9 Αυγούστου 2026: Όλοι/ες σε πόλεις, βουνά, νησιά στην Πανελλαδική ημέρα δράσης ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού

     ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

9 Αυγούστου 2026: Όλοι/ες σε πόλεις, βουνά, νησιά στην Πανελλαδική ημέρα δράσης ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού

Αθήνα 19:00 Μοναστηράκι

14 Αυγούστου: Όλοι στη συγκέντρωση για το crown iris, 07:30 πμ Λιοντάρι Πειραιάς

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις ΔΕ στηρίζουμε και καλούμε τους/τις συναδέλφους/ισσες, όπου κι αν βρίσκονται, να συμμετέχουν στην πανελλαδική Ημέρα Δράσης Ενάντια στη Γενοκτονία και τους Υποστηρικτές της, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, που καλούν το March to Gaza Greece, το BDS Greece και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας.

Η Γενοκτονία του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ εναντίον του Παλαιστινιακού λαού, με τις πλάτες των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και της ελληνικής κυβέρνησης, συνεχίζεται αμείωτη παρά την υποτιθέμενη συμφωνία εκεχειρίας στη μαρτυρική Γάζα. Πάνω στις χιλιάδες δολοφονίες —μεταξύ αυτών και παιδιών και αμάχων— τους βομβαρδισμούς και την καταστροφή των υποδομών, έρχονται να προστεθούν και νέα ασύλληπτα και απάνθρωπα μέτρα, όπως η εκτροφή κροκοδείλων του Νείλου για να χρησιμοποιηθούν σε παλαιστινιακές φυλακές, και η θέσπιση από το Ισραήλ της θανατικής ποινής μόνο για Παλαιστίνιους. Ταυτόχρονα, στη Δυτική Όχθη στήνονται νέοι οικισμοί σιωνιστών εποίκων, οι οποίοι κλέβουν τη γη των Παλαιστίνιων, που εκδιώκονται, φυλακίζονται (πάνω από 9.500 πολιτικοί κρατούμενοι και ανάμεσά τους 400 παιδιά) και απειλούνται με θανατική ποινή

Επιπλέον το αμέσως προηγούμενο διάστημα γίναμε μάρτυρες της επέκτασης των επιθετικών σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού με το χτύπημα ενάντια στον Ιράν (βασικού συμμάχου του παλαιστινιακού λαού) τις δολοφονίες αμάχων και κρατικών αξιωματούχων με στόχο την καθυπόταξη της χώρας, αλλά και την εκ νέου εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, όπου και διατηρεί στρατεύματα στο νότιο τμήμα του.

Δεν θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε τη συνενοχή και στήριξη του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης της ΝΔ που

• μέσω της golden visa και του real estate μετατρέπει την Ελλάδα σε ασφαλές καταφύγιο για τα ισραηλινά κεφάλαια

• κλείνει αιματοβαμμένες «μπίζνες», χρηματοδοτώντας τη γενοκτονία με 5,8 δισ. € από τους φόρους μας (σε Elbit, PULS, SPIKE, «Ασπίδα Αχιλλέα»), λεφτά που κλέβει από την υγεία και την παιδεία.

• παραδίδει την έρευνα των δημόσιων Πανεπιστημίων στις ανάγκες των Ισραηλινών εταιρειών για νέα όπλα και μέσα καταστολής, που θα χρησιμοποιηθούν πρωτίστως εναντίον του Παλαιστινιακού λαού. Ενισχύει τη συνεργασία με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ και τον άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ

• μετατρέπει τη Σούδα και τις υπόλοιπες αμερικανονατοϊκές βάσεις σε ορμητήρια υποστήριξης των σχεδίων και των επιθέσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ισραήλ στους λαούς της Μέσης Ανατολής, εμπλέκοντας πιο βαθιά τον λαό μας στον πόλεμο για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εφοπλιστών, των επιχειρηματιών της ενέργειας

• στέλνει ελληνικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα και πυραύλους Patriot στη Σαουδική Αραβία

• μετατρέπει τα νησιά μας σε θέρετρα χαλάρωσης για τους στρατιώτες του IDF, που ρημάζουν πόλεις, ασχημονούν και συμπεριφέρονται ως επικυρίαρχοι στους κατοίκους των περιοχών.

Η 9η Αυγούστου αποτελεί συνέχεια των μέχρι τώρα δράσεών μας.

Οργανωνόμαστε – Συμμετέχουμε – Διαδηλώνουμε – Απαιτούμε:

- Να σταματήσει κάθε εμπλοκή, στήριξη και βοήθεια της Ελλάδας στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ

- Διακοπή κάθε οικονομικής, πολιτικής στρατιωτικής και ερευνητικής συνεργασίας με το κράτος-δολοφόνο

- Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα – Να παύσουν οριστικά οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και οι συνεργασίες ελληνικών-ισραηλινών πανεπιστημίων – διακοπή των διπλωματικών σχέσεων

- Έξω οι βάσεις του θανάτου. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Φωνάζουμε με όλη μας τη δύναμη:

Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Ανεπιθύμητοι οι υποστηρικτές της γενοκτονίας – Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών!

Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά, με την Παλαιστίνη ως τη Λευτεριά!

Η σχολική τάξη δεν είναι πια η ίδια: Όταν ο δάσκαλος κουράζεται όχι από τα παιδιά, αλλά από όλα τα υπόλοιπα

 Χρήστος Κάτσικας

Ορισμένοι γονείς αντιμετωπίζουν πλέον το σχολείο περισσότερο ως πάροχο υπηρεσιών παρά ως παιδαγωγική κοινότητα. Ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται συνεργάτης στην αγωγή του παιδιού, αλλά υπάλληλος που οφείλει να δικαιολογεί συνεχώς κάθε του επιλογή.

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα στα γραφεία των συλλόγων διδασκόντων, στα διαλείμματα των σχολείων, στις συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων που γνωρίζονται εδώ και χρόνια.

«Δεν κουράστηκα από τα παιδιά. Κουράστηκα από όλα τα υπόλοιπα.»

Ίσως αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε στατιστική ή επιστημονική έρευνα αυτό που βιώνουν σήμερα χιλιάδες εκπαιδευτικοί.

Γιατί η σχολική τάξη των τελευταίων ετών δεν είναι η ίδια με εκείνη που γνώρισαν οι παλαιότερες γενιές δασκάλων και καθηγητών. Δεν άλλαξαν μόνο οι μαθητές. Άλλαξε συνολικά το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει ο εκπαιδευτικός.

Τα παιδιά μεγαλώνουν σε μια κοινωνία που κινείται με ταχύτητες πρωτόγνωρες. Ζουν μέσα στα κοινωνικά δίκτυα, βομβαρδίζονται καθημερινά από πληροφορίες, εικόνες και ερεθίσματα, δυσκολεύονται περισσότερο να συγκεντρωθούν,  μεταφέρουν στο σχολείο το άγχος, την ανασφάλεια και πολλές φορές τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιες οι οικογένειές τους.

Αυτό από μόνο του θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο για συζήτηση, περισσότερη ψυχολογική υποστήριξη, μικρότερα τμήματα, περισσότερους ειδικούς επιστήμονες και μεγαλύτερη παιδαγωγική ελευθερία.

Συμβαίνει όμως το αντίθετο.

Ο εκπαιδευτικός καλείται να ανταποκριθεί σε ολοένα και περισσότερες απαιτήσεις με ολοένα και λιγότερο χρόνο.

Την ίδια στιγμή έχει αλλάξει και η σχέση ενός μέρους των γονέων με το σχολείο.

Φυσικά η μεγάλη πλειονότητα των γονέων συνεργάζεται με τους εκπαιδευτικούς, αναγνωρίζει την προσπάθειά τους και επιθυμεί ένα σχολείο που θα στηρίζει τα παιδιά της. Ωστόσο, όλο και συχνότερα εμφανίζονται συμπεριφορές που πριν από μερικά χρόνια ήταν σπάνιες.

Η παρατήρηση προς έναν μαθητή μπορεί να οδηγήσει σε έντονη διαμαρτυρία.

Η αξιολόγηση μιας επίδοσης μπορεί να αμφισβητηθεί δημόσια.

Ένα πειθαρχικό ζήτημα μετατρέπεται εύκολα σε προσωπική αντιπαράθεση.

Δεν λείπουν περιπτώσεις λεκτικών επιθέσεων, δημόσιων απαξιωτικών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και περιστατικών εκφοβισμού ή απειλών προς εκπαιδευτικούς.

Ορισμένοι γονείς αντιμετωπίζουν πλέον το σχολείο περισσότερο ως πάροχο υπηρεσιών παρά ως παιδαγωγική κοινότητα. Ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται συνεργάτης στην αγωγή του παιδιού, αλλά υπάλληλος που οφείλει να δικαιολογεί συνεχώς κάθε του επιλογή.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αλλάζει και η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία.

Η διδασκαλία δεν εξαντλείται πλέον στην προετοιμασία του μαθήματος. Ο εκπαιδευτικός αφιερώνει καθημερινά χρόνο σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες, διοικητικές καταχωρίσεις, εκθέσεις, σχέδια δράσης, αξιολογήσεις, επιμορφώσεις, συνεδριάσεις και διαρκή γραφειοκρατία.

Η πανδημία επιτάχυνε ακόμη περισσότερο αυτή τη μετάβαση. Η τηλεκπαίδευση φόρτωσε έναν νέο ρόλο στον εκπαιδευτικό: εκείνον του τεχνικού, του διαχειριστή ψηφιακών συστημάτων και του ανθρώπου που καλείται να λύνει καθημερινά τεχνολογικά προβλήματα, πολλές φορές με προσωπικό εξοπλισμό και χωρίς ουσιαστική υποστήριξη.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η καθημερινότητα των σχολείων χαρακτηρίζεται από μια συνεχώς αυξανόμενη κουλτούρα λογοδοσίας και ελέγχου.

Η αξιολόγηση, οι δείκτες, οι στόχοι, οι αναφορές και οι διοικητικές διαδικασίες καταλαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού χρόνου.

Δεν είναι λίγοι οι εκπαιδευτικοί που αισθάνονται ότι αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στο να αποδεικνύουν ότι εργάζονται, παρά στο ίδιο το εκπαιδευτικό έργο.

Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο.

Το σχολείο ζητά από τον εκπαιδευτικό να καλλιεργήσει τη δημιουργικότητα, τη συνεργασία, την κριτική σκέψη και την αυτονομία των μαθητών, ενώ ο ίδιος εργάζεται μέσα σε ένα πλαίσιο που γίνεται ολοένα πιο συγκεντρωτικό, πιο γραφειοκρατικό και περισσότερο ελεγκτικό.

Η συνεχής πίεση δεν αφήνει ανεπηρέαστους ούτε τους ίδιους τους ανθρώπους της εκπαίδευσης.

Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται οι πρόωρες αποχωρήσεις μέσω συνταξιοδότησης, ενώ ολοένα περισσότεροι νέοι εκπαιδευτικοί δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να φανταστούν τον εαυτό τους να παραμένει στο επάγγελμα για τρεις ή τέσσερις δεκαετίες.

Η επαγγελματική εξουθένωση δεν είναι πλέον μια θεωρητική έννοια. Είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που αποτυπώνεται στις συζητήσεις των εκπαιδευτικών, στην κόπωση, στην αίσθηση ότι το επάγγελμα χάνει σταδιακά το νόημά του.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές συνεχίζουν κάθε πρωί να μπαίνουν στην τάξη με την ίδια αγωνία: να βοηθήσουν τα παιδιά να μάθουν, να στηρίξουν εκείνον τον μαθητή που δυσκολεύεται, να δώσουν κουράγιο σε εκείνον που νιώθει μόνος, να κρατήσουν ζωντανό τον παιδαγωγικό χαρακτήρα του σχολείου.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να ξαναδούμε τις προτεραιότητες της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Γιατί ένα σχολείο δεν γίνεται καλύτερο όταν απλώς αυξάνονται οι μηχανισμοί ελέγχου. Γίνεται καλύτερο όταν στηρίζονται οι άνθρωποί του.

Όταν ο εκπαιδευτικός αισθάνεται ότι η πολιτεία τον εμπιστεύεται αντί να τον υποπτεύεται.

Όταν ο γονέας τον αντιμετωπίζει ως συνεργάτη και όχι ως αντίπαλο.

Όταν ο διευθυντής λειτουργεί ως παιδαγωγικός ηγέτης και όχι ως διαχειριστής δεικτών.

Και όταν η κοινωνία θυμάται ότι πίσω από κάθε σχολική αίθουσα δεν υπάρχουν μόνο προγράμματα, νόμοι και πλατφόρμες. Υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που εξακολουθούν να κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο, ακόμη και όταν πολλές φορές αισθάνονται ότι το κάνουν μόνοι τους.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/555864_i-sholiki-taxi-den-einai-pia-i-idia-otan-o-daskalos-koyrazetai-ohi-apo-ta-paidia

Να δημοσιοποιηθεί άμεσα το ομόφωνο ψήφισμα του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ για την επιστροφή της Χρύσας Χοτζόγλου στο σχολείο της!

ΝΑ ΔΗΜΟΣΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΟΜΟΦΩΝΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ 22ΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ

Με δεδομένα:

• την παρέλευση σχεδόν 17 μηνών από την ημέρα που η αγωνίστρια συναδέλφισσά μας τέθηκε στο αδιανόητο καθεστώς της δυνητικής αργίας για την συνδικαλιστική της δράση,

• την ομόφωνη γνωμοδότηση του Πειθαρχικού ενάντια στη συνέχιση της δυνητικής αργίας της Χρύσας και στη θέση σε δυνητική αργία του Δημήτρη Χαρτζουλάκη, η οποία γνωστοποιήθηκε στους συναδέλφους με απαράδεκτη καθυστέρηση, μία μέρα μετά το κλείσιμο των σχολείων,

• την ανακοίνωση των πρώτων απαλλακτικών αποφάσεων των Πειθαρχικών στην Κομοτηνή για τους διωκόμενους συναδέλφους μας στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη που συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, καθώς και τις νεότερες, επίσης απαλλακτικές, αποφάσεις του Πειθαρχικού Συμβουλίου Πελοποννήσου για έξι εκπαιδευτικούς του ΠΥΣΠΕ Λακωνίας. Η κινητοποίηση για την οποία διώκεται και βρίσκεται σε αργία η Χρύσα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου αγώνα.

• την ΟΜΟΦΩΝΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ψηφίσματος από το Σώμα του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ που καταγγέλλει την κωλυσιεργία και απαιτεί να επιστρέψει η Χρύσα στο σχολείο της,

• τις ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ που, εκτός όλων των άλλων, συνεπάγεται η απαράδεκτη κωλυσιεργία εκ μέρους του ΥΠΑΙΘ για την συναδέλφισσά μας,

το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά καλεί την ΟΛΜΕ να δημοσιοποιήσει ΑΜΕΣΑ το ομόφωνο ψήφισμα που απαιτεί την επιστροφή της Χρύσας στο σχολείο της. Το ψήφισμα κατατέθηκε και εγκρίθηκε στις 4 Ιουλίου, την τελευταία μέρα των εργασιών του Συνεδρίου. Είναι, δε, το μοναδικό ψήφισμα που εγκρίθηκε από το Σώμα του Συνεδρίου και κάθε καθυστέρηση είναι αδικαιολόγητη.

Απαιτούμε:

• ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΧΡΥΣΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΤΟΥΣ.

• ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ

• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ-ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ-ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!

Καλό μήνα!

          https://www.youtube.com/watch?v=0OSUdcd-ilQ&list=RD0OSUdcd

ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ!

 Γράφει ο Βασίλης Λιόσης*

Αναζητώντας τον αριθμό των μαθηματικών που ανακοίνωσε του υπουργείο για μόνιμο διορισμό, διαπίστωσα έκπληκτος ότι θα διοριστούν σε όλη την Ελλάδα 22 μαθηματικοί. Ναι! Καλά διαβάσετε! Σε όλη την Ελλάδα 22 μαθηματικοί! Για ένα αντικείμενο από τα πλέον βασικά στη β΄βάθμια εκπαίδευση! Και πιθανότατα για την Αττική ο αριθμός θα είναι μονοψήφιος!

Πρόκειται για ανικανότητα; Για έλλειψη οργάνωσης; Για αβλεψία; Τίποτα από όλα αυτά. Οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να διαλύσουν εντελώς συνειδητά τη δημόσια εκπαίδευση. Όχι μόνο δεν τους νοιάζει η απαξίωση του εκπαιδευτικού έργου αλλά εργάζονται στοχευμένα για την ενίσχυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την παραγωγή αμόρφωτων πολιτών.

Ο εξευτελιστικός αριθμός των 22 μαθηματικών αποτελεί μόνο μια ψηφίδα της όλης εικόνας. Αν κοιτάξουμε ολόκληρο το κακοφτιαγμένο «ψηφιδωτό» διαπιστώνουμε:

α) Την ενίσχυση των φροντιστηριακών ομίλων μέσω του πολλαπλού βιβλίου.

β) Την απαράδεκτη διαιώνιση του θεσμού των αναπληρωτών.

γ) Τη βασανιστική ταλαιπωρία των εκπαιδευτικών που

αναγκάζονται εκτός έδρας να δίνουν τον μισό μισθό (που έτσι κι αλλιώς είναι γλίσχρος) σε ενοίκια, βενζίνες, διόδια και εισιτήρια.

δ) Τα 28μελή τμήματα που δυσκολεύουν αφάνταστα το εκπαιδευτικό έργο.

ε) Τη διοχέτευση της φιλοσοφίας βάσει της οποίας «διδάσκεται η πληροφορία και όχι η γνώση».

στ) Την προσπάθεια επιβολής της εργασιακής και ιδεολογικής καρμανιόλας που λέγεται αξιολόγηση.

ζ) Την καθιέρωση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής που αφήνει έξω από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα χιλιάδες μαθητές στέλνοντάς τους βορρά στα ιδιωτικά ΙΕΚ και στα δήθεν πανεπιστήμια.

Και όλα αυτά ενώ τα προηγούμενα χρόνια έχουν περικόψει τα δώρα και έχουν αυξήσει το ωράριο. Ο Έλληνας εκπαιδευτικός βρίσκεται στη μισθολογική κλίμακα της Ευρώπης στις τελευταίες θέσεις.

Υ.Γ.: Λεπτομέρεια αλλά όχι ασήμαντη. Μαζί με τους 22 μαθηματικούς θα διοριστούν 50 θεολόγοι, δηλαδή υπερδιπλάσιοι των μαθηματικών. Τα συμπεράσματα δικά σας…

*Ο Βασίλης Λιόσης είναι εκπαιδευτικός – συγγραφέας - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK

Η ''σπασμένη φλέβα" του σχολείου: Εκπαίδευση… εγγράμματης αγραμματοσύνης!

 Χρήστος Κάτσικας

Μια ιδιόμορφη μορφή λειτουργικού αναλφαβητισμού αναπτύσσεται αθέατα. Η μεγαλύτερη ίσως παγίδα της ψηφιακής εποχής είναι ότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία ταυτίζεται με τη γνώση, ενώ στην πραγματικότητα το να γνωρίζει κανείς πού θα βρει κάτι δεν σημαίνει ότι το έχει κατανοήσει, το έχει εντάξει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ή μπορεί να το χρησιμοποιήσει δημιουργικά.

Μπορεί ένας μαθητής της τελευταίας τάξης του Λυκείου να διαβάζει ένα λογοτεχνικό κείμενο, να αναγνωρίζει τις λέξεις, να παρακολουθεί τη σύνταξη αλλά παρ’ όλα αυτά να δυσκολεύεται να συλλάβει το βαθύτερο νόημα του κειμένου, να εντοπίσει τις λογικές συνδέσεις ανάμεσα στις παραγράφους και να εξηγήσει με δικά του λόγια τι ακριβώς επιχειρεί να πει ο συγγραφέας;

Μπορεί, αντίστοιχα, ένας πτυχιούχος πανεπιστημίου να έχει συγκεντρώσει στη διάρκεια των σπουδών του χιλιάδες πληροφορίες, να έχει περάσει δεκάδες εξετάσεις και να διαθέτει τυπικά υψηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά να αδυνατεί να ερμηνεύσει ένα σύνθετο άρθρο, να αξιολογήσει την αξιοπιστία μιας πηγής ή να συνδέσει διαφορετικές ιδέες σε ένα συνεκτικό σύνολο;

Το ερώτημα μπορεί να ακούγεται αντιφατικό, όμως βρίσκεται πλέον στον πυρήνα μιας ευρύτερης συζήτησης που αναπτύσσεται διεθνώς για την ποιότητα της εκπαίδευσης, τη σχέση ανάμεσα στην ανάγνωση και την κατανόηση και, τελικά, για το τι σημαίνει πραγματικά να θεωρείται κάποιος μορφωμένος στη σημερινή εποχή.

Πίσω από τους τίτλους σπουδών, τις πιστοποιήσεις, τις καλές βαθμολογίες και την εντυπωσιακή εξοικείωση των νέων με τις ψηφιακές τεχνολογίες, εμφανίζεται ένα ανησυχητικό φαινόμενο που αρκετοί παιδαγωγοί περιγράφουν ως «νέα εγγράμματη αγραμματοσύνη», δηλαδή μια σύγχρονη μορφή λειτουργικού αναλφαβητισμού, στην οποία ο άνθρωπος γνωρίζει τυπικά να διαβάζει, αλλά δυσκολεύεται να κατανοήσει σε βάθος όσα διαβάζει, να εντοπίσει υπονοούμενα, να εξαγάγει συμπεράσματα και να επεξεργαστεί κριτικά το περιεχόμενο ενός κειμένου.

Δεν πρόκειται για την παλιά μορφή αγραμματοσύνης, η οποία αφορούσε ανθρώπους, που δεν είχαν μάθει ποτέ ναδιαβάζουν και να γράφουν, αλλά για ένα πιο σύνθετο και ύπουλο φαινόμενο, καθώς αφορά ανθρώπους που έχουν περάσει πολλά χρόνια μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και έχουν αποκτήσει τίτλους σπουδών, χωρίς να έχουν πάντοτε κατακτήσει αντίστοιχο βάθος κατανόησης, κριτική σκέψη και πνευματική αυτονομία. 

Από την «εκπαίδευση της αμάθειας» στη νέα αναγνωστική κρίση

Στην Ελλάδα, η συζήτηση αυτή δεν είναι εντελώς καινούργια, αφού εδώ και πολλοί παιδαγωγοί, πανεπιστημιακοί και εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν τον όρο «εκπαίδευση της αμάθειας» για να περιγράψουν ένα σχολείο που, αντί να καλλιεργεί ουσιαστική γνώση και ανεξάρτητη σκέψη, συχνά περιορίζεται στην απομνημόνευση πληροφοριών, στην κάλυψη της ύλης και στην προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις.

Το σχολείο μαθαίνει πολλές φορές στους μαθητές πώς να αναγνωρίζουν τη σωστή απάντηση, πώς να ακολουθούν συγκεκριμένα εξεταστικά πρότυπα και πώς να αναπαράγουν όσα θεωρούνται αναμενόμενα, χωρίς να τους δίνει πάντα τον χρόνο και τα εργαλεία για να εμβαθύνουν, να αμφισβητήσουν, να συγκρίνουν διαφορετικές οπτικές και να οικοδομήσουν προσωπική άποψη.

Έτσι, η νέα εγγράμματη αγραμματοσύνη μπορεί να θεωρηθεί η σύγχρονη εκδοχή εκείνης της παλαιότερης ανησυχίας, καθώς δεν αφορά πια την έλλειψη πρόσβασης στη γνώση, αλλά την αδυναμία μετατροπής της τεράστιας ποσότητας πληροφοριών σε ουσιαστική γνώση, κρίση και κατανόηση. 

Όταν η ανάγνωση δεν σημαίνει κατανόηση

Το φαινόμενο αποτυπώνεται και σε διεθνείς έρευνες, όπως στο παράδειγμα που παρουσίασε ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος στο ενημερωτικό του δελτίο, σύμφωνα με το οποίο ερευνητές ζήτησαν από 85 προπτυχιακούς φοιτητές Αγγλικής Φιλολογίας να διαβάσουν τις πρώτες επτά παραγράφους του μυθιστορήματος «Ο Ζοφερός Οίκος» του Τσαρλς Ντίκενς και να απαντήσουν στη συνέχεια σε ερωτήσεις κατανόησης.

Παρότι επρόκειτο για φοιτητές ενός γνωστικού αντικειμένου που συνδέεται άμεσα με τη γλώσσα και τη λογοτεχνική ανάλυση, μόνο ένα μικρό ποσοστό κατάφερε να κατανοήσει πλήρως το κείμενο και να αποδώσει με ακρίβεια τα βασικά του νοήματα.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν αρκεί από μόνο του για να περιγράψει μια συνολική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ωστόσο αναδεικνύει μια ευρύτερη τάση που καταγράφεται διεθνώς, σύμφωνα με την οποία η τεχνική ικανότητα αποκωδικοποίησης των λέξεων δεν συνεπάγεται αναγκαστικά και ουσιαστική κατανόηση του περιεχομένου.

Η γενιά του scrolling

Η εξήγηση του προβλήματος δεν βρίσκεται μόνο στο σχολείο, αλλά και στο ευρύτερο ψηφιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν σήμερα οι νέοι, ένα περιβάλλον που ευνοεί την ταχύτητα, τη διαρκή εναλλαγή ερεθισμάτων και την αποσπασματική κατανάλωση πληροφοριών.

Τα σύντομα βίντεο, οι εικόνες, οι ειδοποιήσεις, οι τίτλοι και οι αναρτήσεις λίγων γραμμών διαμορφώνουν σταδιακά έναν τρόπο πρόσληψης της πραγματικότητας στον οποίο η άμεση αντίδραση υπερισχύει της υπομονετικής επεξεργασίας, ενώ η γρήγορη εντύπωση αντικαθιστά όλο και συχνότερα τη βαθιά κατανόηση.

Η βαθιά ανάγνωση, αντίθετα, απαιτεί χρόνο, συγκέντρωση, επιμονή και διανοητική προσπάθεια, στοιχεία που δοκιμάζονται καθημερινά σε ένα περιβάλλον όπου η προσοχή διακόπτεται συνεχώς από νέα ερεθίσματα.

Ένας μαθητής μπορεί να περάσει πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη, να δει εκατοντάδες αναρτήσεις και βίντεο και να δεχθεί τεράστιο όγκο πληροφοριών, χωρίς τελικά να έχει διαβάσει σε βάθος ούτε ένα ολοκληρωμένο κείμενο. 

Η ψευδαίσθηση της γνώσης

Η μεγαλύτερη ίσως παγίδα της ψηφιακής εποχής είναι ότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία ταυτίζεται με τη γνώση, ενώ στην πραγματικότητα το να γνωρίζει κανείς πού θα βρει κάτι δεν σημαίνει ότι το έχει κατανοήσει, το έχει εντάξει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ή μπορεί να το χρησιμοποιήσει δημιουργικά.

Η γνώση δεν είναι μια απλή συσσώρευση δεδομένων, αλλά η ικανότητα να συνδέουμε ιδέες, να αναγνωρίζουμε αντιφάσεις, να συγκρίνουμε διαφορετικές πηγές, να αντιλαμβανόμαστε σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος και να παράγουμε νέα συμπεράσματα.

Αυτό ακριβώς είναι που φαίνεται να δυσκολεύει ολοένα και περισσότερους νέους, οι οποίοι διαθέτουν πρόσβαση σε περισσότερη πληροφορία από κάθε προηγούμενη γενιά, αλλά όχι πάντοτε τον χρόνο, τη συγκέντρωση και την πνευματική άσκηση που χρειάζεται για να μετατρέψουν αυτή την πληροφορία σε προσωπική γνώση.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/555070_i-spasmeni-fleba-toy-sholeioy-ekpaideysi-eggrammatis-agrammatosynis#goog_rewarded

Καταγγελία για την αφωνία της ΟΛΜΕ για τις απαλλακτικές αποφάσεις για τα πειθαρχικά. Μπλοκάρισμα αποφάσεων από ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ, με συνυπευθυνότητα της ΑΣΕ

    ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Καταγγελία για την αφωνία της ΟΛΜΕ για τις απαλλακτικές αποφάσεις για τα πειθαρχικά

Μπλοκάρισμα αποφάσεων από ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ, με συνυπευθυνότητα της ΑΣΕ

Οι απανωτές νίκες του εκπαιδευτικού κινήματος  με τις  πρώτες απαλλακτικές αποφάσεις στις 22/7 των 53 πειθαρχικά διωκόμενων από Αν. Μακεδονία – Θράκη για την απεργία αποχή από την αξιολόγηση, που εκδικάστηκαν στην Κομοτηνή, και στις 27/7 των 6 διωκόμενων  από Λακωνία, που εκδικάστηκαν την Τρίπολη, καθώς και η ακύρωση των αποφάσεων καθαίρεσης προϊσταμένων σχολικών μονάδων της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης  Α΄ Αθήνας από το διοικητικό εφετείο Πειραιά- πειδή είτε δεν αξιολόγησαν υφισταμένους/ες τους είτε δεν συμμετείχαν οι ίδιοι/ες στη διαδικασία αξιολόγησης- αποτελούν ήττα για την κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ που δεν βρήκε τρόπο να προσβάλει το απεργιακό δικαίωμα.

Σε μια τέτοια περίοδο που οι κήρυκες της νομιμότητας που μοίραζαν τα πειθαρχικά σαν τραπουλόχαρτα έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους,  η ΟΛΜΕ έχει πάθει αφωνία.

Η ΟΛΜΕ …

…αντί να “δώσει αέρα” στο αγωνιστικό φρόνημα του κλάδου με τις  απαλλακτικές αποφάσεις ορόσημα που δικαιώνουν την αγωνιστική γραμμή που τράβηξαν τα σωματεία, κόντρα στις απειλές, τις διώξεις, από κυβέρνηση και ΥΠΑΙΘΑ αλλά και τον εκφοβισμό από τον υποταγμένο κυβερνητικό συνδικαλισμό ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ -που συντασσόταν με τις απειλές του ΥΠΑΙΘΑ, για τον “ουρανό που θα έπεφτε στο κεφάλι” των απεργών- που καλλιεργούσε την ηττοπάθεια και τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια του κλάδου είτε αφήνοντας αστήριχτες τις ΕΛΜΕ και τους συναδέλφους για τις προσφυγές μονιμοποίησης των νεοδιόριστων, είτε υπονομεύοντας την απεργία αποχή, είτε κωλλυσιεργώντας την επαναπροκήρυξή της, καταψηφίζοντας την κήρυξη Α/Α από τις ΕΛΜΕ, υποχωρώντας από την απεργία αποχή και την προσχώρηση στα κείμενα για την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας,

…αντί να καλέσει τον κλάδο και τις ΕΛΜΕ σε εγρήγορση και συστράτευση, για τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση με τη συνέχιση της  απεργίας αποχής, με κλιμάκωση του αγώνα, με απεργίες που θα φέρουν νίκες για αυξήσεις στους μισθούς, για την ακύρωση της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης  της δημόσιας παιδείας,

… ΔΕΝ μιλάει δεν λαλάει, δεν βγάζει  ούτε ένα κείμενο που να ανακοινώνει τα καλά νέα στον κλάδο, να ενθαρρύνει και να καλεί σε νέους νικηφόρους αγώνες.

Οι παρατάξεις  του εργοδοτικού συνδικαλισμού των  ΔΑΚΕ ΠΕΚ ΣΥΝΕΚ, συνεπείς με τον ρόλο τους υπέρ της αξιολόγησης, μπλοκάρουν την απόφαση ώστε να μην βγει κείμενο για τις πρώτες νικηφόρες απαλλακτικές αποφάσεις για τους/τις διωκόμενους/ες. Σε πρόταση- κειμένου, σύνθεσης  ΑΣΕ – Παρεμβάσεων για τις απαλλακτικές αποφάσεις οι ΔΑΚΕ, ΠΕΚ δεν τόλμησαν ούτε να απαντήσουν αρνητικά, ούτε να δηλώσουν ότι καταψηφίζουν παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις,  ενώ οι ΣΥΝΕΚ απλά δήλωσαν ότι “θα περιμένουν το επόμενο διάστημα ανακοίνωση της ΔΟΕ για να  τοποθετηθούν”.

Η ΑΣΕ έχει συνυπευθυνότητα, αρχικά διότι γύρισε την πλάτη στην πρόταση των Παρεμβάσεων στο 22^ο συνέδριο για επαναπροκήρυξη της απεργίας αποχής σε κάθε μορφή αξιολόγησης, σε περίπτωση που είτε αυτή βγει παράνομη είτε αλλάξει το αξιολογικό πλαίσιο, απόφαση που θα διασφάλιζε ότι ο κλάδος θα είχε ένα εργαλείο για να μπορεί να συνεχίσει τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση. Και η αλήθεια είναι ότι η δυναμική των συσχετισμών, όπως είχε διαφανεί από την καταψήφιση πρωτύτερα του οικονομικού απολογισμού από Παρεμβάσεις και ΑΣΕ,  επέτρεπε να παρθεί απόφαση σε τέτοια κατεύθυνση. Αντί γι΄ αυτό η ΑΣΕ επέλεξε την συμπόρευση με τις ΣΥΝΕΚ, της δύναμης αυτής που στο 21^ο συνέδριο μαζί με την ΔΑΚΕ και την ΠΕΚ είχαν αποχωρήσει ώστε να μπλοκάρουν και τότε την απόφαση για συνέχιση της απεργίας αποχής από την αξιολόγηση.

Η ΑΣΕ είναι συνυπεύθυνη επιπλέον για την συμπόρευση με όλο το μπλοκ του εργοδοτικού συνδικαλισμού στο πρόγραμμα δράσης ενός ολόκληρου συνεδρίου που αρκείται να καλεί στην ΔΕΘ στις 5/9 και μετά βλέπουμε…

Η ΑΣΕ είναι συνυπεύθυνη για την αφωνία της ΟΛΜΕ όταν δεν τολμά να καταγγείλει τις  ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ για την κατάπτυστη αυτή στάση τους απέναντι στον κλάδο, που έχει ανάγκη την ενημέρωση για την πορεία των πειθαρχικών και την αγωνιστική ανάταση, ενώ  με ευκολία προβαίνει σε καταγγελία  για μια ενημέρωση για την οποία δεν άφησε καν χρόνο για διαβούλευση (π.χ. αίτημα παράτασης υποβολής στην πλατφόρμα του ΟΠΣΥΔ παραστατικών, από κάποιες κατηγορίες συναδέλφων, που δεν τα παρέλαβαν εγκαίρως χωρίς καμία δική τους υπαιτιότητα).

Το ίδιο άφωνη έχει μείνει η ΟΛΜΕ μέσα στον Ιούλιο για το εργοδοτικό – κρατικό έγκλημα τύπου “Βιολάντα” στον Ασπρόπυργο (9/7), για τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβραδινό από το Άργος  (8/7), (θύμα της αστυνομικής και κρατικής βίας, για την Μαρία Μαυροκεφαλίδου (μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας που κλήθηκε σε απολογία για τη συνδικαλιστική δράση της ενάντια στην συγχώνευση τμημάτων), αλλά και για τα νέα πειθαρχικά της πρωτοβάθμιας που εκδικάστηκαν στην Τρίπολη στις 17/7, για τα οποία οι Παρεμβάσεις είτε κατέθεσαν προτάσεις είτε συνέβαλαν με σύνθεση, τα οποία απαξιώθηκαν, χωρίς να απαντηθούν περαιτέρω.

Οι Παρεμβάσεις ΔΕ, δηλώνουμε ότι δεν θα σιωπήσουμε. Θα συνεχίσουμε να είμαστε η παραφωνία στην αφωνία της ΟΛΜΕ.

Απαιτούμε, την άμεση και πλήρη απαλλαγή ΟΛΩΝ των διωκόμενων συναδέλφων/ισσών!

Δεν σταματάμε, δεν υποχωρούμε, μέχρι την κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης (4692/2020 & 4823/2021) και της ιδιωτικοποίησης (5174/25 Ωνάσεια )!

Θέτουμε στο επίκεντρο του αγώνα μας την υπεράσπιση της μονιμότητας, που η κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει με εργαλείο  την αξιολόγηση.

Από τον Σεπτέμβρη μπαίνουμε όλες και όλοι ΜΑΖΙΚΑ στην απεργία-αποχή. Συμμετέχουμε στις Γενικές Συνελεύσεις. Χτίζουμε την ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

30/7/2026