Διοίκηση και παραδιοίκηση παραπέμπουν στο πειθαρχικό συμβούλιο τη γραμματέα και μέλος της Ε΄ ΕΛΜΕ-Θ για τις εξετάσεις PISA

 Ε'  ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΑΡΑΠΕΜΠΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Ε ΕΛΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ PISA.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΗΝ Ε ΕΛΜΕ-Θ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

ΔΕΥΤΕΡΑ 18/5, 1μμ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ ΣΤΗΝ ΠΔΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ

ΠΕΜΠΤΗ 21/5, 2μμ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ ΣΤΗ ΔΔΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΗΝ Ε ΕΛΜΕ-Θ (Στάση εργασίας από 12μ. – 2 μμ (μονόωρες, δίωρες)

Το ΔΣ της Ε ΕΛΜΕ καταγγέλλουμε το Διευθυντή εκπαίδευσης, τη διοίκηση και παραδιοίκηση, που με υπογραφή του Διευθυντή εκπαίδευσης, παρέπεμψαν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο τη γραμματέα της Ε ΕΛΜΕ Σοφία Στεφανίδου και μέλος της Ε ΕΛΜΕ στο 6ο Γυμνάσιο Σταυρούπολης ως υπεύθυνους για την ακύρωση των εξετάσεων PISA από μαθητές τον Μάιο του 2025.

Δύο μέρες μετά το ηχηρό μήνυμα καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής και της παράταξης της ΔΑΚΕ από τους καθηγητές της Ε ΕΛΜΕ στις εκλογές της 11/5 και λίγες μέρες πριν το διαγωνισμό PISA 2026, διοίκηση και παραδιοίκηση της κυβερνητικής παράταξης σε μια επιχείρηση τρομοκρατίας, εμπάθειας, εκδικητικής μανίας και ρεβανσισμού στρέφονται για άλλη μια φορά ενάντια στην Ε ΕΛΜΕ, το ΔΣ και τα μέλη της. Από κοινού έχουν επιτεθεί ξανά με διώξεις στο σωματείο μας και στα μέλη του, σε βάρος του προεδρείου της Ε ΕΛΜΕ-Θ (πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γραμματέα) και μέλος της ΕΛΜΕ για να στηριχθεί ο διαγραμμένος από την ΕΛΜΕ Βαϊτσίδης.

Οι πειθαρχικές διώξεις της Διεύθυνσης Β/θμιας Δυτικής Θεσ/νίκης με τη συνδρομή της παραδιοίκησης, είναι ενταγμένες στην αυταρχική επέλαση της κυβέρνησης και του Υπουργείου (χιλιάδες διώξεις και πειθαρχικά, αργία Χ. Χοτζόγλου, μεθόδευση αργίας Δ. Χαρτζουλάκη, στοχευμένες διώξεις Ε. Λάζου, πρόεδρος ΣΕΠΕ Ζακύνθου, Κ. Τουλγαρίδης, πρόεδρος ΣΕΠΕ Κ. Σωτηρίου, κ.ά.) για να κάμψουν τον αγώνα των εκπαιδευτικών κατά της αξιολόγησης. Στοχεύουν όχι μόνο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα σωματεία, αλλά και το δικαίωμα μαθητών και γονέων να έχουν άποψη και γνώμη και στρέφονται ενάντια σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα από την οποία οι διοικούντες απαιτούν το ρόλο του παθητικού θεατή και του κομπάρσου μπροστά στην καταστροφική για τη δημόσια εκπαίδευση πολιτική τους.

Ο Διευθυντής εκπαίδευσης Χ. Ρουμπίδης καταγγέλθηκε από όλες τις ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ Θεσσαλονίκης, τη Γ.Σ. προέδρων των ΕΛΜΕ (20/9/2025) και δεκάδες ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ από όλη τη χώρα για τις πρωτοφανείς διώξεις μελών του ΔΣ και της Ε ΕΛΜΕ-Θ γιατί ξεπερνώντας κάθε όριο αυταρχικής πυγμής παρέπεμψε συνάδελφο που υπηρετεί στο Γυμνάσιο Αρέθουσας με συνοπτικές διαδικασίες στο Πειθαρχικό συμβούλιο με την κατηγορία ότι μοίρασε ανακοίνωση της Ε ΕΛΜΕ για τις εξετάσεις PISA. Δεν του δόθηκε η δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να προτείνει μάρτυρες να καταθέσουν, να συμβουλευτεί δικηγόρο, να ετοιμάσει την απολογία του, καθώς και να ζητήσει την παρέμβαση της ΕΛΜΕ, της ΟΛΜΕ και της ΑΔΕΔΥ, των οποίων αποφάσεις υλοποίησε. Διώκονται, με ανυπόστατες κατηγορίες και μεθοδευμένη στοχοποίηση, η γραμματέας της Ε ΕΛΜΕ Σοφία Στεφανίδου και συνάδελφος που υπηρετούν στο 6ο Γυμνάσιο Σταυρούπολης γιατί στο σχολείο τους με αποφάσεις των μαθητών δεν πραγματοποιήθηκαν οι εξετάσεις. Ο ίδιος ο διευθυντής εκπαίδευσης, την ημέρα των εξετάσεων PISA στο 6ο Γυμνάσιο Σταυρούπολης, σε ερώτηση του προέδρου της Ε ΕΛΜΕ, παραδέχθηκε ότι αποτελούσε από παλιότερα κοινή συνδικαλιστική πρακτική η ενημέρωση των γονέων με ανακοινώσεις από ΕΛΜΕ και ΟΛΜΕ προς τους μαθητές. Τώρα είναι ο ίδιος που προχωρεί σε πειθαρχικές διώξεις για συνδικαλιστικές διαδικασίες που επιβεβαίωσε ότι εφαρμόζονται.

Οι διώξεις κατά των μελών της Ε ΕΛΜΕ-Θ παίρνουν χαρακτηριστικά πολιτικής στοχοποίησης της ΕΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης για την αγωνιστική της δράση. Πρόκειται για καθαρά πολιτική δίωξη των ίδιων των σωματείων μας, καθώς διώκονται συνάδελφοι επειδή υλοποίησαν αποφάσεις της ΕΛΜΕ, της ΟΛΜΕ, και της ΑΔΕΔΥ που στις ανακοινώσεις τους αναδεικνύουν τις συνέπειες των εξετάσεων PISA για το δημόσιο σχολείο, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.

Τι να περιμένει όμως κανείς από μία Διεύθυνση και μία διοίκηση που δεν αισθάνεται ούτε τη στοιχειώδη ευθιξία να απαντήσει όταν καταγγέλλεται για σκανδαλώδη διαχείριση των υπηρεσιακών μεταβολών, για την περίπτωση των υπεραριθμιών πρόσφατα, όπου με άλλα μέτρα και σταθμά βγήκαν οι υπεράριθμοι στο ένα σχολείο και με άλλα στο άλλο και όπου υπήρξε το πρωτοφανές να βγάζουν σε σχολείο υπεράριθμο και συγχρόνως κενό! Το παρελθόν και το παρόν των παρατυπιών και των αυθαιρεσιών τους είναι βαρύ! Είναι οι ίδιοι που καταγγέλθηκαν από την Ε ΕΛΜΕ για επιβράβευση των δικών τους παιδιών με τα 20άρια των αρίστων της ΔΑΚΕ στις κρίσεις διευθυντών και υπεύθυνων εκπαιδευτικών θεμάτων, νυν και πρώην, ανάμεσά τους και η διευθύντρια του 6ου Γυμνασίου Σταυρούπολης.

Σε μια νέα επιχείρηση αυταρχισμού της Διεύθυνσης Δυτικής Θεσ/νίκης, διοίκηση και παραδιοίκηση της κυβερνητικής παράταξης από κοινού επιτίθενται με διώξεις στο σωματείο μας και στα μέλη του. Στέλνουν στο πειθαρχικό τη γραμματέα της ΕΛΜΕ Σοφίας Στεφανίδου, συνάδελφο του 6ου Γυμνασίου και συνάδελφο από το Γυμνάσιο Αρέθουσας, επιτίθενται στα σωματεία μας, στην Ε ΕΛΜΕ, στα μέλη της και τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα.

Η επιχείρηση τρομοκράτησης όσων δε συμφωνούν με την αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, δεν θα περάσει! Η αλληλεγγύη και οι αγώνες είναι τα όπλα μας. Δεν πρόκειται να μας κλείσουν το στόμα! Κάτω τα χέρια από τα σωματεία, την Ε ΕΛΜΕ και τους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται!

• Να σταματήσουν τώρα οι διώξεις και να παρθούν πίσω τα πειθαρχικά κατά της γραμματέα της ΕΛΜΕ και των δύο μελών του σωματείου μας.

• Να σταματήσουν η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης,οι διώξεις και τα πειθαρχικά παντού.

• Κάτω τα χέρια από τους αγωνιζόμενους/ες, τα σωματεία και την Ε ΕΛΜΕ-Θ.

Καλούμε τις ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, όλες/όλους τις/τους συναδέλφους στη συγκέντρωση των ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ για τις πειθαρχικές διώξεις στην Περιφέρεια εκπαίδευσης τη Δευτέρα 18/5 στις 1μμ με στάση εργασίας από 11πμ – 2 μμ (μονόωρες, δίωρες, τρίωρες). Οργανώνουμε την Πέμπτη 21/5,ώρα 2μμ συγκέντρωση στη Διεύθυνση Δυτικής Θεσσαλονίκης για να σταματήσουμε τις διώξεις και την αυταρχική πολιτική τους. Κηρύσσουμε μονόωρες και δίωρες στάσεις εργασίας 12μ. έως 2μμ για να συμμετέχουν οι συνάδελφοι στη συγκέντρωση.

Καλούμε τα ΔΣ της ΟΛΜΕ, της ΔΟΕ, ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, την ΑΔΕΔΥ και την ΕΔΟΘ να καταγγείλουν τις νέες διώξεις σε βάρος του σωματείου και των μελών της Ε ΕΛΜΕ και να εκφράσουν τη στήριξη και την αλληλεγγύη τους.

Κανένας μόνος του, είμαστε πολλοί, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Δε θα μας λυγίσουν!

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                 Η Γραμματέας

Χρήστος Ζαγανιδης   Σοφία Στεφανίδου

Να μην περάσουν οι αντιδημοκρατικές αλλαγές στην ΟΛΜΕ – Για ΟΛΜΕ στα χέρια του κλάδου – Όχι μαριονέτα της διοίκησης και της εργοδοσίας

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ για ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΛΜΕ ΓΙΑ ΟΛΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ – ΟΧΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ 22Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός των ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ  & ο ρεφορμιστικός συμβιβασμένος συνδικαλισμός της ΑΣΕ,  επιχειρούν αντιδημοκρατικές  καταστατικές αλλαγές στην ΟΛΜΕ για την πλήρη ενσωμάτωση της ομοσπονδίας και την αποξένωσή της από την βάση.

 Οι υπάρχοντες συσχετισμοί της πλειοψηφίας των ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ και  της συμβιβαστικής γραμμής της ΑΣΕ , έχουν οδηγήσει την ΟΛΜΕ σε μια βαθιά κρίση καθώς αρνούνται να οργανώσουν τις αντιστάσεις σε κρίσιμα μέτωπα όπως η μισθολογική εξαθλίωση, και η αξιολόγηση, οι διώξεις και τα πειθαρχικά, και γενικώς πραγματικούς αγώνες για τη διεκδίκηση πάγιων αιτημάτων του κλάδου

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται εχθρική στην αγωνιστική έκφραση των εκπαιδευτικών, που σε κρίσιμα μέτωπα εκφράστηκε μέσα από πολύμορφες κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ.

Με πρωτοβουλία και αποφάσεις από τις ΕΛΜΕ συνεχίζεται η μάχη ενάντια στην αξιολόγηση, αλλά και στον πολύμορφο αυταρχισμό και τις διώξεις, η στήριξη των αναπληρωτών, η υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων. Μέσα από τις ΕΛΜΕ περνάει η αντίσταση στην υποβάθμιση, υποχρηματοδότηση, ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης που φέρνουν τα «Ωνάσεια», το Διεθνές Απολυτήριο  και οι «Ακαδημίες Επαγγελματική Κατάρτισης». Οι σημαντικοί αγώνες των ΕΛΜΕ με γονείς και μαθητές έφεραν νίκες για την ακύρωση των Ωνάσειων στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, στη Ν. Σμύρνη-Καλλιθέα-Μοσχάτο, τα Πετράλωνα, το Πέραμα.  Οι προσφυγές των ΕΛΜΕ ήταν αυτές που έφεραν νίκες  για την μονιμοποίηση των νεοδιόριστων χωρίς αξιολόγηση σε Χανιά, Εύβοια, Ηράκλειο Κρήτης, όταν οι πλειοψηφικές αποφάσεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΟΛΜΕ αρνήθηκαν στους συναδέλφους τη νομική και την οικονομική στήριξη.

Από κει έρχεται η δύναμη της αλληλεγγύης σε εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, όπως στην νικηφόρα απεργία της ΠΕΝΕΝ, στα αγροτικά μπλόκα των 50 ημερών τον Δεκέμβρη, στο αντιπολεμικό κίνημα και την πολύμορφη αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.

Η συμμαχία των 6 εδρών στο ΔΣ της ΟΛΜΕ, ΔΑΚΕ(3), ΣΥΝΕΚ(2),  ΠΕΚ (1), στη διάρκεια της διετίας 2024-26 έφερε 6 φορές κοινή εισήγηση  στον κλάδο όπου το πρόγραμμα δράσης / αδράνειας απορρίφθηκε και τις 6 φορές από τις ΕΛΜΕ και τη ΓΣ προέδρων. Παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις, στο κρίσιμο ζήτημα της οργάνωσης των αγώνων του κλάδου, η ΑΣΕ επί της ουσίας δεν διαφοροποιήθηκε σε τίποτε από αυτή τη γραμμή.

Οι υπεύθυνοι για την εγκατάλειψη και την απογοήτευση του κλάδου, με θράσος αντιστρέφουν την πραγματικότητα χρεώνοντας στους εκπαιδευτικούς, την κρίση εμπιστοσύνης στην γραμμή ξεπουλήματος, αναποτελεσματικότητας και ηττοπάθειας.

Μαγείρεμα  καταστατικών αλλαγών στο ΔΣ της ΟΛΜΕ για την πλήρη απονεύρωση της Ομοσπονδίας

Εισηγούνται καταστατικές αλλαγές για να αποκόψουν τελείως τον κλάδο από την λήψη αποφάσεων από τα συνδικαλιστικά όργανα, για την κοινοβουλευτικοποίηση του συνδικαλισμού.

Αυτές είναι οι προτάσεις για τις καταστατικές αλλαγές που θέλουν να φέρουν

- Διεύρυνση της θητείας των ΔΣ της ΟΛΜΕ και των τοπικών ΕΛΜΕ με συνέδριο ΟΛΜΕ και εκλογή ΔΣ 

ΟΛΜΕ κάθε 3 χρόνια(!) αντί για 2 που ισχύει μέχρι τώρα και ταυτόχρονες εκλογές στις ΕΛΜΕ για την ανάδειξη αντιπροσώπων για το συνέδριο της ΟΛΜΕ και για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ (ΔΑΚΕ) κάθε  3 χρόνια αντίστοιχα, από 1 χρόνο που είναι σήμερα στην πλειονότητα των ΕΛΜΕ (ΔΑΚΕ).

Όμως η ετήσια διεξαγωγή των εκλογών στις ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ κάθε 2 χρόνια,  δεν προβλέπεται από τα καταστατικά, τυχαία.

Εκτός του ότι συνδέεται με το ότι το σώμα των εκπαιδευτικών ανανεώνεται σε ετήσια βάση, αφού το αλλάζουν διορισμοί, συνταξιοδοτήσεις, μεταθέσεις/αποσπάσεις και προσλήψεις αναπληρωτών, επιπλέον δεσμεύει τα ΔΣ και τις παρατάξεις σε απολογισμό και ανάληψη ευθυνών απέναντι στους εκπαιδευτικούς  οι οποίοι μπορούν να έχουν λόγο και να τα ελέγχουν, συνδέεται ακόμα περισσότερο με την αγωνιστική δράση ζωντανών σωματείων. Γιατί οι εκλογές είναι περίοδοι αναζωογόνησης και επαφής των σωματείων με τα μέλη τους, αποτελούν αφορμές συσπείρωσης, απολογισμού και προγραμματισμού δράσης

Για αυτό τους ενοχλεί τόσο η συχνή διεξαγωγή τους. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ενοχλεί και τη διοίκηση.

- Διεύρυνση της διοίκησης της ΟΛΜΕ είτε με αύξηση των μελών του ΔΣ από 11 σε 15 με 2 ή 3 αντιπροέδρους (ΔΑΚΕ) είτε με θέσπιση 

 «Γενικού Συμβουλίου» 30-40 μελών όπως στην ΑΔΕΔΥ με ρόλο ανώτερο από τη ΓΣ προέδρων (ΑΣΕ, ανασύροντας παλιότερη πρόταση συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ).

Όταν το ζητούμενο είναι η συμμετοχή του κλάδου, που σήμερα αναρωτιέται στις κρίσιμες καμπές για την εκπαίδευση «πού είναι η ΟΛΜΕ;», η υποκατάσταση της άμεσης μεταφοράς της φωνής της βάσης του κλάδου στις ΓΣ προέδρων, από  την απόμακρη γραφειοκρατία ενός Συμβουλίου αποσπασμένου από τον κλάδο, έρχεται να προσαρμόσει τις διαδικασίες λήψεις αποφάσεων στην βούληση του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Στην ΑΔΕΔΥ και τις  άλλες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες του δημοσίου, τα πολυμελή Γενικά Συμβούλια στα οποία σημειωτέον δεν επιτρέπεται να μιλούν τα μέλη του Συμβουλίου ισότιμα,  αλλά οι εκπρόσωποι των παρατάξεων με χρόνο ανά παράταξη ανάλογο με το ποσοστό της στις εκλογές, ο ρόλος των εργαζόμενων στη βάση ακυρώνεται. Επιδιώκεται η  διαμόρφωση μιας συνδικαλιστικής αριστοκρατίας.

Η ΑΣΕ αξιώνει την κατάργηση της δέσμευσης του ΔΣ της ΟΛΜΕ για προκήρυξη απεργίας με αποφάσεις από τις ΓΣ των ΕΛΜΕ και  ακολούθως την επικύρωση με 66% από την αντίστοιχη ΓΣ  των προέδρων ΕΛΜΕ με το επιχείρημα ότι θα είναι πιο εύκολες οι αποφάσεις για απεργίες από κάποιο Γενικό Συμβούλιο.   Πριν από όλα, αυτές οι καταστατικές δεσμεύσεις ποτέ δεν εμπόδισαν την έναρξη απεργιακού αγώνα , ίσα ίσα εξασφάλισαν τη συμμετοχή και την μαζικότητα των απεργιακών αγώνων με τους ίδιους τους εργαζόμενους να είναι τα υποκείμενα. Άλλωστε όσοι μακρόπνοοι αγώνες διάρκειας έγιναν πάντα με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων κηρύχτηκαν και στηρίχτηκαν, νίκησαν, άφησαν παρακαταθήκη.

Αλλά αναρωτιέται κανείς τι κρύβεται πίσω από την πρόταση της ΑΣΕ προς τα ευήκοα ώτα των ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ;

Τόσο η ΑΣΕ  καίγεται δήθεν για να βγαίνουν απεργίες που ούτε για τα Τέμπη δεν ήθελαν να γίνει φέτος απεργία, παρά το γεγονός ότι ευλογούν τα γένια τους για την περσινή μαζική συμμετοχή στην απεργία για το έγκλημα των Τεμπών. Ούτε για συμπαράσταση και κοινό βηματισμό με τα μπλόκα των αγροτών.  Καμία απεργία ούτε πανελλαδικές συγκεντρώσεις ψήφισαν για τα πειθαρχικά στην Τρίπολη παρά στάσεις εργασίας μόνο των ΕΛΜΕ που “δύνανται” να πάνε στην Τρίπολη. To ίδιο έκαναν για τα Ωνάσεια με στάση εργασίας μόνο για τις ΕΛΜΕ με Ωνάσεια παραβιάζοντας ακόμα και την απόφαση της ΓΣ προέδρων στις 14/2. Το ίδιο για το πειθαρχικό Χοτζόγλου στις 29/4 με στάση εργασίας 8-11 μόνο στην Αττική, το ίδιο για τα πειθαρχικά της ΕΛΜΕ Πειραιά με κάλυψη μόνο του Πειραιά. Η ΑΣΕ ΠΑΜΕ έφτασε να καλεί στις 16/12/2025 ημέρα απεργίας για τον προϋπολογισμό σε απογευματινή συγκέντρωση που είχε αποφασιστεί από το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ καίγοντάς την, ενώ η αποφασισμένη απεργία της ΑΔΕΔΥ για τις 13/5/2026 ένα μήνα πριν ανακοινώθηκε μόλις στις 7/5 μετά από πιέσεις.

Το επιχείρημα της αγωνιστικής επιτελικότητας κάποιου Γενικού Συμβουλίου, για ευκολότερες αποφάσεις για απεργίες καταρρίπτεται από την ίδια την γραμμή της ΑΣΕ.

Περιορισμοί στις δημοκρατικές διαδικασίες που ορίζονται σαν χάσιμο χρόνου και υπονόμευση των Γενικών Συνελεύσεων των προέδρων (ΑΣΕ ΔΑΚΕΣΥΝΕΞ ΠΕΚ).

Μας οδηγούν σε μια συνδικαλιστική λειτουργία όπου οι εκπαιδευτικοί θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και από τον σύλλογο διδασκόντων μετά τις αυταρχικές ρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων.

 Όλοι μαζί παίρνουν μέτρα ώστε οι ΓΣ προέδρων και τα συνέδρια αντιπροσώπων να έχουν αυστηρούς χρονικούς περιορισμούς. Θεωρούν τις φωνές από τη βάση του κλάδου και ειδικά τις τοποθετήσεις των Παρεμβάσεων, από μέλη και προέδρους ΕΛΜΕ, αντιπροσώπους στα συνέδρια, ενοχλητικές, γιατί είναι συνεπείς με επιμονή στην αποκάλυψη της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά και στην ανάγκη να ντύνουμε τα λόγια με πράξεις» με αγωνιστικό σχέδιο και απεργιακό αγώνα. Αυτό επιχειρούν να επιβάλλουν όταν το πρόσφατο εκπαιδευτικό συνέδριο της ΟΛΜΕ για την Τεχνητή Νοημοσύνη, αντί για χώρος διαλόγου του κλάδου, όπου αποκλείστηκαν πραξικοπηματικά ομιλητές που προτάθηκαν από τις Παρεμβάσεις, έγινε μια καθεστωτική ημερίδα αρεστών «ειδικών», αλλά και στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ όπου σε 85 μέλη επιχειρείται να επιβληθεί ο παράλληλος μονόλογος 6-7 παραταξιακών εκπροσώπων.

Αυτές οι προτάσεις για καταστατικές αλλαγές βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που έχει ανάγκη ο κλάδος και το εκπαιδευτικό κίνημα. Στην εποχή μας δεν έχουμε ανάγκη κλειστές γραφειοκρατικές διαδικασίες υπό τον έλεγχο μια γραφειοκρατίας κομματικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι πρωταγωνιστές, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες που θα οδηγούν σε ουσιαστική συζήτηση, επεξεργασία θέσεων, αιτημάτων και πλαισίου διεκδίκησης, αλλά αποτελεσματικών αγώνων με στόχο ανατροπές και κατακτήσεις για το δημόσιο σχολείο, αυξήσεις στους μισθούς, εργασιακή αξιοπρέπεια και υπεράσπιση της ειρήνης, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών

Οι προτάσεις για καταστατικές αλλαγές έρχονται σαν αποτέλεσμα της διαρκούς αντιπαλότητας με τη βούληση του κλάδου που έχει η πλειοψηφία των 6 του κυβερνητικού συνδικαλισμού των ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ στο ΔΣ της ΟΛΜΕ. Των δυνάμεων που συναινούν στις βασικές επιλογές με την κυβέρνηση: αξιολόγηση, εξεταστικοί φραγμοί, ελαστικές εργασιακές σχέσεις και ιδιωτικοποίηση. Από άλλο δρόμο συναντιούνται με τον συνδικαλισμό του συμβιβασμού της ΑΣΕ (ΠΑΜΕ) που βλέπει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων όχι σαν δρόμο αντίστασης και ανατροπής, αλλά σαν διαμαρτυρία με ορίζοντα την εκλογική και κομματική ενίσχυση. Έτσι θεωρεί ότι μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα μένουν στο απυρόβλητο οι θέσεις για «καλή-λειτουργική» αξιολόγηση, για ταύτιση δημόσιου-ιδιωτικού χαρακτήρα, συλλογικές συμβάσεις αλλά χωρίς μισθολογικό μέρος… Θέσεις που αντιστοιχούν σε «αγώνες» «χαμηλών πτήσεων» που ταιριάζουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι.

Τι θα είχε συμβεί αν σε παλιότερες κομβικές στιγμές του εκπαιδευτικού κινήματος είχαμε αυτές τις οπισθοδρομικές ιδέες για το καταστατικό σε ισχύ;

- το 2013 όταν οι μαζικές γενικές συνελεύσεις των εκατοντάδων σε κάθε ΕΛΜΕ, με το χαρτί της επιστράτευσης στο χέρι, ψήφισαν απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις μπροστά στις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις και ενάντια στην καταστροφική αύξηση του ωραρίου, οι παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού αποφάσισαν τότε, ότι «δεν υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις» για να υλοποιηθεί η βούληση του κλάδου. ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ, με τις πλάτες της ΑΣΕ που είχε εξαρχής καταψηφίσει την απεργία, ακύρωσαν πραξικοπηματικά τη δημοκρατική απόφαση των εκπαιδευτικών. Με τις προτεινόμενες καταστατικές αλλαγές θα είχαν την καταστατική δυνατότητα να το επιβάλλουν.

- Το 2021 όταν μαζικές και πάλι γενικές συνελεύσεις, μετά από χρόνια, αποφάσισαν να συνεχίσουν την απεργία-αποχή ενάντια στην αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας, στην κρίσιμη γενική συνέλευση 8 πρόεδροι ΕΛΜΕ από ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ ψήφισαν κόντρα στην βούληση των ΕΛΜΕ που εκπροσωπούσαν ώστε να μην υπάρξει αγωνιστική πλειοψηφία. Και αυτό το πραξικόπημα θα ήταν καταστατική δυνατότητα του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

- Όπως, στην συνέχεια, δεν πέρασε από καμία ΓΣ προέδρων των ΕΛΜΕ βέβαια το σπάσιμο της απεργίας αποχής από την αυτοαξιολόγηση, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της πλειοψηφίας ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ. Αυτό έγινε με απόφαση από τα πάνω του ΔΣ της ΟΛΜΕ (30-11-2023) με την σύμπραξη του ΠΑΜΕ για ενιαία κείμενα. Την ίδια τακτική ακολούθησαν και σε κάποιες ΕΛΜΕ που άλλαξαν τις αποφάσεις των μαζικών γενικών συνελεύσεων του Σεπτέμβρη του ’21 με αποφάσεις ΔΣ. Παρόλα αυτά προκηρύχθηκε απεργία αποχή από την αξιολόγηση από τα κάτω σε πολλά σωματεία με καθοριστική τη συμβολή των Παρεμβάσεων.

Αντί λοιπόν να αποτιμηθούν σωστά οι συνέπειες αυτών των πραξικοπημάτων που έπληξαν καίρια την αξιοπιστία της ΟΛΜΕ, προκαλώντας κρίση στη σχέση του κλάδου με το σωματείο, η πλειοψηφία (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ-ΑΣΕ) του ΔΣ θέλει να τα θεσμοθετήσει  με αλλαγές στο …καταστατικό.

Το πρόβλημα με το καταστατικό είναι η καταστρατήγησή του και όχι οι δημοκρατικές του δεσμεύσεις που δίνουν τον κυρίαρχο ρόλο στη γενική συνέλευση.

Για να μην είναι το ερώτημα «πού είναι η ΟΛΜΕ;» μόνιμη σταθερά, μπροστά στην κρίσιμη περίοδο που έρχεται, να δυναμώσουμε τη φωνή των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων ΔΕ.

 Το 22ο συνέδριο θα πρέπει να εμποδίσει τις αντιδημοκρατικές καταστατικές αλλαγές για την ενσωμάτωση της ομοσπονδίας και την διαμόρφωση συνδικαλιστικής αριστοκρατίας.

Να αποτρέψει κάθε προσπάθεια προσαρμογής των διαδικασιών και της λειτουργίας της ομοσπονδίας στον συνδικαλισμό της αδράνειας του συμβιβασμού και της υποταγής που υπηρετούν αυτές οι παρατάξεις που τις εισηγούνται

Για την τραγωδία στην Ηλιούπολη

 Αντώνης Κουρσάρης - e-lesxi.gr

Ως δάσκαλος, δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την τραγωδία στην Ηλιούπολη σαν ένα ακόμα περιστατικό “ατομικής ευθύνης”. Δύο κορίτσια 17 χρονών ανέβηκαν σε μια ταράτσα και έπεσαν στο κενό. Η μία έχασε τη ζωή της, η άλλη δίνει μάχη. Πίσω από τους τίτλος των ειδήσεων, τις δακρύβρεχτες αναρτήσεις, τα σοκαρισμένα βλέμματα και τα σημειώματα που μιλούν για φόβο, απόγνωση και πίεση, κρύβεται μια ολόκληρη κοινωνία που συνθλίβει τα παιδιά της.

Στα σχολεία βλέπουμε καθημερινά παιδιά κουρασμένα πριν καν ξεκινήσει η ζωή τους. Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην ανασφάλεια, στην αγωνία της επιτυχίας, στον φόβο της αποτυχίας, στην οικονομική ασφυξία των οικογενειών τους. Έφηβοι που καλούνται να αποδείξουν συνεχώς την αξία τους μέσα από βαθμούς, εξετάσεις, επιδόσεις και ατελείωτη πίεση με Τράπεζα Θεμάτων, ελάχιστη βάση εισαγωγής, ιδιωτικά κολλέγια και δίδακτρα. Και την ίδια στιγμή, το ίδιο το σχολείο απαξιώνεται συστηματικά από την πολιτεία: υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση, εξαντλημένοι εκπαιδευτικοί, σχολικοί ψυχολόγοι που δεν επαρκούν ούτε στο ελάχιστο, δομές στήριξης διαλυμένες ή αποσπασματικές.

Η κοινωνία απαιτεί από τα παιδιά να αντέχουν τα πάντα, ενώ γύρω τους καταρρέουν οι βασικές σταθερές. Οι γονείς δουλεύουν σε εξοντωτικούς ρυθμούς, με διαλυμένα εργασιακά δικαιώματα, με μισθούς που δεν φτάνουν, με το άγχος της επιβίωσης να γίνεται καθημερινότητα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ψυχική φθορά περνά αθόρυβα στα παιδιά. Και όταν συμβαίνει μια τέτοια τραγωδία, όλοι αναρωτιούνται ξαφνικά πώς δεν το είδαμε.

Το βλέπαμε. Το βλέπουμε κάθε μέρα μέσα στις τάξεις. Στα βλέμματα των παιδιών που λυγίζουν σιωπηλά. Στην εξάντληση, στη μοναξιά, στην αίσθηση ότι το μέλλον μοιάζει απειλή αντί για ελπίδα. Το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό!

Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε αυτά τα παιδιά, αν πραγματικά θέλουμε να βοηθήσουμε τα νέα παιδιά, τότε πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την ανθρώπινη απόγνωση σαν ατυχές γεγονός. Χρειάζεται ένα σχολείο που να μορφώνει και να στηρίζει ουσιαστικά. Χρειάζεται κοινωνική προστασία, δημόσια ψυχική υγεία, αξιοπρεπής εργασία, χρόνος για ζωή και ανθρώπινες σχέσεις. Χρειάζεται μια κοινωνία που να μην μετατρέπει την εφηβεία σε αγώνα επιβίωσης.

Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να φτάνει να πιστεύει πως “αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα”…

Συλλυπητήρια και συγγνώμη στην οικογένεια…

Υ.Γ.: Ανταποκρινόμενος στην οδηγία του Χαμόγελου του Παιδιού και με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε κάθε παιδί και έφηβο που μπορεί να βρίσκεται σε ψυχική δυσκολία, αφαιρώ από την ανάρτηση το προσωπικό σημείωμα της 17χρονης.

Δυστυχώς, όλοι μάθαμε τι έγραψε…

«6 λόγοι»… 6 χρόνων αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση… «+1» κρίσιμο συμπέρασμα μπροστά στο 22ο συνέδριο

 γράφει ο Βασίλης Πετράκης

6 χρόνια τώρα, η αξιολόγηση έγινε ευαγγέλιο του υπουργείου και θηλιά της σχολικής ζωής και των εκπαιδευτικών.

6 χρόνια τώρα, κυβέρνηση και ΥΠΑΙΘΑ στο όνομα της, επενδύουν στην στοχοποίηση του κλάδου και την ενεργοποίηση του πιο άγριου κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού.

6 χρόνια τώρα, μια βιομηχανία απαγορεύσεων, διώξεων και πειθαρχικών είναι η αδιάψευστη εικόνα της νέας ζοφερής πραγματικότητας που έφερε η αξιολόγηση και στοιχειώνει την καθημερινότητα των εκπαιδευτικών. Μια καθημερινότητα γεμάτη με τις απειλές των επιθεωρητών και την καταστολή της διοίκησης. 

6 χρόνια τώρα, ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση έχει αποκαλύψει το περιεχόμενο και τους στόχους της και την έχει απονομιμοποιήσει στον εκπαιδευτικό κλάδο και όχι μόνο. Είναι καθαρό σε όλους ότι αποτελεί το εργαλείο για το πέρασμα όλων των αντιδραστικών ανατροπών, για την πειθάρχηση και την ιδεολογική χειραγώγηση, για την κατηγοριοποίηση και ιδιωτικοποίηση του δημόσιου σχολείου. Συνδέεται άμεσα με την εργασιακή ανασφάλεια και την άρση της μονιμότητας.

6 χρόνια τώρα, ο κλάδος δίνει ένα δύσκολο αγώνα κόντρα στις αφόρητες πιέσεις της κυβέρνησης και τις προδοσίες των κυρίαρχων συνδικαλιστικών δυνάμεων. Όπως συμβαίνει και με την ΑΣΕ, εταίρο και συνομιλητή των υμνητών της «καλής αξιολόγησης», που με παλινωδίες και υποχωρήσεις υπονόμευσε αυτό τον αγώνα.

Όμως, 6 χρόνια μετά -κυρίως με αποφάσεις και πρωτοβουλίες των ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ-, ο αγώνας αυτός συνεχίζεται και το πιο κρίσιμο ζήτημα για τον κλάδο και το δημόσιο σχολείο είναι ακριβώς η επικύρωση της συνέχειάς του και στο 22ο συνέδριο. Άλλωστε θα είναι το πρώτο συνέδριο στην ιστορία της ομοσπονδίας που θα πραγματοποιηθεί μετρώντας εκατοντάδες μέλη της να διώκονται για τη συμμετοχή τους σε αυτό τον αγώνα.

Κι όμως… 6 χρόνια μετά  από όλα αυτά και μπροστά σε ένα τέτοιο συνέδριο, η ΑΣΕ δεν βρήκε ούτε μια λέξη για αυτό τον αγώνα και πολύ περισσότερο για την ανάγκη συνέχειάς του, στη διακήρυξή της. 6 χρόνια μετά, η ΑΣΕ δεν βρίσκει τίποτα να μνημονεύσει, δεν θέλει για τίποτα να δεσμευτεί. Δεν υπάρχει η κατάργηση της αξιολόγησης ούτε καν στη λίστα των πολυάριθμων στόχων πάλης για το 22ο συνέδριο. Δεν είναι αμέλεια… Είναι μια καθαρή πολιτική επιλογή-απόφαση, με σαφή μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Πρόκειται για υποτίμηση και υπονόμευση της συνέχειας και της προοπτικής του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση. 

Για αυτό είναι επιτακτική ανάγκη η ενίσχυση των Παρεμβάσεων. Είναι η μόνη ψήφος που θα μετρηθεί στην κατεύθυνση της πραγματικής αλλαγής των συσχετισμών στην Ομοσπονδία. Είναι η μόνη ψήφος που θα πιστωθεί στην συνέχεια του πιο κρίσιμου αγώνα για τον κλάδο και το δημόσιο σχολείο.

Γιατί το σύνολο των επιπτώσεων και των αντιδραστικών ανατροπών που φέρνει η αξιολόγηση είναι μπροστά.

Γιατί αυτός ο αγώνας που μετράει ήδη μεγάλο παρελθόν, πρέπει  και μπορεί να έχει προοπτική στο μέλλον. Μέχρι τη νίκη!

https://drepani.gr/ekpaideusi/6-logoi-6-xronon-agona-enantia-stin-aksiologisi-1-krisimo-symperasma-brosta-sto-22o-synedrio

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ PISA: ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ - ΕΝΤΑΣΗ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ

Ισχυρίζονται ότι ο διαγωνισμός της “ελληνικής PISA” είναι απλά μια διαγνωστική διαδικασία, για να διαπιστώσει το γνωστικό επίπεδο των παιδιών. Ωστόσο, τους διαψεύδουν πλήθος ερευνών, αλλά και η βιωματική εμπειρία μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων. Το υπαρκτό γνωστικό έλλειμμα πηγάζει πρώτιστα από ένα αναλυτικό πρόγραμμα χωρίς συνοχή και πληρότητα, αναχρονιστικό, χωρίς εργαστηριακή υποστήριξη, εστιασμένο σε δεξιότητες και προσανατολισμένο στις εξετάσεις, σε υπερπληθή τμήματα και με εκπαιδευτικούς, εξοντωμένους και σε πολλές περιπτώσεις μη έγκαιρα τοποθετημένους. Γεγονότα για τα οποία όλες οι κυβερνήσεις δεν έχουν απολογηθεί

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ PISA ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΤΑΣΗΣ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ

Το Υπουργείο Παιδείας δημοσιοποίησε τον κατάλογο των σχολείων που θα συμμετέχουν στον διαγωνισμό της “ελληνικής PISA” στις 20 Μαΐου 2026. Πρόκειται για 300 Δημοτικά Σχολεία, 300 Γυμνάσια και 6.000 παιδιά από όλη τη χώρα, που επιλέχθηκαν απευθείας από το υπουργείο Παιδείας με αδιευκρίνιστες διαδικασίες και χωρίς να ερωτηθούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί, μαθητ(ρι)ες και γονείς.

Ισχυρίζονται ότι ο διαγωνισμός της “ελληνικής PISA” είναι απλά μια διαγνωστική διαδικασία, για να διαπιστώσει το γνωστικό επίπεδο των παιδιών. Ωστόσο, τους διαψεύδουν πλήθος ερευνών, αλλά και η βιωματική εμπειρία μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων. Το υπαρκτό γνωστικό έλλειμα πηγάζει πρώτιστα από ένα αναλυτικό πρόγραμμα χωρίς συνοχή και πληρότητα, αναχρονιστικό, χωρίς εργαστηριακή υποστήριξη, εστιασμένο σε δεξιότητες και προσανατολισμένο στις εξετάσεις, σε υπερπληθή τμήματα και με εκπαιδευτικούς, εξοντωμένους και σε πολλές περιπτώσεις μη έγκαιρα τοποθετημένους. Γεγονότα για τα οποία όλες οι κυβερνήσεις δεν έχουν απολογηθεί. Γιατί, λοιπόν, παρά τις συνεχείς αντιδράσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας, επιμένει στην υλοποίησή του;

• Το ίδιο το υπουργείο Παιδείας τονίζει πως με την ελληνική PISA, «συμπληρώνει τις μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρονών, στο κέντρο των οποίων είναι η δημιουργία ενός “πολυτυπικού εκπαιδευτικού συστήματος”(δηλώσεις ΠΘ), μιας αγοράς, δηλαδή, σχολείων: σχολεία που θα ελέγχουν ιδιώτες (βλ. Ωνάσεια, Ακαδημίες), θα έχουν διαφοροποιημένο πρόγραμμα (βλ. ΙΒ, Πρότυπα, Πειραματικά), “αυτόνομα σχολεία” των δράσεων και προγραμμάτων, στα οποία η γνώση μετατρέπεται σε απόκτηση δεξιοτήτων και οι περισσότεροι μαθητ(ρι)ές θα κατευθύνονται ημιμαθείς και αναλώσιμοι γρήγορα στην αγορά εργασίας.

• Παιδιά τάξεων Στ΄ Δημοτικού (αλλαγή σχολικής βαθμίδας) και Γ’ Γυμνασίου (τελειώνει η υποχρεωτική εκπαίδευση) θα εξεταστούν στον «ελληνικό διαγωνισμό PISA» στα γνωστικά αντικείμενα της Νεοελληνικής Γλώσσας και των Μαθηματικών. Το γεγονός ότι οι εξετάσεις μπαίνουν ακριβώς στις τελευταίες τάξεις, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο, αν εφαρμοστούν και εδραιωθούν, να καταλήξουν ως εισαγωγικές εξετάσεις για τη μετάβαση από την πρωτοβάθμια στη δευτεροβάθμια και από το γυμνάσιο στο λύκειο.

• Μαζί με όλες τις άλλες εξετάσεις, προαγωγικές και απολυτήριες, Τράπεζα θεμάτων και στις τρεις τάξεις των Λυκείων, Εθνικό απολυτήριο, οι εξετασεις τύπου PISA συγκροτούν το έδαφος για την υλοποίηση του δεδηλωμένου στοχου, το 70% των μαθητών/τριών να οδεύσει προς την κατάρτιση και τις δεξιότητες, σε τυπικέςκαι άτυπες δομές κατάρτισης και το 30% να συνεχίσει το ανταγωνιστικό, φτωχοποιημένο Λύκειο.

• Οι εξετάσεις συνολικά και οι “PISA” αποθεώνουν τις μετρήσεις, κατατάσσουν, κατηγοριοποιούν, υποκινούν τον ανταγωνισμό, υποβαθμίζουν τις γνώσεις σε πληροφορίες, διαστρεβλώνουν και υποβιβάζουν τη διδασκαλία και τη μάθηση, με αποτέλεσμα το σχολείο και η εκπαιδευτική διαδικασία να ανταποκρίνονται αποκλειστικά στις εξετάσεις και να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τη γνώση και την κριτική σκέψη.

• Οι εξετάσεις αυτές θα αποτελέσουν παράγοντα καθοριστικό για τη διδασκαλία. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού, θα περιορίζεται σε ρόλο «προπονητή» και ελεγκτή- τροχονόμου των προσδοκιών, κατάταξης των μαθητών/τριων. Το σχολείο μετατρέπεται σε εξεταστικό κέντρο από το Δημοτικό. Η μόρφωση και τα μαθήματα θα περιορίζονται στην επιτυχία στις εξετάσεις, συμβάλλοντας στην περαιτέρω οικονομική άνθηση των φροντιστηρίων! Οι εξετάσεις θα αποτελέσουν λαμπρό πεδίο για την κερδοφορία των ιδιοκτητών ιδιωτικών οργανισμών.

• Τα αποτελέσματα θα παίξουν τον ρόλο να περιθωριοποιήσουν ακόμη περισσότερο τους «αδύναμους» μαθητές, θα οδηγήσουν στο ψαλίδισμα των προσδοκιών τους έως την «εθελοντική» τους αποπομπή από το σχολικό περιβάλλον (π.χ. θεαματική αύξηση πρόωρης εγκατάλειψης μαθητ(ρι)ών στην Κύπρο, έρευνα 2025). Έτσι, “τα παιδιά από το Περιστέρι” θα στραφούν στην ημι-κατάρτιση, αναλώσιμοι στα συμφέροντα των εταιρειών και ελάχιστα θα μπορούν να σπουδάσουν και να διεκδικήσουν την βελτίωση της ζωής τους

• Στόχος του Υπουργείου Παιδείας, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία και τις διατυπωμένες θέσεις ΕΕ-ΟΟΣΑ, είναι να βρεθεί ένα μετρήσιμο μέγεθος για την εκπαιδευτική διαδικασία μέσω σταθμισμένων τεστ με βάση τις επιδόσεις των μαθητ(ρι)ών και να τις συσχετίσει άμεσα με την αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών, οδηγώντας σε κατηγοριοποίηση των σχολείων, συγχωνεύσεις και κλείσιμό τους, μείωση της χρηματοδότησής τους στα πλαίσια της λεγόμενης «αυτονομίας».

• Το ΥΠΑΙΘΑ επιδιώκει να υποβάλλει τα παιδιά ως άλλα πειραματόζωα σε μια τυποποιημένη και αγχωτική διαδικασία, προκειμένου δήθεν το κράτος να μετρήσει τι πάει λάθος στην εκπαίδευση! Στην πραγματικότητα, επιδιώκει να μεταφέρει τις ευθύνες των ελλείψεων, των χρόνιων προβλημάτων στις πλάτες των εκπαιδευτικών, των μαθητ(ρι)ών και των γονιών τους!

• Θα βαθύνει η απαξίωση του δημόσιου σχολείου ως δομής, καθώς τελικά θα καταλήξει να «προπονεί» τους/τις μαθητ(ρι)ές για τέτοιου είδους εξετάσεις αντί να τους διδάσκει, θα τους καταρτίζει αντί να τους εκπαιδεύει. Η διαφοροποίηση των σχολείων, η κατηγοριοποίησή τους, αλλά και η υποβάθμιση των περισσότερων από αυτά, είναι κεντρικός στόχος της πολιτικής της κυβέρνησης και σε αυτόν αποσκοπεί η αξιολόγηση εκπαιδευτικών και μαθητών. Στρώνεται, λοιπόν, το έδαφος για την ανάπτυξη της ιδιωτικής παιδείας.

Δεν θα επιτρέψουμε να «νεκρώσει» η γνώση και η κριτική σκέψη, κάθε ζωντανή λειτουργία του δημόσιου σχολείου, και να μετατραπεί σε τυποποιημένη μετρήσιμη δεξιότητα, όπως απαιτεί η αγορά. ΔΟΕ, ΟΛΜΕ και ΑΣΓΜΕ για να συντονίσουν τον αγώνα τους για να μη γίνουν οι εξετάσεις PISA. Καλούμε την ΟΛΜΕ να κηρύξει στάση εργασίας μίας, δύο ή τριών ωρών για την Τετάρτη 20/5/2026 και να καλέσει όλες τις ΕΛΜΕ να οργανώσουν διαμαρτυρίες με συλλόγους γονέων ενάντια στο διαγωνισμό PISA που να καλύπτει τις ώρες διεξαγωγής των εξετάσεων για χρήση των συναδέλφων.

• Απαιτούμε την κατάργηση των εξετάσεων PISA.

• Δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά, που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των μαθητών.

• Σχολείο σύγχρονο, δημιουργικό και δημοκρατικό, που θα βασίζεται στις αξίες της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης.

ΚΑΛΟΥΜΕ:

• Τους Συλλόγους Διδασκόντων να συνεδριάσουν και να απορρίψουν τη συμμετοχή του σχολείου τους στον διαγωνισμό (Αποστέλλουμε ενδεικτικό σχέδιο απόφασης για τους συλλόγους).

• Τους γονείς και μαθητές να μην αποδεχτούν τη συμμετοχή τους. Η ΕΛΜΕ αποστέλλει σχετική επιστολή προς τους γονείς.

• Την Ομοσπονδία και τις Ενώσεις Γονέων, τους Συλλόγους Γονέων των συγκεκριμένων σχολείων που έχουν επιλεγεί να καλέσουν σε αποχή από τις εξετάσεις.

Η πιο παράδοξη επαγγελματική κανονικότητα: Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί που κάθε Ιούνιο γίνονται ξανά «προσωρινοί» στη ζωή τους

 Χρήστος Κάτσικας

Μια πολιτεία που βασίζεται κάθε χρόνο σε χιλιάδες ανθρώπους για να λειτουργήσει το εκπαιδευτικό της σύστημα μπορεί να συνεχίζει να τους αντιμετωπίζει ως προσωρινούς;

Σε λίγες εβδομάδες, για χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικούς σε όλη τη χώρα, θα πέσει η αυλαία μιας ακόμη σχολικής χρονιάς. Θα κλείσουν βιβλία, θα αποχαιρετήσουν μαθητές, θα αδειάσουν συρτάρια, θα παραδώσουν κλειδιά. Και μαζί με το τέλος της σχολικής χρονιάς, θα έρθει και ο τελευταίος μισθός.

Ένας τελευταίος μισθός που δεν σηματοδοτεί απλώς τη λήξη μιας σύμβασης εργασίας. Σηματοδοτεί την έναρξη ενός κύκλου αβεβαιότητας που για την ελληνική κοινωνία έχει σχεδόν κανονικοποιηθεί, αλλά για όσους τον βιώνουν παραμένει μια βαθιά ψυχοφθόρα πραγματικότητα.

Γιατί για τον αναπληρωτή εκπαιδευτικό, το καλοκαίρι δεν είναι πάντα εποχή ανάπαυσης. Είναι εποχή  αγωνιώδους αναμονής.

Η πιο παράδοξη επαγγελματική κανονικότητα

Υπάρχει κάτι σχεδόν οξύμωρο στη θέση του αναπληρωτή εκπαιδευτικού στην Ελλάδα. Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτούς. Καλύπτουν πάγιες ανάγκες. Στηρίζουν σχολεία σε νησιά, ορεινές περιοχές, απομακρυσμένα χωριά, ειδική αγωγή, παράλληλη στήριξη, δομές που χωρίς αυτούς απλώς θα κατέρρεαν.

Κι όμως, κάθε χρόνο αντιμετωπίζονται σαν να είναι μια προσωρινή λύση.

Μιλάμε για ανθρώπους που δεν «δοκιμάζονται» για πρώτη φορά. Πολλοί μετρούν πέντε, δέκα, δεκαπέντε χρόνια διαρκών μετακινήσεων. Άλλοι έχουν αλλάξει περισσότερους τόπους εργασίας απ’ όσους αλλάζουν κάποιοι άνθρωποι σπίτια σε μια ζωή. Έχουν υπάρξει εκπαιδευτικοί στη Ρόδο, στη Σάμο, στην Κω, στον Έβρο, στις Κυκλάδες, στην Κρήτη, για να βρεθούν λίγους μήνες μετά κάπου αλλού.

Κουβαλώντας βαλίτσες, χαρτοκιβώτια, συμβόλαια προσωρινής στέγασης, δάνεια, λογαριασμούς και μια ζωή σε αναστολή.

Η μεγαλύτερη ειρωνεία; Από αυτούς ζητείται σταθερότητα για να προσφέρουν στα παιδιά σταθερότητα.

Το καλοκαίρι που δεν μοιάζει με καλοκαίρι

Στην κοινή κοινωνική φαντασία, ο εκπαιδευτικός «ξεκουράζεται το καλοκαίρι». Η πραγματικότητα των αναπληρωτών είναι εντελώς διαφορετική. Το καλοκαίρι τους δεν είναι προγραμματισμός διακοπών. Είναι υπολογισμοί.

Θα φτάσει το επίδομα ανεργίας;
Θα εγκριθούν αρκετές προσλήψεις;
Πότε θα βγουν οι φάσεις;
Σε ποια περιοχή θα βρεθώ;
Θα μπορέσω να πληρώσω εγγύηση για νέο σπίτι;
Θα χρειαστεί να δανειστώ ξανά;
Θα φύγω μόνος ή θα ξεσπιτωθεί όλη η οικογένεια;

Κάθε ερώτημα κρύβει πίσω του ένα πραγματικό υπαρξιακό βάρος.

Γιατί το επίδομα ανεργίας, όσο αναγκαίο κι αν είναι, απέχει δραματικά από το να καλύψει το πραγματικό κόστος ζωής. Για πολλούς, μοιάζει περισσότερο με ένα στοιχειώδες βοήθημα επιβίωσης παρά με πραγματική ασφαλιστική δικλείδα. Ένα ποσό που σε αρκετές περιπτώσεις δεν αρκεί ούτε για ενοίκιο, πόσο μάλλον για λογαριασμούς, μετακινήσεις, οικογενειακές υποχρεώσεις ή δάνεια.

Και έτσι, εκεί που η λέξη «καλοκαίρι» παραπέμπει σε ελευθερία, για χιλιάδες ανθρώπους σημαίνει οικονομικός στραγγαλισμός.

Η ψυχολογία της διαρκούς ανασφάλειας

Υπάρχει και μια λιγότερο ορατή διάσταση: η ψυχική εξάντληση.

Η διαρκής αβεβαιότητα δεν είναι απλώς οικονομικό πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό φορτίο.

Όταν δεν ξέρεις πού θα βρίσκεσαι σε δύο μήνες, δυσκολεύεσαι να οργανώσεις ζωή. Να κάνεις οικογένεια. Να προγραμματίσεις ιατρικά ραντεβού. Να στηρίξεις τους γονείς σου. Να συντηρήσεις μια σχέση. Να νοικιάσεις σπίτι με διάρκεια. Να αισθανθείς ότι έχεις «τόπο».

Η επισφάλεια δεν περιορίζεται στη δουλειά. Εισβάλλει στην προσωπική ζωή.

Και ίσως αυτό είναι το πιο άδικο κομμάτι αυτής της ιστορίας: ότι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει την επαγγελματική τους ταυτότητα στη φροντίδα και τη σταθερότητα των παιδιών, στερούνται οι ίδιοι τη σταθερότητα.

Οι «αόρατες» θυσίες

Συχνά η δημόσια συζήτηση βλέπει μόνο αριθμούς προσλήψεων. Όμως πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια πραγματική ζωή.

Η εκπαιδευτικός που υπηρετεί μακριά από το παιδί της.
Ο αναπληρωτής που μοιράζεται μικρό διαμέρισμα γιατί δεν βγαίνει το ενοίκιο.
Ο νέος εκπαιδευτικός που πληρώνει δεύτερο σπίτι.
Εκείνος που μεταφέρει τη ζωή του με δύο βαλίτσες.
Εκείνη που δανείζεται κάθε Σεπτέμβριο για να μπορέσει να εγκατασταθεί.

Η χώρα έχει χτίσει ένα μοντέλο που στηρίζεται στην προσωπική αντοχή των ανθρώπων. Και αυτή η αντοχή δεν είναι ανεξάντλητη.

Η μεγάλη αναμονή του Αυγούστου

Για τους περισσότερους πολίτες, ο Αύγουστος είναι μήνας αποφόρτισης. Για τους αναπληρωτές, είναι μήνας αγωνίας.

Το κινητό γίνεται σχεδόν προέκταση του σώματος.
Οι ενημερωτικές σελίδες ανανεώνονται συνεχώς.
Τα τηλέφωνα με συναδέλφους πολλαπλασιάζονται.
Οι πίνακες, οι φήμες, τα σενάρια, οι πιθανότητες καταλαμβάνουν χώρο στο μυαλό.

Κάθε ανακοίνωση προσλήψεων μοιάζει με μικρό προσωπικό δημοψήφισμα για τη ζωή τους.

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η εργασιακή επισφάλεια έχει δημιουργήσει μια κουλτούρα μόνιμης αναμονής.

Το ερώτημα που παραμένει

Μια πολιτεία που βασίζεται κάθε χρόνο σε χιλιάδες ανθρώπους για να λειτουργήσει το εκπαιδευτικό της σύστημα μπορεί να συνεχίζει να τους αντιμετωπίζει ως προσωρινούς;

Για πόσο ακόμη η «ευελιξία» θα σημαίνει προσωπική ανασφάλεια;
Για πόσο ακόμη το κόστος λειτουργίας του σχολείου θα μεταφέρεται στις πλάτες των ίδιων των εκπαιδευτικών;

Γιατί πίσω από τις λίστες προσλήψεων δεν υπάρχουν απλώς ονόματα. Υπάρχουν άνθρωποι που κάθε καλοκαίρι δεν σχεδιάζουν διακοπές. Σχεδιάζουν επιβίωση.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/516311_i-pio-paradoxi-epaggelmatiki-kanonikotita-oi-anaplirotes-ekpaideytikoi-poy-kathe