Σάββατο 1 Αυγούστου 2026
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026
ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ!
Αναζητώντας τον αριθμό των μαθηματικών που ανακοίνωσε του υπουργείο για μόνιμο διορισμό, διαπίστωσα έκπληκτος ότι θα διοριστούν σε όλη την Ελλάδα 22 μαθηματικοί. Ναι! Καλά διαβάσετε! Σε όλη την Ελλάδα 22 μαθηματικοί! Για ένα αντικείμενο από τα πλέον βασικά στη β΄βάθμια εκπαίδευση! Και πιθανότατα για την Αττική ο αριθμός θα είναι μονοψήφιος!
Πρόκειται για ανικανότητα; Για έλλειψη οργάνωσης; Για αβλεψία; Τίποτα από όλα αυτά. Οι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να διαλύσουν εντελώς συνειδητά τη δημόσια εκπαίδευση. Όχι μόνο δεν τους νοιάζει η απαξίωση του εκπαιδευτικού έργου αλλά εργάζονται στοχευμένα για την ενίσχυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την παραγωγή αμόρφωτων πολιτών.
Ο εξευτελιστικός αριθμός των 22 μαθηματικών αποτελεί μόνο μια ψηφίδα της όλης εικόνας. Αν κοιτάξουμε ολόκληρο το κακοφτιαγμένο «ψηφιδωτό» διαπιστώνουμε:
α) Την ενίσχυση των φροντιστηριακών ομίλων μέσω του πολλαπλού βιβλίου.
β) Την απαράδεκτη διαιώνιση του θεσμού των αναπληρωτών.
γ) Τη βασανιστική ταλαιπωρία των εκπαιδευτικών που
αναγκάζονται εκτός έδρας να δίνουν τον μισό μισθό (που έτσι κι αλλιώς είναι γλίσχρος) σε ενοίκια, βενζίνες, διόδια και εισιτήρια.
δ) Τα 28μελή τμήματα που δυσκολεύουν αφάνταστα το εκπαιδευτικό έργο.
ε) Τη διοχέτευση της φιλοσοφίας βάσει της οποίας «διδάσκεται η πληροφορία και όχι η γνώση».
στ) Την προσπάθεια επιβολής της εργασιακής και ιδεολογικής καρμανιόλας που λέγεται αξιολόγηση.
ζ) Την καθιέρωση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής που αφήνει έξω από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα χιλιάδες μαθητές στέλνοντάς τους βορρά στα ιδιωτικά ΙΕΚ και στα δήθεν πανεπιστήμια.
Και όλα αυτά ενώ τα προηγούμενα χρόνια έχουν περικόψει τα δώρα και έχουν αυξήσει το ωράριο. Ο Έλληνας εκπαιδευτικός βρίσκεται στη μισθολογική κλίμακα της Ευρώπης στις τελευταίες θέσεις.
Υ.Γ.: Λεπτομέρεια αλλά όχι ασήμαντη. Μαζί με τους 22 μαθηματικούς θα διοριστούν 50 θεολόγοι, δηλαδή υπερδιπλάσιοι των μαθηματικών. Τα συμπεράσματα δικά σας…
*Ο Βασίλης Λιόσης είναι εκπαιδευτικός – συγγραφέας - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK
Η ''σπασμένη φλέβα" του σχολείου: Εκπαίδευση… εγγράμματης αγραμματοσύνης!
Μια ιδιόμορφη μορφή λειτουργικού αναλφαβητισμού αναπτύσσεται αθέατα. Η μεγαλύτερη ίσως παγίδα της ψηφιακής εποχής είναι ότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία ταυτίζεται με τη γνώση, ενώ στην πραγματικότητα το να γνωρίζει κανείς πού θα βρει κάτι δεν σημαίνει ότι το έχει κατανοήσει, το έχει εντάξει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ή μπορεί να το χρησιμοποιήσει δημιουργικά.
Μπορεί ένας μαθητής της τελευταίας τάξης του Λυκείου να διαβάζει ένα λογοτεχνικό κείμενο, να αναγνωρίζει τις λέξεις, να παρακολουθεί τη σύνταξη αλλά παρ’ όλα αυτά να δυσκολεύεται να συλλάβει το βαθύτερο νόημα του κειμένου, να εντοπίσει τις λογικές συνδέσεις ανάμεσα στις παραγράφους και να εξηγήσει με δικά του λόγια τι ακριβώς επιχειρεί να πει ο συγγραφέας;
Μπορεί, αντίστοιχα, ένας πτυχιούχος πανεπιστημίου να έχει συγκεντρώσει στη διάρκεια των σπουδών του χιλιάδες πληροφορίες, να έχει περάσει δεκάδες εξετάσεις και να διαθέτει τυπικά υψηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά να αδυνατεί να ερμηνεύσει ένα σύνθετο άρθρο, να αξιολογήσει την αξιοπιστία μιας πηγής ή να συνδέσει διαφορετικές ιδέες σε ένα συνεκτικό σύνολο;
Το ερώτημα μπορεί να ακούγεται αντιφατικό, όμως βρίσκεται πλέον στον πυρήνα μιας ευρύτερης συζήτησης που αναπτύσσεται διεθνώς για την ποιότητα της εκπαίδευσης, τη σχέση ανάμεσα στην ανάγνωση και την κατανόηση και, τελικά, για το τι σημαίνει πραγματικά να θεωρείται κάποιος μορφωμένος στη σημερινή εποχή.
Πίσω από τους τίτλους σπουδών, τις πιστοποιήσεις, τις καλές βαθμολογίες και την εντυπωσιακή εξοικείωση των νέων με τις ψηφιακές τεχνολογίες, εμφανίζεται ένα ανησυχητικό φαινόμενο που αρκετοί παιδαγωγοί περιγράφουν ως «νέα εγγράμματη αγραμματοσύνη», δηλαδή μια σύγχρονη μορφή λειτουργικού αναλφαβητισμού, στην οποία ο άνθρωπος γνωρίζει τυπικά να διαβάζει, αλλά δυσκολεύεται να κατανοήσει σε βάθος όσα διαβάζει, να εντοπίσει υπονοούμενα, να εξαγάγει συμπεράσματα και να επεξεργαστεί κριτικά το περιεχόμενο ενός κειμένου.
Δεν πρόκειται για την παλιά μορφή αγραμματοσύνης, η οποία αφορούσε ανθρώπους, που δεν είχαν μάθει ποτέ ναδιαβάζουν και να γράφουν, αλλά για ένα πιο σύνθετο και ύπουλο φαινόμενο, καθώς αφορά ανθρώπους που έχουν περάσει πολλά χρόνια μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και έχουν αποκτήσει τίτλους σπουδών, χωρίς να έχουν πάντοτε κατακτήσει αντίστοιχο βάθος κατανόησης, κριτική σκέψη και πνευματική αυτονομία.
Από την «εκπαίδευση της αμάθειας» στη νέα αναγνωστική κρίση
Στην Ελλάδα, η συζήτηση αυτή δεν είναι εντελώς καινούργια, αφού εδώ και πολλοί παιδαγωγοί, πανεπιστημιακοί και εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν τον όρο «εκπαίδευση της αμάθειας» για να περιγράψουν ένα σχολείο που, αντί να καλλιεργεί ουσιαστική γνώση και ανεξάρτητη σκέψη, συχνά περιορίζεται στην απομνημόνευση πληροφοριών, στην κάλυψη της ύλης και στην προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις.
Το σχολείο μαθαίνει πολλές φορές στους μαθητές πώς να αναγνωρίζουν τη σωστή απάντηση, πώς να ακολουθούν συγκεκριμένα εξεταστικά πρότυπα και πώς να αναπαράγουν όσα θεωρούνται αναμενόμενα, χωρίς να τους δίνει πάντα τον χρόνο και τα εργαλεία για να εμβαθύνουν, να αμφισβητήσουν, να συγκρίνουν διαφορετικές οπτικές και να οικοδομήσουν προσωπική άποψη.
Έτσι, η νέα εγγράμματη αγραμματοσύνη μπορεί να θεωρηθεί η σύγχρονη εκδοχή εκείνης της παλαιότερης ανησυχίας, καθώς δεν αφορά πια την έλλειψη πρόσβασης στη γνώση, αλλά την αδυναμία μετατροπής της τεράστιας ποσότητας πληροφοριών σε ουσιαστική γνώση, κρίση και κατανόηση.
Όταν η ανάγνωση δεν σημαίνει κατανόηση
Το φαινόμενο αποτυπώνεται και σε διεθνείς έρευνες, όπως στο παράδειγμα που παρουσίασε ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος στο ενημερωτικό του δελτίο, σύμφωνα με το οποίο ερευνητές ζήτησαν από 85 προπτυχιακούς φοιτητές Αγγλικής Φιλολογίας να διαβάσουν τις πρώτες επτά παραγράφους του μυθιστορήματος «Ο Ζοφερός Οίκος» του Τσαρλς Ντίκενς και να απαντήσουν στη συνέχεια σε ερωτήσεις κατανόησης.
Παρότι επρόκειτο για φοιτητές ενός γνωστικού αντικειμένου που συνδέεται άμεσα με τη γλώσσα και τη λογοτεχνική ανάλυση, μόνο ένα μικρό ποσοστό κατάφερε να κατανοήσει πλήρως το κείμενο και να αποδώσει με ακρίβεια τα βασικά του νοήματα.
Το συγκεκριμένο παράδειγμα δεν αρκεί από μόνο του για να περιγράψει μια συνολική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ωστόσο αναδεικνύει μια ευρύτερη τάση που καταγράφεται διεθνώς, σύμφωνα με την οποία η τεχνική ικανότητα αποκωδικοποίησης των λέξεων δεν συνεπάγεται αναγκαστικά και ουσιαστική κατανόηση του περιεχομένου.
Η γενιά του scrolling
Η εξήγηση του προβλήματος δεν βρίσκεται μόνο στο σχολείο, αλλά και στο ευρύτερο ψηφιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν σήμερα οι νέοι, ένα περιβάλλον που ευνοεί την ταχύτητα, τη διαρκή εναλλαγή ερεθισμάτων και την αποσπασματική κατανάλωση πληροφοριών.
Τα σύντομα βίντεο, οι εικόνες, οι ειδοποιήσεις, οι τίτλοι και οι αναρτήσεις λίγων γραμμών διαμορφώνουν σταδιακά έναν τρόπο πρόσληψης της πραγματικότητας στον οποίο η άμεση αντίδραση υπερισχύει της υπομονετικής επεξεργασίας, ενώ η γρήγορη εντύπωση αντικαθιστά όλο και συχνότερα τη βαθιά κατανόηση.
Η βαθιά ανάγνωση, αντίθετα, απαιτεί χρόνο, συγκέντρωση, επιμονή και διανοητική προσπάθεια, στοιχεία που δοκιμάζονται καθημερινά σε ένα περιβάλλον όπου η προσοχή διακόπτεται συνεχώς από νέα ερεθίσματα.
Ένας μαθητής μπορεί να περάσει πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη, να δει εκατοντάδες αναρτήσεις και βίντεο και να δεχθεί τεράστιο όγκο πληροφοριών, χωρίς τελικά να έχει διαβάσει σε βάθος ούτε ένα ολοκληρωμένο κείμενο.
Η ψευδαίσθηση της γνώσης
Η μεγαλύτερη ίσως παγίδα της ψηφιακής εποχής είναι ότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως η εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία ταυτίζεται με τη γνώση, ενώ στην πραγματικότητα το να γνωρίζει κανείς πού θα βρει κάτι δεν σημαίνει ότι το έχει κατανοήσει, το έχει εντάξει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ή μπορεί να το χρησιμοποιήσει δημιουργικά.
Η γνώση δεν είναι μια απλή συσσώρευση δεδομένων, αλλά η ικανότητα να συνδέουμε ιδέες, να αναγνωρίζουμε αντιφάσεις, να συγκρίνουμε διαφορετικές πηγές, να αντιλαμβανόμαστε σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος και να παράγουμε νέα συμπεράσματα.
Αυτό ακριβώς είναι που φαίνεται να δυσκολεύει ολοένα και περισσότερους νέους, οι οποίοι διαθέτουν πρόσβαση σε περισσότερη πληροφορία από κάθε προηγούμενη γενιά, αλλά όχι πάντοτε τον χρόνο, τη συγκέντρωση και την πνευματική άσκηση που χρειάζεται για να μετατρέψουν αυτή την πληροφορία σε προσωπική γνώση.
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026
Καταγγελία για την αφωνία της ΟΛΜΕ για τις απαλλακτικές αποφάσεις για τα πειθαρχικά. Μπλοκάρισμα αποφάσεων από ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ, με συνυπευθυνότητα της ΑΣΕ
Καταγγελία για την αφωνία της ΟΛΜΕ για τις απαλλακτικές αποφάσεις για τα πειθαρχικά
Μπλοκάρισμα αποφάσεων από ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ, με συνυπευθυνότητα της ΑΣΕ
Οι απανωτές νίκες του εκπαιδευτικού κινήματος με τις πρώτες απαλλακτικές αποφάσεις στις 22/7 των 53 πειθαρχικά διωκόμενων από Αν. Μακεδονία – Θράκη για την απεργία αποχή από την αξιολόγηση, που εκδικάστηκαν στην Κομοτηνή, και στις 27/7 των 6 διωκόμενων από Λακωνία, που εκδικάστηκαν την Τρίπολη, καθώς και η ακύρωση των αποφάσεων καθαίρεσης προϊσταμένων σχολικών μονάδων της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας από το διοικητικό εφετείο Πειραιά- πειδή είτε δεν αξιολόγησαν υφισταμένους/ες τους είτε δεν συμμετείχαν οι ίδιοι/ες στη διαδικασία αξιολόγησης- αποτελούν ήττα για την κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ που δεν βρήκε τρόπο να προσβάλει το απεργιακό δικαίωμα.
Σε μια τέτοια περίοδο που οι κήρυκες της νομιμότητας που μοίραζαν τα πειθαρχικά σαν τραπουλόχαρτα έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, η ΟΛΜΕ έχει πάθει αφωνία.
Η ΟΛΜΕ …
…αντί να “δώσει αέρα” στο αγωνιστικό φρόνημα του κλάδου με τις απαλλακτικές αποφάσεις ορόσημα που δικαιώνουν την αγωνιστική γραμμή που τράβηξαν τα σωματεία, κόντρα στις απειλές, τις διώξεις, από κυβέρνηση και ΥΠΑΙΘΑ αλλά και τον εκφοβισμό από τον υποταγμένο κυβερνητικό συνδικαλισμό ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ ΠΕΚ -που συντασσόταν με τις απειλές του ΥΠΑΙΘΑ, για τον “ουρανό που θα έπεφτε στο κεφάλι” των απεργών- που καλλιεργούσε την ηττοπάθεια και τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια του κλάδου είτε αφήνοντας αστήριχτες τις ΕΛΜΕ και τους συναδέλφους για τις προσφυγές μονιμοποίησης των νεοδιόριστων, είτε υπονομεύοντας την απεργία αποχή, είτε κωλλυσιεργώντας την επαναπροκήρυξή της, καταψηφίζοντας την κήρυξη Α/Α από τις ΕΛΜΕ, υποχωρώντας από την απεργία αποχή και την προσχώρηση στα κείμενα για την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας,
…αντί να καλέσει τον κλάδο και τις ΕΛΜΕ σε εγρήγορση και συστράτευση, για τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση με τη συνέχιση της απεργίας αποχής, με κλιμάκωση του αγώνα, με απεργίες που θα φέρουν νίκες για αυξήσεις στους μισθούς, για την ακύρωση της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης της δημόσιας παιδείας,
… ΔΕΝ μιλάει δεν λαλάει, δεν βγάζει ούτε ένα κείμενο που να ανακοινώνει τα καλά νέα στον κλάδο, να ενθαρρύνει και να καλεί σε νέους νικηφόρους αγώνες.
Οι παρατάξεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΔΑΚΕ ΠΕΚ ΣΥΝΕΚ, συνεπείς με τον ρόλο τους υπέρ της αξιολόγησης, μπλοκάρουν την απόφαση ώστε να μην βγει κείμενο για τις πρώτες νικηφόρες απαλλακτικές αποφάσεις για τους/τις διωκόμενους/ες. Σε πρόταση- κειμένου, σύνθεσης ΑΣΕ – Παρεμβάσεων για τις απαλλακτικές αποφάσεις οι ΔΑΚΕ, ΠΕΚ δεν τόλμησαν ούτε να απαντήσουν αρνητικά, ούτε να δηλώσουν ότι καταψηφίζουν παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις, ενώ οι ΣΥΝΕΚ απλά δήλωσαν ότι “θα περιμένουν το επόμενο διάστημα ανακοίνωση της ΔΟΕ για να τοποθετηθούν”.
Η ΑΣΕ έχει συνυπευθυνότητα, αρχικά διότι γύρισε την πλάτη στην πρόταση των Παρεμβάσεων στο 22ο συνέδριο για επαναπροκήρυξη της απεργίας αποχής σε κάθε μορφή αξιολόγησης, σε περίπτωση που είτε αυτή βγει παράνομη είτε αλλάξει το αξιολογικό πλαίσιο, απόφαση που θα διασφάλιζε ότι ο κλάδος θα είχε ένα εργαλείο για να μπορεί να συνεχίσει τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση. Και η αλήθεια είναι ότι η δυναμική των συσχετισμών, όπως είχε διαφανεί από την καταψήφιση πρωτύτερα του οικονομικού απολογισμού από Παρεμβάσεις και ΑΣΕ, επέτρεπε να παρθεί απόφαση σε τέτοια κατεύθυνση. Αντί γι΄ αυτό η ΑΣΕ επέλεξε την συμπόρευση με τις ΣΥΝΕΚ, της δύναμης αυτής που στο 21ο συνέδριο μαζί με την ΔΑΚΕ και την ΠΕΚ είχαν αποχωρήσει ώστε να μπλοκάρουν και τότε την απόφαση για συνέχιση της απεργίας αποχής από την αξιολόγηση.
Η ΑΣΕ είναι συνυπεύθυνη επιπλέον για την συμπόρευση με όλο το μπλοκ του εργοδοτικού συνδικαλισμού στο πρόγραμμα δράσης ενός ολόκληρου συνεδρίου που αρκείται να καλεί στην ΔΕΘ στις 5/9 και μετά βλέπουμε…
Η ΑΣΕ είναι συνυπεύθυνη για την αφωνία της ΟΛΜΕ όταν δεν τολμά να καταγγείλει τις ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ για την κατάπτυστη αυτή στάση τους απέναντι στον κλάδο, που έχει ανάγκη την ενημέρωση για την πορεία των πειθαρχικών και την αγωνιστική ανάταση, ενώ με ευκολία προβαίνει σε καταγγελία για μια ενημέρωση για την οποία δεν άφησε καν χρόνο για διαβούλευση (π.χ. αίτημα παράτασης υποβολής στην πλατφόρμα του ΟΠΣΥΔ παραστατικών, από κάποιες κατηγορίες συναδέλφων, που δεν τα παρέλαβαν εγκαίρως χωρίς καμία δική τους υπαιτιότητα).
Το ίδιο άφωνη έχει μείνει η ΟΛΜΕ μέσα στον Ιούλιο για το εργοδοτικό – κρατικό έγκλημα τύπου “Βιολάντα” στον Ασπρόπυργο (9/7), για τον 20χρονο Θοδωρή Ζαβραδινό από το Άργος (8/7), (θύμα της αστυνομικής και κρατικής βίας, για την Μαρία Μαυροκεφαλίδου (μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας που κλήθηκε σε απολογία για τη συνδικαλιστική δράση της ενάντια στην συγχώνευση τμημάτων), αλλά και για τα νέα πειθαρχικά της πρωτοβάθμιας που εκδικάστηκαν στην Τρίπολη στις 17/7, για τα οποία οι Παρεμβάσεις είτε κατέθεσαν προτάσεις είτε συνέβαλαν με σύνθεση, τα οποία απαξιώθηκαν, χωρίς να απαντηθούν περαιτέρω.
Οι Παρεμβάσεις ΔΕ, δηλώνουμε ότι δεν θα σιωπήσουμε. Θα συνεχίσουμε να είμαστε η παραφωνία στην αφωνία της ΟΛΜΕ.
Απαιτούμε, την άμεση και πλήρη απαλλαγή ΟΛΩΝ των διωκόμενων συναδέλφων/ισσών!
Δεν σταματάμε, δεν υποχωρούμε, μέχρι την κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης (4692/2020 & 4823/2021) και της ιδιωτικοποίησης (5174/25 Ωνάσεια )!
Θέτουμε στο επίκεντρο του αγώνα μας την υπεράσπιση της μονιμότητας, που η κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει με εργαλείο την αξιολόγηση.
Από τον Σεπτέμβρη μπαίνουμε όλες και όλοι ΜΑΖΙΚΑ στην απεργία-αποχή. Συμμετέχουμε στις Γενικές Συνελεύσεις. Χτίζουμε την ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
30/7/2026
Για την νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου
Για την νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου
Η νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου αποτελεί μνημείο ντροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με διάταξη που εμπλέκει τους δικηγόρους στο ρατσιστικό δόγμα “επιστροφή ή φυλακή”, το Υπουργείο επιχειρεί να τους μετατρέψει σε εργαλείο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, προβλέποντας πρόσθετη αμοιβή 250 ευρώ όταν η νομική συμβουλή τους οδηγήσει, μέσα σε δύο μήνες, σε δήλωση οικειοθελούς αναχώρησης του αιτούντος άσυλο.
Η κυβέρνηση φαίνεται να κοστολογεί ακόμη και τη συνείδηση των δικηγόρων, επιδιώκοντας, μέσω της απειλής της φυλάκισης ή της κράτησης, να εξωθήσει τους πρόσφυγες στην παραίτηση από το δικαίωμά τους στη διεθνή προστασία. Έτσι, ο δικηγόρος παύει να λειτουργεί ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων τους και μετατρέπεται σε κρίκο της αντιπροσφυγικής πολιτικής του κράτους. Οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη φτώχεια και τους πολέμους —οι οποίοι, ακόμη και με βάση το πανάρχαιο εθιμικό δίκαιο, είχαν το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο— αφήνονται έρμαια της κρατικής αυθαιρεσίας και των κατάφωρων παραβιάσεων των δικαιωμάτων τους
Στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Από το Ιράν έως τη Γάζα και από τον Λίβανο έως την Υεμένη, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν τους λαούς ως αναλώσιμο υλικό για τις σφαίρες επιρροής τους, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς, καμένη γη και εκατομμύρια ξεριζωμένους. Η σιδερόφρακτη ΕΕ φέρει βαριά ευθύνη για το Αντιμεταναστευτικό και Αντιπροσφυγικό Σύμφωνο, την πολιτική των κλειστών συνόρων, τους πάνω από 30.000 νεκρούς στη Μεσόγειο την τελευταία δεκαετία, το ναυάγιο της Πύλου και τη χρηματοδότηση των απάνθρωπων στρατοπέδων κράτησης.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αναλαμβάνει τον ρόλο του “κυνηγού κεφαλών” των κατατρεγμένων προσφύγων, δημιουργώντας μια στρατιά “αόρατων” εργαζομένων χωρίς χαρτιά, βορά στην εκμετάλλευση και στη στέρηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ότι αναζητά εκατοντάδες χιλιάδες εργατικά χέρια για την ύπαιθρο και τα μεγάλα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης.
Απέναντι στον κυβερνητικό μισανθρωπισμό, την πατριδοκαπηλία και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, απαιτούμε:
Την άμεση απόσυρση της ΚΥΑ και την κατάργηση του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ, που αποτελεί τη βάση του αντιμεταναστευτικού πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής.
Άσυλο, προστασία, στέγη, νομιμοποιητικά και ελεύθερα ταξιδιωτικά έγγραφα για όλους τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
Δωρεάν, εξατομικευμένη, υψηλής ποιότητας και ανεξάρτητη νομική συνδρομή και εκπροσώπηση των αιτούντων άσυλο σε όλα τα στάδια της διαδικασίας.
Καμία εμπλοκή της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ειρήνη, αλληλεγγύη, ανεξαρτησία και συλλογική ευημερία των λαών.
Το ΔΣ
Τρίτη 28 Ιουλίου 2026
Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την ίδρυση ΑΕ Διαχείρισης Πολιτιστικών Πόρων
ΑΔΕΔΥ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την ίδρυση της Ανώνυμης Εταιρείας του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ)
Εναντιωνόμαστε στο νομοσχέδιο-έκτρωμα της κυβέρνησης για την ίδρυση της Ανώνυμης Εταιρείας του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ), καθώς και στην ίδρυση του νέου Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία «Φορέας Διαχείρισης Επισκέψιμων Χώρων Ενάλιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς», που ανοίγει τον δρόμο για την παράδοση των ενάλιων αρχαιολογικών πάρκων και της διαχείρισής τους σε επιχειρηματικά συμφέροντα.
Το νομοσχέδιο προωθεί την περαιτέρω εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, με την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των εσόδων της, καθώς εκχωρεί στην Ανώνυμη Εταιρεία κρίσιμες αρμοδιότητες, όπως τη διαχείριση των εσόδων από τα εισιτήρια εισόδου σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, την τιμολογιακή πολιτική για τα εισιτήρια, τη λειτουργία των πωλητηρίων και των αναψυκτηρίων, τη διοργάνωση ιδιωτικών εκδηλώσεων σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία, την αξιοποίηση της κινητής περιουσίας και την διαχείριση των ακινήτων που έχουν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτισμού με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια κ.α.
Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι ο μορφωτικός, επιστημονικός και κοινωνικός ρόλος της πολιτιστικής κληρονομιάς υποχωρεί μπροστά στις προτεραιότητες της τουριστικής βιομηχανίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία σε πεδία κερδοφορίας μιας Ανώνυμης Εταιρείας με μόνο σκοπό το «εμπορικό κέρδος».
Οι αρχαιολογικοί χώροι, τα μνημεία και τα μουσεία ανήκουν σε όλο το λαό, είναι φορείς ιστορικής μνήμης, ταυτότητας και έχουν κοινωνικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό ρόλο, με τη φροντίδα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που τα τελευταία χρόνια αποψιλώνεται από προσωπικό και πόρους.
Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. χαιρετίζει τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη στάση εργασίας και τη συγκέντρωση που πραγματοποίησαν τα σωματεία του Υπουργείου Πολιτισμού και στηρίζουμε τον αγώνα τους.
Διεκδικούμε μαζί τους:
Την άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου.
Να μην εκχωρηθεί καμία αρμοδιότητα του ΟΔΑΠ και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας σε Ανώνυμες Εταιρείες ή ιδιώτες.
Την προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.
Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων- Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων με πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα
Πλήρη κρατική χρηματοδότηση για την προστασία, συντήρηση, ανάδειξη και λειτουργία των αρχαιολογικών χώρων, των μουσείων και των μνημείων.
Ελεύθερη και ουσιαστική πρόσβαση του λαού στον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά.
Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
Μεγάλη δικαίωση: Ακύρωση καθαιρέσεων προϊσταμένων νηπιαγωγείων των ΣΕΠΕ “Αριστοτέλης” και “Αθηνά” λόγω συμμετοχής τους στην Α/Α
ΚΟΙΝΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ των Συλλόγων Εκπαιδευτικών
Π.Ε. «Αθηνά» και «Αριστοτέλης»
ΜΕΓΑΛΗ
ΝΙΚΗ-Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΕΝ ΚΑΘΑΙΡΕΙΤΑΙ !
Το Διοικητικό Εφετείο αποφάσισε την ακύρωση των καθαιρέσεων των Προϊσταμένων των Νηπιαγωγείων μας που συμμετείχαν στην απεργία-αποχή
Μετά τη μεγάλη νίκη απέναντι στις διώξεις και τα πειθαρχικά για την αξιολόγηση, με την απαλλαγή των συναδέλφων σε Ανατ. Μακεδονία-Θράκη-Λακωνία, άλλη μια ήττα για την Κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ και άλλη μια νίκη για το εκπαιδευτικό κίνημα που απέδειξε ότι ούτε οι απειλές, ούτε οι καθαιρέσεις, ούτε τα πειθαρχικά μπορούν να λυγίσουν τους εκπαιδευτικούς όταν αγωνίζονται συλλογικά!
Η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, που ακυρώνει τις καθαιρέσεις από τη Διευθύντρια Εκπαίδευσης Α΄Αθήνας των προϊσταμένων νηπιαγωγείων των Συλλόγων Π.Ε. «Αθηνά» και «Αριστοτέλης», οι οποίες συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση και γι’ αυτό δεν αξιολόγησαν ούτε αξιολογήθηκαν, αποτελεί μια ακόμη μεγάλη και σημαντική νίκη απέναντι στην κυβερνητική επιχείρηση ποινικοποίησης της απεργίας. Προστίθεται στις πρόσφατες απαλλακτικές αποφάσεις των πειθαρχικών συμβουλίων και επιβεβαιώνει ότι η άθλια πολιτική του εκφοβισμού και της καταστολής δεν είναι ανίκητη. Η απεργία δεν τιμωρείται, νικά! Η νέα σημερινή πληροφόρηση πως δικαιώνονται επίσης και οι δύο άλλες συναδέλφισσες προϊσταμένες νηπιαγωγοί από τον Ά Σύλλογο Αθηνών και τον σύλλογο «Ρόζα Ιμβριώτη», που είχαν καθαιρεθεί με την ίδια διαδικασία, δείχνει το μέγεθος της νίκης αυτής.
Αυτή η δικαίωση αφορά άμεσα τις συναδέλφισσές μας Άντα, Βανέσσα, Κική, Βούλα και Βασιλική που δικαιώνονται. Πολιτικά όμως αφορά κάθε εκπαιδευτικό που στάθηκε όρθιος απέναντι στην αξιολόγηση, κάθε συνάδελφο που αρνήθηκε να αποδεχθεί ότι η συμμετοχή σε μια νόμιμα προκηρυγμένη απεργία μπορεί να μετατραπεί σε λόγο καθαίρεσης, πειθαρχικής δίωξης ή επαγγελματικής εξόντωσης. Αφορά όλους και όλες, όσοι υπερασπίστηκαν στην πράξη ότι το δικαίωμα στην απεργία δεν παραχωρείται από καμία κυβέρνηση και δεν ανακαλείται με εγκυκλίους, διοικητικές πράξεις και αυταρχικές εντολές.
Από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι οι καθαιρέσεις δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη. Ήταν μια βαθιά πολιτική επιλογή. Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα επικίνδυνο προηγούμενο, δηλαδή να μετατρέψουν τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή σε λόγο απομάκρυνσης από θέση ευθύνης. Να στείλουν το μήνυμα ότι όποιος αντιστέκεται θα τιμωρείται, όποιος υπερασπίζεται τις συλλογικές αποφάσεις των σωματείων θα παραδειγματίζεται και όποιος αρνείται να υποταχθεί θα πληρώνει το τίμημα. Δεν τους πέρασε.
Οι καθαιρέσεις δεν στόχευαν μόνο τις πέντε προϊστάμενες των συλλόγων μας ούτε των άλλων συναδελφισσών-ων στην Α΄Αθήνας και σε ολόκληρη τη χώρα που επέδειξαν αντίστοιχη στάση. Στόχευαν κάθε εκπαιδευτικό που συμμετέχει στην απεργία-αποχή. Ήταν μια προσπάθεια να σπάσει η συλλογική αντίσταση, να κυριαρχήσει ο φόβος στα σχολεία, να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι η διοίκηση μπορεί να καταργεί στην πράξη συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα όταν αυτά συγκρούονται με τις κυβερνητικές επιλογές. Ήταν ένας κρίκος στην ευρύτερη επιχείρηση επιβολής της αξιολόγησης με αυταρχισμό, εκβιασμούς και διώξεις.
Απέναντι σε αυτή την επίθεση οι εκπαιδευτικοί δεν υποχώρησαν. Οι Σύλλογοι «Αθηνά» και «Αριστοτέλης» δεν αντιμετώπισαν ποτέ τις καθαιρέσεις ως ατομική υπόθεση πέντε συναδελφισσών. Από την πρώτη στιγμή τις θεωρήσαμε επίθεση απέναντι σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό κίνημα. Εκδώσαμε ανακοινώσεις, οργανώσαμε κινητοποιήσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας, ενημερώσεις στα σχολεία, συγκεντρώσεις στη ΔΙΠΕ Α΄ Αθήνας, εξασφαλίσαμε πλήρη νομική και οικονομική στήριξη και προχωρήσαμε από κοινού στην κατάθεση των αιτήσεων ακύρωσης στο Διοικητικό Εφετείο. Δεσμευτήκαμε ότι καμία συναδέλφισσα δεν θα μείνει μόνη της απέναντι στην αυθαιρεσία της Διοίκησης. Και αυτή η δέσμευση τηρήθηκε μέχρι τέλους.
Υπήρξε όμως και μια στιγμή που συμπύκνωσε όλο το ήθος του αγώνα μας. Όταν η ΔΙΠΕ Α΄ Αθήνας έσπευσε να προκηρύξει τις θέσεις των καθαιρεμένων προϊσταμένων, αναζητώντας πρόθυμους και πρόθυμες αντικαταστάτριες με εθελούσια επιλογή, πίστεψε ότι θα μετατρέψει την τρομοκρατία σε κανονικότητα. Πίστεψε ότι θα βρεθούν εκπαιδευτικοί να πατήσουν πάνω στις διώξεις συναδέλφων για μια θέση ευθύνης. Διαψεύστηκε. Εκεί που επένδυε στον ατομικό δρόμο, συνάντησε συλλογικότητα. Εκεί που επένδυε στον φόβο, συνάντησε αξιοπρέπεια.
Είχαμε πει από την πρώτη στιγμή πως οι καθαιρέσεις δεν ήταν ούτε νόμιμες ούτε ανίκητες. Δεν θα τις αποδεχόμασταν ως τετελεσμένο. Δεν θα νομιμοποιούσαμε πολιτικά την αυθαιρεσία. Επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο της συλλογικής αντίστασης, των κινητοποιήσεων, της αλληλεγγύης και της δικαστικής διεκδίκησης. Σήμερα αποδεικνύεται ότι αυτή ήταν η μόνη στάση που άξιζε στα σωματεία μας και στον κλάδο, παρά που η πλειοψηφία στην Ομοσπονδία εδώ και καιρό μας τραβάει το χαλί ενισχύοντας την κινδυνολογία και το κλίμα εκφοβισμού.
Δεν έχουμε όμως καμία αυταπάτη. Η απόφαση δεν είναι προϊόν κάποιας ξαφνικής ευαισθησίας των θεσμών απέναντι στα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Αν οι εκπαιδευτικοί είχαν λυγίσει, αν οι απεργοί είχαν εγκαταλειφθεί, αν τα πρωτοβάθμια σωματεία είχαν επιλέξει τον συμβιβασμό, καμία δικαστική δικαίωση δεν θα είχε υπάρξει. Οι νίκες δεν χαρίζονται. Το δίκιο δεν απονέμεται. Κατακτιέται μέσα από τη συλλογική δράση, την επιμονή και την αλληλεγγύη.
Η απόφαση είναι καθαρή! Ακυρώνει τις αντίστοιχες διαπιστωτικές πράξεις της Διευθύντριας Εκπαίδευσης της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΙ.Π.Ε.) Α’ Αθήνας, που αφορούν αντιστοίχως τις αιτούσες και αναπέμπει την υπόθεση στη Διοίκηση για να προβεί στις νόμιμες ενέργειες.
Η απόφαση αναφέρει καθαρά ότι η Διοίκηση παρέλειψε τον ουσιώδες τύπο της διαδικασίας και, επομένως, πρέπει να ακυρωθούν για τον λόγο αυτό, και επειδή είναι ουσιώδης δεν προχωρά στην εξέταση των άλλων λόγων.
Η διοίκηση οφείλει να επαναφέρει τις προϊσταμένες στις θέσεις τους και να τους αποδώσει ότι τους οφείλει και τους στέρησε με την καθαίρεση.
Τα σωματεία μας θα προχωρήσουν σε όλες τις κινηματικές και νομικές ενέργειες για την ικανοποίηση των παραπάνω.
Θα κοινοποιήσουν και στην Ομοσπονδία για να προστεθεί και αυτή η νίκη στον συνολικό αγώνα του κλάδου ενάντια στην αξιολόγηση, για τη συνέχιση και τη μαζικοποίησή του, όπως οφείλουν να χρησιμοποιηθούν οι απαλλακτικές αποφάσεις των πειθαρχικών καθώς και η προηγούμενη δικαίωση από το διοικητικό εφετείο των διευθυντών/προϊσταμένων των σωματείων που έχουν κηρύξει Απεργία Αποχή από την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας.
Η απόφαση αυτή αποτελεί ακόμη ένα ισχυρό πλήγμα στην κυβερνητική στρατηγική. Δεν σημαίνει ότι η σύγκρουση τελείωσε. Η κυβέρνηση θα επιμείνει. Θα αναζητήσει νέους τρόπους επιβολής της ίδιας πολιτικής. Θα επιστρατεύσει νέες εγκυκλίους, νέες απειλές, νέους εκβιασμούς. Το γνωρίζουμε. Όταν δεν μπορεί να πείσει, επιχειρεί να επιβάλει. Όταν δεν μπορεί να κερδίσει πολιτικά, προσπαθεί να επιβληθεί διοικητικά.
Προειδοποιούμε τη διεύθυνση ΠΕ Α’ Αθήνας να μην καθυστερήσει στην αποκατάσταση των συναδελφισσών ούτε να προχωρήσει σε νέες αντίστοιχου χαρακτήρα ενέργειες.
Θα μας βρίσκουν απέναντί της. Με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μετά τις αλλεπάλληλες νίκες του κινήματος. Με ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δύναμη των πρωτοβάθμιων σωματείων, των γενικών συνελεύσεων και της συλλογικής δράσης. Με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να μην αφήσουμε κανέναν και καμία μόνο απέναντι στις διώξεις .Η καλύτερη απάντηση στη σημερινή δικαίωση είναι να δυναμώσει ακόμη περισσότερο η απεργία-αποχή, να απομονωθούν οι λογικές της υποταγής και του φόβου, να συνεχίσουμε μέχρι να καταπέσουν όλες οι διώξεις, να αποκατασταθούν όλοι οι διωκόμενοι συνάδελφοι, να ηττηθεί συνολικά η πολιτική της αξιολόγησης, της κατηγοριοποίησης της εμπορευματοποίησης του δημόσιου σχολείου και να ανατραπεί η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας.
Η κυβέρνηση επιχείρησε να εμφανίσει την αξιολόγηση ως μια ουδέτερη παιδαγωγική διαδικασία και όσους αντιστέκονται ως «αρνητές» της βελτίωσης του σχολείου. Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη. Η αξιολόγηση αποτελεί τον βασικό μηχανισμό αναδιάρθρωσης του δημόσιου σχολείου σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι το εργαλείο για την κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, για τη σύνδεση της χρηματοδότησης με δείκτες «απόδοσης», για την ένταση των ταξικών φραγμών στη μόρφωση και για τη μετατροπή του εκπαιδευτικού σε πειθήνιο εκτελεστή στόχων και δεικτών.
Γι' αυτό και η απεργία-αποχή δεν ήταν ποτέ μια συντεχνιακή επιλογή. Ήταν και παραμένει ένας αγώνας υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου, των μορφωτικών δικαιωμάτων των παιδιών και των δημοκρατικών ελευθεριών στους χώρους εργασίας. Όποιος υπερασπίζεται την απεργία υπερασπίζεται το δικαίωμα των εργαζομένων να αντιστέκονται. Όποιος ποινικοποιεί την απεργία ανοίγει τον δρόμο για την περιστολή κάθε συλλογικού δικαιώματος.
Η νίκη ανήκει στις συναδέλφισσες που συνέχισαν με αποφασιστικότητα τον αγώνα. Ανήκει και σε όλους τις/τους εκπαιδευτικούς που στάθηκαν δίπλα τους. Ανήκει σε όσες/ους απέδειξαν ότι η αλληλεγγύη είναι πιο δυνατή από τον φόβο και ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να νικούν ακόμη και όταν απέναντί τους έχουν ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Η απεργία δεν διώκεται. Η απεργία δεν καθαιρείται. Οι συλλογικοί αγώνες νικούν. Από τον Σεπτέμβρη, υλοποιώντας την απόφαση της 95ης ΓΣ της ΔΟΕ, καλούμε σε μαζικές ΓΣ για την οργάνωση απεργιακής αγωνιστικής αντεπίθεσης. Συνεχίζουμε πιο δυναμικά. Μέχρι τη νίκη!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)