμενων σε σχέση με την αξιολόγηση στο μέλλον, αποδεικνύοντας ότι οι διώξεις έχουν πολιτικό και ιδεολογικό χαρακτήρα!

Όμως το σθένος και η αντοχή του εκπαιδευτικού κινήματος οφείλεται και στο ότι υπάρχει πλέον το βίωμα. Η εκπαιδευτική κοινότητα βλέπει να αμφισβητείται το “δικαίωμα των δικαιωμάτων” των εργαζόμενων, το δικαίωμα στην απεργία. Βλέπει συναδέλφους να διώκονται γιατί φώναξαν ένα σύνθημα, ως ταραξίες, γιατί δημοσιοποίησαν κενά, γιατί έγραψαν ένα άρθρο κριτικής προς την εκπαιδευτική πολιτική, γιατί τους χρεώνεται ότι έπεσε το ταβάνι του σχολείου τους ή γιατί δεν πήγαν με τα νερά των προϊσταμένων. 

Πλέον είναι σαφές ότι αξιολόγηση σημαίνει κατηγοριοποίηση, ότι είναι ταυτόσημη με την ιδιωτικοποίηση, την εμπορευματοποίηση, τους ταξικούς φραγμούς, την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις. Ότι η αξιολόγηση δομικά – από θέση αρχής που λέει και ο Μητσοτάκης – συνδέεται με την καταβαράθρωση του δημόσιου σχολείου και το χτύπημα του των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Και δεν βελτιώνεται. ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ!!

Δεν τόλμησαν!!! Η πρώτη απόφαση απαλλαγής των διωκόμενων συναδέλφων βγήκε παρά την εισήγηση να επιβληθούν ποινές στέρησης 3 μισθών, με το σκεπτικό της δικαιολογημένης αδυναμίας των διωκόμενων να αξιολογήσουν τη νομιμότητα της απεργίας αποχής που έχουν προκηρύξει τα συνδικαλιστικά όργανα. Είναι μια πολιτική απόφαση που θέλει να σώσει το κύρος της κυβέρνησης και του ΥΠΑΙΘΑ που έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο και με τον κίνδυνο ενός καινούριου γύρου αγωνιστικών διεργασιών απόρριψης της αξιολόγησης και όσων φέρνει μαζί της.

Οι εκπαιδευτικοί δεν πλανώνται!!! Καταλαβαίνουν πλέον ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο κι ότι συλλογικά, με τα σωματεία, υπάρχει ανάγκη η απεργία αποχή να συνεχιστεί να επαναπροκηρυχτεί σε περίπτωση που βγει παράνομη ή αλλάξει το αξιολογικό πλαίσιο, ότι ο αγώνας χρειάζεται να ενταθεί με απεργιακή κλιμάκωση, για την κατάργηση όλων των νόμων για την αξιολόγηση (4692/20 και 4823/21) και το μπλοκάρισμα της συντηρητικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.
Μπορεί το 22ο Συνέδριο να έληξε χωρίς ένα αγωνιστικό πρόγραμμα δράσης – αντίστοιχο με την αναγκαιότητα της περιόδου και της επίθεσης που δεχόμαστε. Μπορεί όλες οι άλλες παρατάξεις – “ταξικού” και κυβερνητικού συνδικαλισμού – να στάθηκαν απέναντι από την αγωνιστική πρόταση των Παρεμβάσεων που μιλούσαν για πολύμορφο αγώνα με συγκεκριμένα βήματα, διάρκεια και προοπτική, αλλά η λύση θα δοθεί στους δρόμους του αγώνα! 

Με τη συσπείρωση στα πρωτοβάθμια σωματεία, την ενίσχυση της συμμετοχής και της συλλογικότητας!
Είμαστε εδώ και συνεχίζουμε… Μέχρι τη νίκη!!!

Μάνος Ελευθερίου: Μαλαματένια λόγια…από έναν ποιητή

 

Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε στην Ερμούπολη στις 12

 Μαρτίου 1938 και πέθανε στις 22 Ιουλίου του 2018. 

Υπήρξε σπουδαίος ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος, μια

 σημαντική πολυσχιδής πνευματική προσωπικότητα, που έχει

 περάσει στο πάνθεο του ελληνικού πολιτισμού.

Ο Μάνος Ελευθερίου είχε γράψει ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια, τα οποία διαμόρφωσαν το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Παράλληλα, είχε εργαστεί ως αρθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Η παρακαταθήκη που αφήνει ο λόγιος αυτός κοσμοπολίτης, με την ιδιαίτερη ευγένεια και απλότητα, είναι μεγάλη.

Χωρίς να το καταλάβεις

κάθεσαι και γράφεις.

Αντί να πας στο θέατρο, στον

κινηματογράφο, στο ποδόσφαιρο,

λες: ''Εγώ θα κάτσω να γράψω.''

Και κάθεσαι και γράφεις.

Και σου γίνεται χούι.

Έχω νιώσει πολλές πίκρες

στη ζωή μου. Έχω δεχτεί πολλά βέλη.

Τις πληγές μου τις χρησιμοποιώ

στα τραγούδια μου, τα οποία είναι

αυτοβιογραφικά τα περισσότερα.

Γράφω για να βγάλω τα εσώψυχά μου.

Γράφω δύσκολα.

Γράφω ένα δίστιχο ή ένα τετράστιχο

κι ύστερα περιμένω τη θεία έμπνευση

για να συνεχίσω.

Ήμουν και τυχερός. Σπουδαίοι

συνθέτες τα πήραν στα χέρια τους

και τα ανέδειξαν.

Εργάστηκα σε εκδοτικό οίκο

επί σαράντα χρόνια.

Πώς νομίζεις παίρνω

τη συνταξάρα των εξακοσίων ευρώ;

Και πάλι καλά να λέω...

Υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν

διακόσια πενήντα ευρώ.

Μετάνιωσα που δεν έγραψα

λαϊκά - ερωτικά τραγούδια

ενώ μπορούσα.

Δε θα έμενα στο νοίκι. Θα είχα

εξασφαλίσει τουλάχιστον αυτό.

Θα ήθελα να ήμουν ηλεκτρολόγος

ή μηχανικός. Να έχω χρήματα.

Δεν ξέρω τι άλλο πια

μπορώ να κάνω για να επιβιώσω.

Μια κοπέλα που διάβασε το βιβλίο μου,

μού έστειλε έναν τενεκέ λάδι.

Ας είναι καλά.

Με χαροποιεί ένα καλό βιβλίο,

ωραίοι άνθρωποι που είναι

δίπλα μου και επικοινωνώ,

μια καλή κουβέντα.

Σου λέει η γειτόνισσα,

το βραδάκι, για παράδειγμα:

''άντε καλό ξημέρωμα.''

Τι ωραίο που είναι αυτό ε;

Για σκέψου το.

''Να έχεις καλό ξημέρωμα.''

Τί ωραία ευχή.

Όταν ξυπνάω το πρωί

κάνω το σταυρό μου που επέζησα

και άλλη μια νύχτα και λέω:

''Δόξα σοι ο Θεός, ζούμε,

να δούμε τί θα κάνουμε και σήμερα.''

Πίνω το καφεδάκι μου και ξεκινάω

να παλεύω με τις άδειες σελίδες.

Μπορεί να γράψω δέκα σελίδες

και να μείνουν τρεις προτάσεις.

Η χαρά έρχεται όταν διαπιστώνεις

ότι με αυτές τις τρεις προτάσεις

κάτι πέτυχες.

Είμαι πολύ κουρασμένος.

Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι πάσχω

από μία ανίατη νόσο: το γήρας.

Όταν πεθάνω

δε θα με θάψουν στο χώμα.

Θα με κάψουν.

Το έχω γράψει και στη διαθήκη μου.

Δε θέλω να υπάρχει

τίποτα απολύτως από μένα.

Θα υπάρχουν τα τραγούδια μου,

να τα ακούει ο κόσμος

και να τα τραγουδά.

''Παραπονεμένα λόγια

έχουν τα τραγούδια μας,

Στα χρόνια της υπομονής

δε μας θυμήθηκε κανείς,

Άλλος για Χίο τράβηξε πήγε

κι άλλος για Μυτιλήνη,

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες

τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς,

Οι ελεύθεροι κι οι ωραίοι

ζουν σε κάποιες φυλακές,

Ναύτης βγήκε στη στεριά

για περιπολία,

Ο χάρος βγήκε παγανιά

μεσ' στη δική μου γειτονιά,

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές,

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα,

η ξενιτειά τα βρήκε αδελφωμένα,

Χρόνια μετά κάτω απ' τη μαρκίζα

σε βρήκα που 'ρθες για να μη βραχείς,

Το τρένο φεύγει στις οκτώ

ταξίδι για την Κατερίνη,

Στων αγγέλων πάμε,

πάμε τα μπουζούκια...

Μάνος Ελευθερίου

Μάνος Ελευθερίου / Μαλαματένια λόγια...από έναν ποιητή

Μάνος Ελευθερίου | Τραγούδια, Στίχοι, Ποιήματα ...

Μάνος Ελευθερίου

Όταν ο Μάνος Ελευθερίου αφηγήθηκε τη ζωή του στη LiFO

Οι σπουδαίοι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου σε 14 μεγάλα

τραγούδια

Κιθάρα: Ελευθερίου Μάνος

Ελευθερίου, Μάνος – Ποιήματα

Αφιέρωμα: Μάνος Ελευθερίου - Περιοδικό Χάρτης

Μαλαματένια λόγια

https://www.youtube.com/watch?

v=X5YvUkkqtAs&list=RDX5YvUkkqtAs&start_radio=1

Μνήμη ενάντια στη λήθη... «Ο Σωτήρης ζει!»

 ...61 χρόνια πριν, στη φλογισμένη νυχτιά της 21ης Ιουλίου του 1965, ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας έπεφτε νεκρός μέσα στην πολύωρη προσπάθεια της αστυνομίας να καταστείλει την τεράστια φοιτητική και λαϊκή διαδήλωση ενάντια στην κατάλυση της δημοκρατίας και την κυβέρνηση των αποστατών υπό τον Νόβα. Ο Πέτρουλας θα γίνει σύνθημα και τραγούδι, θα μείνει ζωντανός στη θύμηση και τους αγώνες μας, ειδικά στην πάλη αυτή της νεολαίας και της εργατικής τάξης για αγώνα μέχρι τη νίκη, για ξεπέρασμα των ηττών και των συνθηκολογήσεων.

Απόσπασμα από τη Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα:

"Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία. Το μοιρολόι της μάνας ακούστηκε πιο γοερό κι οργισμένο. Η μνηστή του, ντυμένη πάντοτε στ’ άσπρα, έκλαιε τώρα σπαραχτικά. Είκοσι πέντε χιλιάδες συγκεντρωμένες από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σ’ ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές, και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο. Σημαίες και λάβαρα υψώνονται, γέρνουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί, μπρος και πίσω, πάνω απ’ τα κεφάλια του ξέφρενου πλήθους.

-Ο Σωτήρης ζει!

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο. Το πλήθος βογκά, θάλασσα φουρτουνιασμένη από σηκωμένες γροθιές, η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει, ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Θα χρειαστούν πολλές προσπάθειες των υπεύθυνων και ψυχραιμία, για να κοπάσει η τρικυμία και να μπει κάποια τάξη. Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με τον Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη… Άξαφνα μια μεγάλη ομάδα από νέους και νέες, αγκαλιασμένοι μέσα στο πλήθος αρχίζει να τραγουδά. Δεν πιάνω ακόμη τα λόγια. Μα σε λίγο ξεχωρίζω:

Σωτήρη Πέτρουλα

Αηδόνι και λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.

-Είναι το καινούριο του Μίκη, μου λέει η Ματθίλδη, που έχει ξαναγυρίσει και μου πιάνει το χέρι. Ν’ ακούσεις τον Τάκη τον Μπενά, να διηγείται πώς γράφτηκε… Τη νύχτα, στα γραφεία της ΔΝΛ, αυτοί να συζητούν, μες στους καπνούς των τσιγάρων, και να προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα της κηδείας, κι ο Μίκης κάτι να γράφει βιαστικά σ’ ένα χαρτί, αλλοπαρμένος:

«-Το λόγο έχει ο πρόεδρος, λέει κάπως έντονα ο Τάκης.

-Το λόγο έχει το τραγούδι αποκρίνεται ο Μίκης, ακούστε:

Σωτήρη Πέτρουλα

σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά».

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα

οδήγα το Λαό σου, οδήγα μας μπροστά.

Είδα χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες Λαού, να στριμώχνονται στα πεζοδρόμια, στα παράθυρα και τους εξώστες, και τα λουλούδια να πέφτουν βροχή κι είδα τη λαοθάλασσα που ακολουθούσε κι άκουσα τα συνθήματα και κατάλαβα πως αυτή δεν ήταν κηδεία, ήταν μια γιγάντια διαδήλωση, σε πάθος και σε όγκο, η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε

τα γαλάζια μάτια σου

μας καλούνε.

Κι όταν είδα στην πλατεία Ομονοίας τους οικοδόμους με ξεγυμνωμένα στήθη να σταματούν τη νεκροφόρα και να σηκώνουν στα χέρια τους το φέρετρο, είπα μέσα μου πως απ’ εδώ αρχίζει πια η αποθέωση. Κι όταν είδα τον πατέρα τού ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, να βαστάει στ’ αριστερό ένα μπουκέτο κόκκινες γλαδιόλες και στο δεξί μια τσαλακωμένη φωτογραφία, να τη σφίγγει πάνω στο στήθος του και να τη δείχνει στα πλήθη, που χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν, όχι, δεν έκλαιγαν και δε θρηνούσαν, και τον άκουσα να λέει: «Αδέρφια του παιδιού μου… Ο Σωτήρης ζει… Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού… Ο Σωτήρης μου γι’ αυτό θυσιάστηκε… Δε θέλω να κλαίτε… Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία…».

Έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε. Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό… Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

…τα γαλάζια μάτια σου

μας καλούνε.

Κι όταν εμπρός στη Μητρόπολη, μέσα στην έντονη μυρωδιά της φρεσκοκομμένης δάφνης και το τραγούδι που αναθεμάτιζε αυτούς που σκότωσαν το Σωτήρη, είδα να έρχονται οι ανάπηροι της Εθνικής Αντίστασης, με τα στεφάνια και τις σημαίες τους, είδα το Γλέζο, είδα τον Ηλιού, είδα το Βάρναλη, είδα τον Παπανδρέου και τους άλλους υπουργούς της Ε.Κ. κι αντιλαλήσαν τα συνθήματα:

-Ενότητα.

– Ο στρατός με το λαό.

γονάτισα κι εγώ μέσα στο δρόμο και σα μικρό παιδί που πρωτοπάει σχολειό συλλάβιζα σ’ ένα πανώ:

ΚΙ ΑΝ ΕINΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.

Και είπα μέσα μου: «Εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι τον ανακήρυξαν ήρωα κι αθάνατος θα μένει». Κι όταν, μέσα από διπλή, ατέλειωτη σειρά στεφάνια και βουνά λουλούδια, εμπρός στον ανοιχτό τάφο, άκουσα το Μίκη, ν’ αποχαιρετά το πρώτο παλικάρι της Σπουδάζουσας Νεολαίας. «Όλος ο μάρτυρας λαός μας σ’ ακολουθεί. Ολόκληρη η Δημοκρατική Νεολαία της πατρίδας μου σε λατρεύει, σε θαυμάζει, σε ζηλεύει, θέλει να σου μοιάσει» και να ορκίζεται πως η πρωτοπόρα γενιά των Λαμπράκηδων θα φέρει στην Ελλάδα τη Μεγάλη Άνοιξη, είπα μέσα μου: «Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή. 

Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μεταπλάστηκε σ’ ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί. Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας».

ΠΗΓΗ: Το Περιοδικό

«Ο Σωτήρης ζει!»

https://www.efsyn.gr/nisides/478087_o-sotiris-zei