Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Δημήτρης Βεριώνης: Τα εγκλήματα της χούντας δεν παραγράφονται

 «Δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο», ισχυρίζονται οι πολέμιοι της εξέγερσης του Νοέμβρη, που επίσης επιδιώκουν να ξεχάσουμε ότι υπήρξαν νεκροί επί χούντας. Το βιβλίο του Δημήτρη Βεριώνη Θάνατοι στη χούντα, Δολοφονίες, αντιδικτατορική δράση, ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο 1967-1974 (εκδόσεις Τόπος), το οποίο κυκλοφορεί σε τρίτη έκδοση με νέα στοιχεία, έρχεται να φωτίσει σκοτεινές πλευρές. Με την ευκαιρία της επετείου του Πολυτεχνείου και της νέας εμπλουτισμένης έκδοσης συζητάμε με τον συγγραφέα για την αέναη μάχη της μνήμης ενάντια στη λήθη.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Τζιαντζή

«Θάνατοι στη Χούντα». Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε τρίτη, εμπλουτισμένη έκδοση. Πώς προέκυψαν οι νέες περιπτώσεις ύποπτων θανάτων;

Από την πρώτη κιόλας παρουσίαση του βιβλίου το 2024, επικοινώνησαν μαζί μου συγγενείς και άλλων ανθρώπων των οποίων οι θάνατοι στη Χούντα ήταν τουλάχιστον ύποπτοι. Οι περιπτώσεις αυτές ήταν άγνωστες, δεν είχαν δημοσιοποιηθεί από τους οικείους τους. 

Με δεδομένους τους χρονικούς περιορισμούς του ανθρώπινου βίου, είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να καταγραφούν και να συνυπολογιστούν όλα αυτά στην ιστορική έρευνα της περιόδου, αλλά και να τιμηθούν τα θύματα. 

Ούτε η έρευνά μου, ούτε το ζήτημα των νεκρών τελειώνουν εδώ, υπάρχουν πιθανότατα και άλλες περιπτώσεις ύποπτων θανάτων τότε και ελπίζω οι οικείοι τους να αποφασίσουν να μιλήσουν. Χαρακτηριστικά αναφέρω το παράδειγμα του νεαρού που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στο προαύλιο του Ρυθμιστικού τη νύχτα του Πολυτεχνείου – ποτέ δεν μάθαμε ποιος ήταν και ας υπάρχουν πολλές μαρτυρίες και καταθέσεις για το συμβάν.

Πόσο γόνιμες στάθηκαν οι παρουσιάσεις του βιβλίου σας σε όλη την Ελλάδα;

Οι παρουσιάσεις του βιβλίου παρέχουν μια σημαντική ευκαιρία να κουβεντιαστούν οι θάνατοι της περιόδου και ειδικά οι περιπτώσεις που ξεχάστηκαν ή αγνοήθηκαν. Επιπλέον, συχνά παρευρίσκονται σε αυτές συγγενικά πρόσωπα των θανόντων και αυτό δίνει ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος στις παρουσιάσεις. Κυρίως, όμως, έτσι επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση ένα ζήτημα που είχε είτε ξεχαστεί, είτε –κακώς– παραμεριστεί από τη «μεγάλη εικόνα» είτε και αγνοήθηκε στη Μεταπολίτευση για χίλιους δυο λόγους.

Πώς βλέπετε το μεγάλο ενδιαφέρον σήμερα για ιστορικά βιβλία ειδικά για την πρόσφατη περίοδο από την κατοχή και μετά;

Η ιστορική γνώση δεν είναι πολυτέλεια ή κάτι που αφορά μόνο ανθρώπους με σχετικά ενδιαφέροντα. Είναι ανάγκη. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο. Υπάρχουν εξαιρετικά έργα που έχουν εκδοθεί τα τελευταία χρόνια, όπως του Λύκαρη, του Γαρρή, του Χανδρινού, του Ματθιόπουλου, του Καλλιβρετάκη, του Δαφέρμου, του Κορνέτη, του Παπαχρήστου, του Ελευθεράτου, του Οικονόμου, οι προσωπικές μαρτυρίες που κυκλοφόρησαν πρόσφατα, όπως του Μπαλαούρα, της Βαλαβάνη, του Φελέκη, ο πρόσφατος ομαδικός τόμος 34 προσώπων που συμμετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα με την επιμέλεια της Κορτέση και της Τζιαντζή, τα βιβλία του Πράσσου, του Κουζινόπουλου, του Χαραλαμπίδη. Επίσης, υπάρχουν σημαντικές επανεκδόσεις, ενίοτε εμπλουτισμένες. Και βέβαια, πολλά ακόμα, σίγουρα ξεχνάω αρκετά σημαντικά βιβλία. 

Ελπίζω να συνεχίσουν να εκδίδονται ιστορικά βιβλία και σοβαρές μελέτες της περιόδου και να διαβάζονται με αυξανόμενο ρυθμό. Επίσης, θα ήθελα να προσθέσω πως με τον σκηνοθέτη Σταύρο Στάγκο, συνεργαζόμαστε σε ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ που βασίζεται στο βιβλίο μου και σε κάποιες από τις υποθέσεις που εμπεριέχονται σε αυτό.

-----------------------------------------------------------

Ο ιστορικός αναθεωρητισμός φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως μεγάλο πλυντήριο κακουργημάτων, αλλά τα ρούχα που ξεπλένει παραμένουν βρόμικα

-----------------------------------------------------------------

Τελικά, η ελληνική Χούντα ήταν μια «ήπια δικτατορία» όπως την αποκαλούν κάποιοι; Πώς απαντάτε στον ιστορικό αναθεωρητισμό;

Δεν μπορούμε να μιλάμε για «ήπια δικτατορία», με δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρούς, με πολλές δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένους και φυλακισμένους, με χρήση ωμής βίας, με απάνθρωπα βασανιστήρια, με απαγορεύσεις και περιορισμούς, με καταστροφή ανθρώπων και οικογενειών και με τόσα άλλα. Επίσης, δε μπορώ καν να διανοηθώ πώς μπορεί να ακούγεται αυτή η φράση περί «ήπιας δικτατορίας» στα αυτιά ανθρώπων που δολοφονήθηκαν ή βασανίστηκαν οικεία τους πρόσωπα. 

Ξέρετε, υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα: όταν μιλάμε για 24 ή 30 νεκρούς – ή για οποιονδήποτε αριθμό – στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, αυτό δεν μεταβάλλει κάτι ιδιαίτερα στην αντίληψή μας για τα γεγονότα ή, αν θέλετε, τη συναισθηματική μας εμπλοκή. Εάν, όμως, τα θύματα έχουν όνομα, πρόσωπο, βιογραφικά στοιχεία και υπάρχουν μαρτυρίες οικείων τους, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε πολύ περισσότερα και πιο ουσιαστικά πράγματα, να συναισθανθούμε, να καταλάβουμε τι ακριβώς σημαίνει ένας θάνατος. Επιπλέον, όπως πολύ εύστοχα έχει πει ο Ν. Χριστοδουλάκης, αρκεί κανείς να δει τη διάρκεια της ελληνικής χούντας και τον πληθυσμό της Ελλάδας για να αντιληφθεί το μέγεθος της βίας, της καταστολής και της επίδρασής που είχαν αυτά στην κοινωνική και πολιτική ζωή.

Ο ιστορικός αναθεωρητισμός φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως μεγάλο πλυντήριο κακουργημάτων. Αλλά τα ρούχα που ξεπλένει παραμένουν βρόμικα. Μόνο εάν κοιτάζουμε αλλού δεν τα βλέπουμε. Η μνήμη επιστρέφει το βλέμμα προς αυτά και τα υπενθυμίζει. Τη μνήμη στοχοποιεί ο ιστορικός αναθεωρητισμός, αυτή φοβάται. Ο ιστορικός αναθεωρητισμός δεν είναι απλά μια λανθασμένη ερμηνεία γεγονότων. Είναι η σκόπιμη παραμόρφωση της πραγματικότητας που αποσκοπεί στην ευόδωση των εφιαλτικών πολιτικών προταγμάτων όσων τον επινοούν.

Σε ποια «σκαλοπάτια» πατήσατε για να προσεγγίσετε την ιστορική αλήθεια; Πόσο δυσκόλεψε την έρευνα, το πέρασμα τόσων δεκαετιών από τις δολοφονίες, τους ύποπτους θανάτους και τις εξαφανίσεις;

Μια έρευνα με αυτά τα χαρακτηριστικά, η οποία γίνεται τόσα χρόνια μετά, έχει πάμπολλες δυσκολίες: έλλειψη αρχείων και στοιχείων, δυσκολίες πρόσβασης, μνήμη που εξασθενεί. Πολλοί που γνώριζαν δεν ζουν πια. Άλλοι επιλέγουν τη σιωπή, υπάρχουν τα κατάλοιπα του φόβου και της κρατικής αδιαφορίας. Αλλά οφείλουμε να καταγράψουμε ό,τι μπορεί να διασωθεί, τονίζοντας το προσωπικό στοιχείο και όχι μόνο τη μεγάλη εικόνα, η οποία, άλλωστε, σχηματίζεται από πολλές μικρές. 

Θα ήταν πολύ λιγότερα όσα ξέρουμε, εάν δεν υπήρχε η τεράστια προσπάθεια της αείμνηστης μαχητικής δικηγόρου Φιλάνθης Ψυρρή που ανέδειξε το ζήτημα. Και επίσης, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν πολλά ακόμη χρέη μνήμης και αναγνώρισης. Να μάθουμε, λοιπόν, ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι και –στο μέτρο του δυνατού– τι τους συνέβη. 

Και πιστεύω ότι είναι σημαντικό βήμα η επίσημη απόδοση τιμών (άρα και θεσμική αναγνώριση) στον Γιάννη Καΐλη και τον Λάμπρο Τζιάνο. Νομίζω ότι όταν μιλάμε για τα θύματα της δικτατορίας, δε γίνεται να μην αναφέρουμε τα ονόματα αυτά, αλλά και άλλα ονόματα, όπως του Φραγκόπουλου, του Ρουκουνάκη, των νεκρών του βασιλικού αντιπραξικοπήματος (Ρίζος, Βασιλάκος, Κοτρωνιάς, Μπουρνάκας), των νεκρών στις εξορίες, των διά παντός εξαφανισθέντων (Παναγούλης, Κιολέογλου) και αρκετών άλλων που έχει αναγνωριστεί η αιτιακή σχέση ανάμεσά στον θάνατό τους και τα πεπραγμένα οργάνων της χούντας.

Εδώ και χρόνια μιλάτε για τη μάχη της μνήμης ενάντια στη λήθη με αναφορά στη χουντική επταετία. Πώς αυτή η αναμέτρηση επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε όχι μόνο το παρελθόν αλλά και το σήμερα;

Το σήμερα, αύριο θα είναι χθες. Το σήμερα πάντα εμπεριέχει το χθες, κανένα παρελθόν δεν είναι μακρινό και το παρόν ξεπηδά από το παρελθόν. Η αναμέτρηση μνήμης/λήθης είναι αναμέτρηση μεταξύ αξιοπρέπειας και αδιαφορίας. Οι κύκλοι της Ιστορίας μπορούν να γίνουν βίαιοι εάν αγνοηθούν ή υποτιμηθούν. Το βλέπουμε γύρω μας και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο, το έχουμε δει και στο παρελθόν. Αν τα αναγνωρίζουμε όλα αυτά, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πως το χθες δεν σχετίζεται μόνο με το σήμερα, αλλά και με ό,τι μπορούμε να ελπίζουμε ή να φοβόμαστε για το αύριο.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στο φύλλο 14-15 Νοέμβρη 2026

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

«Θάνατοι στη χούντα» (εκδόσεις Τόπος) Δημ. Βεριώνης

Απόσπασμα από το βιβλίο

https://www.efsyn.gr/politiki/424489_deka-hronia-endelehoys-ereynas-gia-toys-nekroys-tis-hoyntas/

            Οι νεκροί της χούντας! Ένα βιβλίο ντοκουμέντο 

Συνέντευξη του Δημήτρη Βεριώνη στο Militaire News

https://www.militaire.gr/oi-nekroi-tis-choyntas-ena-vivlio-ntokoymento-apo-ton-dim-verioni/

ΠΕΣΕΚ: Κάτω τα χέρια από το ΣΕΠΕ «Η Αθηνά»! Αγωγές 55.000 ευρώ κατά συνδικαλιστών και εκπαιδευτικών – Όλοι στα δικαστήρια στις 19 Νοέμβρη!

 Η ΠΕΣΕΚ εκφράζει την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή της στο ΣΕΠΕ «Η Αθηνά», στα συνδικαλιστικά του στελέχη, στους εκπαιδευτικούς που διώκονται επειδή κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης, καθώς και στον εκπαιδευτικό ιστότοπο alfavita.gr. Καταγγέλλει τη διαδοχή αγωγών και μηνύσεων, συνολικού ύψους 55.000 ευρώ, ως πρακτική δικαστικού εκφοβισμού και φίμωσης της συνδικαλιστικής δράσης και της ελεύθερης ενημέρωσης (SLAPPs). Καλεί τα εκπαιδευτικά σωματεία και τους εργαζόμενους σε μαζική παρουσία την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026, στις 9 π.μ., στα Δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου εκδικάζεται νέα αγωγή ύψους 30.000 ευρώ.

ΠΕΣΕΚ

 Κάτω τα χέρια από το ΣΕΠΕ «η Αθηνά»! Η συνδικαλιστική δράση και η ελευθερία του λόγου δε δικάζονται!

Η Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ) εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή της στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ) «Η Αθηνά», στην πρόεδρό του, Άννα Καρλαύτη, στο γενικό γραμματέα, Θοδωρή Θεοδωρόπουλο, στον πρώην πρόεδρο του Συλλόγου, Γιώργο Παζάλο, στον πρώην διευθυντή δημοτικού σχολείου, Θοδωρή Δημητρακόπουλο και στους δέκα συναδέλφους του που διώκονται επειδή κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης, καθώς και στον εκπαιδευτικό ιστότοπο alfavita.gr.

Η συμπαράστασή μας αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει της εκδίκασης, την Πέμπτη 19 Νοέμβρη 2026, στις 9πμ., στα Δικαστήρια της Ευελπίδων (κτήριο Προκάτ 3), νέας αγωγής ύψους 30.000 ευρώ, που κατέθεσε ιδιώτης εναντίον του ΣΕΠΕ «η Αθηνά», της προέδρου και του γενικού γραμματέα του, καθώς και του alfavita.gr. Αφορμή για την αγωγή αποτελεί η δημοσιοποίηση ανακοίνωσης του Συλλόγου, στις 10 Μαρτίου 2025, με την οποία υπερασπίστηκε τη συνδικαλιστική του δράση και τα μέλη του.

Η πρωτοφανής αυτή δικαστική και συνδικαλιστική στοχοποίηση ξεκίνησε με αγωγή και μήνυση που κατέθεσε ο ίδιος ιδιώτης εναντίον του πρώην προέδρου του Συλλόγου, Γιώργου Παζάλου, του γενικού γραμματέα, Θοδωρή Θεοδωρόπουλου, και του Θοδωρή Δημητρακόπουλου, πρώην διευθυντή του σχολείου στο οποίο υπηρετούσε η εκπαιδευτικός σύζυγός του. Με αφορμή ζητήματα που αφορούσαν την αξιολόγηση της συζύγου του και με ισχυρισμούς έωλους και αναληθείς, ζητήθηκε από τους συναδέλφους το ποσό των 25.000 ευρώ, επιδιώκοντας την οικονομική τους εξόντωση και την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων ενάντια στην αξιολόγηση, της συνδικαλιστικής δράσης και του δικαιώματος ενημέρωσης των εκπαιδευτικών.

Στο στόχαστρο βρέθηκαν συνδικαλιστικά στελέχη ενός σωματείου που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την εργασιακή αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών και τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών, αλλά και ένας διευθυντής σχολείου που συμμετείχε στην απεργία-αποχή, παραιτήθηκε τελικά για να μην προχωρήσει σε αξιολόγηση και δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς, οι οποίοι έφτασαν μέχρι την κλήση της αστυνομίας σε συνεδριάσεις του Συλλόγου Διδασκόντων.

Η δικαστική στοχοποίηση δεν περιορίστηκε στα παραπάνω. Δέκα εκπαιδευτικοί που κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται αντιμέτωποι με μηνύσεις για «ψευδείς καταθέσεις», ενώ ο πρώην πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας του Συλλόγου αντιμετωπίζουν πρόσθετες μηνύσεις για «ηθική αυτουργία σε ψευδείς καταθέσεις».

Οι δύο αγωγές ανέρχονται συνολικά σε 55.000 ευρώ. Η διαδοχή αγωγών και μηνύσεων σε βάρος συνδικαλιστικών στελεχών, εκπαιδευτικών και μέσου ενημέρωσης δημιουργεί ένα κλίμα εκφοβισμού και απειλής για κάθε φωνή που υπερασπίζεται συλλογικά δικαιώματα και δημοσιοποιεί τη δράση των σωματείων. Πρόκειται για πρακτική που εντάσσεται στο φαινόμενο των λεγόμενων SLAPPs (Strategic Lawsuits Against Public Participation – Στρατηγικές Αγωγές κατά της Συμμετοχής του Κοινού). Είναι δικαστικές ενέργειες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσο οικονομικής εξόντωσης, εκφοβισμού και φίμωσης ανθρώπων, συλλογικοτήτων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και μέσων ενημέρωσης που ασκούν δημόσια κριτική, υπερασπίζονται δικαιώματα και συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Σκοπός και αποτέλεσμα τέτοιων πρακτικών μπορεί να είναι η αποθάρρυνση κάθε αντίστασης και η επιβολή σιωπής απέναντι σε αυθαιρεσίες και καταχρηστικές συμπεριφορές.

Η υπόθεση του ΣΕΠΕ «η Αθηνά» δεν αφορά μόνο έναν εκπαιδευτικό σύλλογο. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κλίμα αυταρχισμού και πειθαρχικών διώξεων σε βάρος εκπαιδευτικών που αγωνίζονται ενάντια στην αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση των σχολείων και την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Η ΠΕΣΕΚ τονίζει ότι η συνδικαλιστική δράση, η δημόσια έκφραση των σωματείων, η ενημέρωση των εργαζομένων και η υπεράσπιση των συλλογικών αποφάσεων αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα. Δεν μπορεί να μετατρέπονται σε αφορμή για οικονομική εξόντωση και δικαστικό εκφοβισμό.

Οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε από την ίδια μας την πορεία ότι τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και οι κατακτήσεις των εργαζομένων κερδήθηκαν με αγώνες και συλλογική δράση. Δεν πρόκειται να αποδεχτούμε την περιστολή τους ούτε την τρομοκράτηση όσων υπερασπίζονται τα δικαιώματα των συναδέλφων τους.

Η ΠΕΣΕΚ:

  • Καταδικάζει τις προσπάθειες εκφοβισμού, φίμωσης και οικονομικής εξόντωσης συνδικαλιστικών οργανώσεων και εργαζομένων.

  • Καταγγέλλει την πρακτική των SLAPPs ως μέσο εκφοβισμού και φίμωσης της συνδικαλιστικής δράσης, της δημόσιας κριτικής και της ελεύθερης ενημέρωσης.

  • Εκφράζει την αλληλεγγύη της σε όλους τους διωκόμενους συναδέλφους και στο ΣΕΠΕ «η Αθηνά».

  • Απαιτεί να σταματήσει κάθε προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και της ελεύθερης ενημέρωσης.

Καλεί τα εκπαιδευτικά σωματεία, τις ομοσπονδίες και όλους τους εργαζόμενους να στηρίξουν έμπρακτα τους διωκόμενους και σε μαζική παρουσία την Πέμπτη 19 Νοέμβρη2026, στις 9πμ., στα Δικαστήρια της Ευελπίδων, Κτήριο Προκάτ 3.

Η δίωξη ενός σωματείου είναι επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα όλων μας!

Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται!

Η συνδικαλιστική δράση δεν φιμώνεται!

Κανένας μόνος – καμία μόνη!

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Το Πολυτεχνείο δεν θα μπει στον γύψο! Οι απαγορεύσεις της πρυτανείας δεν θα περάσουν. Ψωμί – Παιδεία –  Ελευθερία!

 Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε. καλούν σε μαζική συμμετοχή στον τριήμερο εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (15–17 Νοέμβρη) και στην αντιιμπεριαλιστική πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία στις 17 Νοέμβρη, στις 4 μ.μ. Καταγγέλλουν τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς που επιχείρησε να επιβάλει η πρυτανεία του ΕΜΠ στον εορτασμό, υποστηρίζοντας ότι στόχος είναι η αποδυνάμωση του ιστορικού και πολιτικού μηνύματος της εξέγερσης. Παράλληλα, συνδέουν τα αιτήματα του Νοέμβρη του 1973 με τους σημερινούς αγώνες ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, την καταστολή, την ακρίβεια, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και την αντιλαϊκή πολιτική. Τονίζουν ότι το Πολυτεχνείο παραμένει ζωντανό σύμβολο αντίστασης και διεκδίκησης και ότι οι απαγορεύσεις δεν θα περάσουν.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Το Πολυτεχνείο δεν θα μπει στον γύψο! Οι απαγορεύσεις της πρυτανείας δεν θα περάσουν

Ψωμί – Παιδεία –  Ελευθερία! Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ!

Όλες και όλοι στον τριήμερο εορτασμό, 15–17 Νοέμβρη, και στη μεγάλη αντιιμπεριαλιστική πορεία

προς την αμερικανική πρεσβεία στις 17/11 στις 4μμ!

53 χρόνια μετά την αντιδικτατορική εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποτέλεσε την κορυφαία εκδήλωση της αντιφασιστικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης της νεολαίας και του λαού ενάντια στην αμερικανοκίνητη στρατιωτική δικατατορία και σηματοδότησε την αρχή του τέλους της τα αιτήματα του Νοέμβρη  του του 73,για Ψωμί – Παιδεία- Ελευθερία – Έξω οι ΗΠΑ  και το ΝΑΤΟ ζουν στους σημερινούς  αγώνες.Ενάντια στην πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της κυβέρνησης ΝΔ, με την ανοχή και στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΕΛΑΣ, αλλά των ακροδεξιών μορφωμάτων στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των γερακιών του ΝΑΤΟ της ΕΕ, του σιωνιστικού φασιστικού Ισραήλ σε Ουκρανία, Παλαιστίνη, Ιράν, Μέση Ανατολή, Κούβα, Βενεζουέλα, μετατρέποντας τη χώρα σε τεράστια βάση-ορμητήριό τους. Για την ανατροπή του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας με τις τεράστιες  περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες σε Υγεία, Παιδεία που αντί να αποτελούν καθολικά δημόσια αγαθά, υποβαθμίζονται και παραδίδονται ολοένα και περισσότερο στους μηχανισμούς της αγοράς και την ιδιωτικοποίηση. Για την ανατροπή των αντεργατικών νόμων και πολιτικών  για 13ωρο (Κεραμέως), συμβάσεις μηδενικού ωραρίου (Γεωργιάδης), ελαστικές σχέσεις εργασίας, αντισυνδικαλιστικών απεργοκτόνων νόμων  (Αχτσιόγλου, Χατζηδάκη), κατάργηση ΣΣΕ, περικοπές 13ου – 14ου μισθού και όλων των μνημονιακών περικοπών σε μισθούς και συντάξεις (νόμοι Βρούτση, Κατρούγκαλου).

Ενάντια στην καταστολή, τις χιλιάδες διώξεις εκπαιδευτικών, τα πειθαρχικά μέτρα και τις χιλιάδεςδιαγραφές φοιτητών, στον περιορισμό των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την τρομοκράτηση όσων αντιστέκονται μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια αλλά και τα σχολεία. Για την ανατροπή. Ενάντια στην δήθεν αντιπολίτευση που δηλώνει υποταγή και συμμόρφωση στα κοστολογημένα προγράμματα και την υπόκλιση σε Αμερικάνους, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και κεφάλαιο.

53 χρόνια μετά την αντιδικτατορική, αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική εξέγερση η ίδια η αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, του αυταρχισμού, της εμπλοκής στον πόλεμο αξιοποιείται για την αναβίωση του φασισμού, πριμοδοτώντας στην ουσία την επανεμφάνιση ακροδεξιών και φασιστικών δυνάμεων σαν τον Κασιδιάρη, εμφανίζοντάς τις ως “διέξοδο” στη νεολαία, για να χρησιμοποιηθούν ως στήριγμα και εφεδρεία της αστικής πολιτικής και ως όργανο τρομοκράτησης του κινήματος. Ο αγώνας, επομένως, για το τσάκισμα του φασισμού είναι σήμερα όσο ποτέ επίκαιρος!

53 χρόνια μετά, το ανατρεπτικό μήνυμα του Νοέμβρη είναι ζωντανό και επίκαιρο μέσα στις διεκδικήσεις για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ μεταφορές, ενέργεια, νερό, επικοινωνίες, ενάντια στην τεράστια επιχείρηση συγκάλυψης της αλήθειας στα Τέμπη, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, των εργοδοτικών εγκλημάτων στη Βιολάντα, τη Motor oil, την Cosco, το Ελληνικό,   που αποτελούν  τις πιο οδυνηρές υπενθυμίσεις του τι σημαίνει να μπαίνει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

53 χρόνια μετά, το εξεγερτικό Πολυτεχνείο του ΄73 συνεχίζει να εμπνέει τις νέες γενιές εργαζόμενων και σπουδάζουσας νεολαίας. Το Πολυτεχνείο είναι ένα διαρκές αγκάθι. Ο ίδιος ο χώρος του ΕΜΠ ως ο φυσικός χώρος του εκπαιδευτικού ιδρύματος, αποτελεί τόπο – σύμβολο υπεράσπισης της δημοκρατίας, της ελευθερίας, του αντιμπεριαλιστικού αγώνα, του αγώνα ενάντια στην αμερικανοκίνητη δικτατορία και τον φασισμό. Μια και δεν μπορούν να σβήσουν για πάντα τα συνθήματα  «Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ», μια και η πύλη δεν γίνεται να κατεδαφιστεί, καταβάλλεται προσπάθεια να κατεδαφιστεί ό,τι έχει σχέση με την ιστορική μνήμη.

Mνήμες χούντας ξυπνά η ολομέτωπη επίθεση που εξαπέλυσε η πρυτανεία του ΕΜΠ με στόχο τον καθιερωμένο τριήμερο εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου. Από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» της αμερικανοκίνητης δικτατορίας του Παπαδόπουλου, στο «λουκέτο» μετά τις 6:00μ.μ. και το κλείσιμο  όλων των αιθουσών στους εσωτερικούς χώρους στο Πολυτεχνείο, που ζήτησε με πράξη του, ο πρύτανης Ι. Χατζηγεωργίου, την οποία κοινοποίησε στα υπουργεία Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη, στην Πολιτική Προστασία, στην Εισαγγελία και στη ΓΑΔΑ «για να συνδράμουν». Η Πρυτανεία αρνήθηκε ακόμη και την παραχώρηση μικρής αίθουσας στον ΣΦΕΑ 1967–1974 (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών), συνδιοργανωτή του εορτασμού.

Πρύτανης και πρυτανικές αρχές επιχειρούν να υλοποιήσουν τα σχέδια της κυβέρνησης, του κράτους και της αμερικανικής πρεσβείας για υποβάθμιση, ασφυκτικό περιορισμό σε μια εθιμοτυπική κατάθεση στεφάνων, χωρίς εκδηλώσεις, ιστορικές ξεναγήσεις, πολιτικές εκδηλώσεις, συζητήσεις, ό,τι δηλαδή γέννησε και συντηρεί το εξεγερτικό όραμα του Πολυτεχνείου ζωντανό, ευνοώντας έτσι τη λήθη του.

Χρέος στον Νοέμβρη να μην επιτρέψουμε να βάλουν το Πολυτεχνείο στον γύψο

Το ανατρεπτικό μήνυμα του Νοέμβρη, είναι βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση του λαού, διαπερνάει γενιές, γι΄ αυτό το τρέμουν. Από την πρώτη ημέρα του τριήμερου εορτασμού, την Κυριακή 15/11, χιλιάδες λαού, σωματείων, ομοσπονδιών, σχολείων, συλλόγων, μαθητών, φοιτητικών, πολιτικών νεολαιών και οργανώσεων πλημμύρισαν μέσα κι έξω το Πολυτεχνείο, μαζικοποιώντας ακόμα περισσότερο τον εορτασμό, σε σχέση με τα τελευταία χρόνια.

Τα δύο κτήρια καθώς και οι πύλες του Πολυτεχνείου άνοιξαν, με πρωτοβουλία φοιτητικών συλλόγων του ΕΜΠ και άλλων σχολών της Αθήνας, εργατικών συνδικάτων, πολιτικών οργανώσεων και  συλλογικοτήτων, εκατοντάδων αγωνιστών αγωνιστριών, το πρωί της Κυριακής 15/11/2026 της  πρώτης ημέρας του εορτασμού, για να ξεκινήσει ο ενωτικός, ανατρεπτικός εορτασμός για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Το πρυτανικό πραξικόπημα και τα σχέδια κυβέρνησης, κράτους, αμερικανικής και ισραηλινής πρεσβείας για απαγορεύσεις, δεν θα περάσουν!

Το μαχόμενο φοιτητικό, εργατικό και λαϊκό κίνημα θα επιβάλει ο εορτασμός της εξέγερσης να γίνει με ανοιχτό Πολυτεχνείο σε όλο τον λαό και θα συνεχίσει να παλεύει για την εκπλήρωση των οραμάτων του Νοέμβρη για Ψωμί- Παιδεία- Υγεία – Ελευθερία.

Οι απαγορεύσεις δε θα περάσουν!

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία, εμπρός για τα Πολυτεχνεία της εποχής μας!

Κάτω η αντιλαϊκή πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας και της εμπλοκής στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ!

Όλοι/ες στις πολιτικές εκδηλώσεις φοιτητικών συλλόγων, μαζικών φορέων και οργανώσεων, μέσα στο Πολυτεχνείο!

Όλοι/ες στην αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική διαδήλωση στην Αμερικανική πρεσβεία την Τρίτη 17 Νοέμβρη στις 4μμ.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ: "Το Πολυτεχνείο είναι η κάθε μέρα της ζωής μας, που ζούμε με αντίσταση"

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ …
"Νοιώθω Χρεωμένος στους νεκρούς του Πολυτεχνείου.. .Το Πολυτεχνείο δεν είναι η 17 Νοέμβρη, είναι η κάθε μέρα της ζωής μας, που ζούμε με αντίσταση".
Ο Δημήτρης Παπαχρήστος ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου, μίλησε στη Χρύσα Λύκου για τις μέρες που κυοφόρησαν την εξέγερση, το ζουμί απ' τις φακές που "άνοιξε" τη φωνή του, το φως απ' τα τανκς που τον έσκισε στα δύο και την πίστη ότι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει χωρίς γροθιά....

-Δημιουργήσαμε κάτι που ούτε εμείς οι ίδιοι καταλαβαίναμε τι ακριβώς ήταν, ήμασταν ένα φοιτητικό κίνημα που δεν ξέραμε ακόμη ότι ήταν κίνημα. Θυμάμαι, συγκεντρωνόμασταν στον κήπο του Μουσείου, κι ο κόσμος που μας έβλεπε μας θεωρούσε τα τσογλάνια που τους έστειλαν οι γονείς τους να σπουδάσουν και εκείνα κάθονταν στον ήλιο και γκομένιζαν. Δεν κατανοούσαν και δεν κατανοούσαμε ότι εκεί κυοφορούνταν αυτό που θα έρχονταν, που θα οδηγούσε στην εξέγερση.

-Εκεί, στο κέντρο της Αθήνας, μας έπνιξε μια αφόρητη μοναξιά. Έτσι προέκυψε η ιδέα του ραδιοφωνικού σταθμού, ήταν ο τρόπος να κάνει κρότο η μοναξιά μας.

-Γυρίζει ο Κανελλόπουλος και με ρωτάει αν το αίτημα μας είναι να πέσει η χούντα. Τον κοίταξα και του είπα: "Όχι. Αυτό που θέλουμε είναι να πέσει το σύστημα που φτιάχνει χούντες. Εσείς δεν ήσασταν ο τελευταίος Πρωθυπουργός που σας έπιασαν στο σπίτι με τις πιτζάμες; Πιστεύατε στ’ αλήθεια ότι οι κομμουνιστές θα παίρνανε της εξουσία με τα όπλα;". Με κοίταξε, μου είπε πως έτσι του είπαν, ναι. Τότε του απάντησα ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν έκανε για πρωθυπουργός.

- Με ρωτάνε μέχρι και σήμερα, αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Γαμώτο πια! Είμαι σίγουρος ότι αν δεν υπήρχε ο ανταποκριτής δημοσιογράφος να τραβήξει τη στιγμή που εισέβαλε το τανκ στο Πολυτεχνείο, τώρα θα έπρεπε να το αποδείξουμε κι αυτό.

- Δεν προδίδεται το Πολυτεχνείο, γιατί δεν έχει ιδιοκτήτες. Δεν είναι μνημείο, είναι το σπίτι της μνήμης και η μνήμη είναι η ζώσα μας ύπαρξη, αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και σε κάθε μορφή εξουσίας.

- Θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο και να χωράει κι άλλους κόσμους μέσα του. Προσωπικά, οι νεκροί δεν με άφησαν να γίνω κάτι άλλο, νιώθω χρεωμένος σε εκείνους.

-Τα παιδιά, Χρύσα, πρέπει να μάθουν πως ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο με ποιηματάκια, πως ο κόσμος δεν αλλάζει χωρίς γροθιά κι αίμα.

-Τηρουμένων των αναλογιών και τον αποστάσεων, σήμερα, μπορώ να πω ότι έχουμε "νομιμοποιημένη δικτατορία".

- Ήμασταν και παραμένουμε μειοψηφίες, ήμασταν και παραμένουμε το αλάτι της ζωής.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι η 17 Νοέμβρη, είναι η κάθε μέρα της ζωής μας, που ζούμε με αντίσταση.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ...

https://www.popaganda.gr/.../o-dimitris-papachristos.../amp/

Εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, Κυριακή & Δευτέρα στο Πολυτεχνείο


Γιάννης Καΐλης: Ο φοιτητής που είχε γράψει με το πινέλο του στην πύλη του Πολυτεχνείου τα δύο συνθήματα που έμειναν άσβηστα στην Ιστορία: «Έξω αι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ»

Γιάννης Καΐλης ο φοιτητής που δολοφονήθηκε από τη χούντα επειδή έγραψε 

«ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ, ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ»

Σήμερα που οι  κυβερνήσεις, η μια μετά την άλλη , δίνουν γη και ύδωρ στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ, καλό είναι να θυμηθούμε έναν από τους πολλούς νεκρούς του Πολυτεχνείου. Τον φοιτητή την Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννη Καΐλη.

Ο φοιτητής της Σχολής Καλών Τεχνών Γιάννης Καϊλης ήταν αυτός που με το πινέλο του έγραψε στις πύλες του Πολυτεχνείου τα συνθήματα ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ και ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ. Μετά την καταστολή της εξέγερσης βρέθηκε στην παρανομία. Λίγους μήνες μετά, τον Φεβρουάριο του 1974, βρέθηκε το άψυχο σώμα του πεταμένο σ’ έναν σωρό αμμοχάλικο μιας οικοδομής, στην οδό Βαλτετσίου, στα Εξάρχεια, δολοφονημένος από τις μυστικές υπηρεσίες της χούντας – αφού πρώτα βασανίστηκε βάναυσα.

Ο Γιάννης Καΐλης γεννήθηκε στο Δίστομο Βοιωτίας στις 12-02-1950 ορφανός από πάτερα από πολύ μικρός. Τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Δίστομο το 1969, συνέχεια εργαζόμενος. Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στον Β. Βλαχόπουλο, 1969-1970. Έκανε την στρατιωτική του θητεία 1970-1971. Το 1971 μπήκε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Πήρε ενεργά μέρος στον αγώνα κατά της Δικτατορίας. Πρωτοστάτησε στην εξέγερση του Νοέμβρη το 1973 και μάλιστα από το πινέλο του γράφτηκαν τα συνθήματα ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ και ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ στις κολόνες της πύλης του Πολυτεχνείου, πρωτομάστορας στα σχέδια και στα πανό που είχαν αναρτηθεί στα κάγκελα του Πολυτεχνείου με τα συνθήματα «’Έξω οι Αμερικάνοι’» όπως και σε πολλά από τα αντιχουντικά σκίτσα που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι μέσα από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.

Μετά την εισβολή του τανκ κρύφτηκε για καιρό όπου μπόρεσε. Τον Φεβρουάριο του 1974 βρέθηκε το άψυχο σώμα του πεταμένο σ’ έναν σωρό αμμοχάλικο μιας οικοδομής, στην οδό Βαλτετσίου, στα Εξάρχεια, δολοφονημένος από τις μυστικές υπηρεσίες της χούντας του Ιωαννίδη- αφού πρώτα βασανίστηκε βάναυσα.

Κηδεύτηκε στο Δίστομο Καθαρή Δευτέρα 22 του Φλεβάρη του 1974.Οι ασφαλίτες προσπάθησαν να επιβάλλουν στους συγγενείς του νεκρού να μη θρηνήσουν. Οι φασίστες της χούντας είπαν ότι αυτοκτόνησε. “Έπεσε από οικοδομή!!”. Και ήταν ταλιαρισμένα τα δάχτυλα του, τα πόδια του. Το κεφάλι του πίσω ανοιχτό. Βγάλανε εφημερίδες απ’ το κεφάλι πίσω.

Και έλεγαν τρεις μέρες ύστερα στις εφημερίδες, τις λογοκριμένες “αυτοκτόνησε”.

Χρειάστηκε, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Γιάννη Καΐλη, να γίνει εκταφή της σωρού του, με πρωτοβουλία της αγωνίστριας Δικηγόρου κυρίας Φιλάνθης Ψυρρή, που έκανε σκληρό αγώνα, με πίστη και πεποίθηση, ότι ο Γιάννης είχε δολοφονηθεί και είχε βασανιστεί – έχοντας κάνει μηνύσεις για 36 περιπτώσεις νέων που ο θάνατος εμφανίστηκε από το χουντικό καθεστώς ως “αυτοκτονία».

Βάσει των στοιχείων που παρέθεσε η κ. Ψυρρή, ο χουντικός αξιωματικός , Κ. Καραπαναγιώτης Αστυνόμος Α΄, Προϊστάμενος « του Σπουδαστικού» της Γενικής Ασφάλειας, έγραφε στο από 17-12-73 ενημερωτικό του σημείωμα- δυο μήνες πριν την δολοφονία του Γ.Καΐλη: «Μεταξύ των συμμετασχόντων εις τα έκτροπα του Πολυτεχνείου ήταν και ο φοιτητής Γιάννης Καϊλης του Ν. και της Βασ. Γεν. το 1950 εις το Δίστομο, κάτοικος οδούς Ευδήλου 7, όστις παρέμεινες καθ ΄όλην την διάρκεια των επεισοδίων ΕΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣΕΝ εις την αναγραφήν συνθημάτων και εσχεδίασε το πανώ ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ».

Ο Εισαγγελέας άσκησε δίωξη για τον θάνατό του. Η δικηγόρος κ. Φ. Ψυρρή σε ομιλία της στο Δίστομο τόνισε ότι «ο Γιάννης δολοφονήθηκε και ευτυχώς δικαιώθηκα από την δικαιοσύνη». Ο Γιάννης Καΐλης, ο συγκροτημένος και ολοκληρωμένος άνθρωπος η μεγάλη καλλιτεχνική φυσιογνωμία – αν ζούσε – κατά την άποψη του καθηγητή κ. Καλαμάρα, «δολοφονήθηκε όπως δεκάδες φοιτητές και στρατιώτες κατά τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο». Ο Γιάννης Καΐλης έχει αναγνωριστεί από την Πολιτεία ως θύμα της δικτατορίας των συνταγματαρχών και χορηγήθηκε σύνταξη στην μητέρα του. Για τα έργα του φοιτητή τους έχουν γράψει κολακευτικά, εκτός από τον Καλαμάρα και οι Καθηγητές του Γιάννης Μόραλης, Θύμιος Πανουργιάς κ.α.

Ο Σύλλογος Σπουδαστών Α.Σ.Κ.Τ. και το Κέντρο Εικαστικών Τεχνών οργάνωσε έκθεση έργων του στην Αθήνα από τις 4-19 του Μάρτη το 1975, ένα χρόνο ύστερα από τον θάνατο του, ενώ τα επόμενα χρόνια έχουν γίνει εκθέσεις έργων του στην Αθήνα και στο Δίστομο. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Δήμο Διστόμου Αράχωβας Αντίκυρας και σε συλλογές συγγενών και φίλων του.

Στο Δίστομο έχει δοθεί το όνομά του στον δρόμο που οδηγεί στο Μαυσωλείο των Θυμάτων της Σφαγής της 10ης Ιουνίου 1944.

ΠΗΓΗ:   http://agonaskritis.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:  

Ο ρηξικέλευθος λόγος του Στάθη Σταθά στην μνήμη του Διστομίτη ζωγράφου Γιάννη Καΐλη που δολοφονήθηκε απ' τους δήμιους της χούντας

http://distomo.blogspot.com/2008/11/blog-post_12.html

ΟΛΜΕ: Τέσσερις παρατάξεις επιλέγουν την αδράνεια αντί του αγώνα

 

του Γιώργου Κ. Καββαδία

Ομόθυμα, οι τέσσερις παρατάξεις της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΑΣΕ/ΠΑΜΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ) απέρριψαν την πρόταση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων για νέο γύρο γενικών συνελεύσεων την εβδομάδα 30/11–4/12 και σύγκληση Γενικής Συνέλευσης Προέδρων στις 5/12.

Η πρόταση στόχευε να υπάρξει συνέχεια στους αγώνες μετά τις κινητοποιήσεις της 21/10 και της 25/11, με κατεύθυνση την οργάνωση ενός πολύμορφου και παρατεταμένου αγώνα διαρκείας, ικανού να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τον κλάδο στη διεκδίκηση κρίσιμων και επιτακτικών αιτημάτων. Αφετηρία αυτής της αγωνιστικής πορείας θα μπορούσε να αποτελέσει μια απεργιακή κινητοποίηση με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού.

Πέρα από τις επιμέρους δικαιολογίες και υπεκφυγές, κοινός παρονομαστής της στάσης αυτών των παρατάξεων είναι η επιλογή της κινηματικής άπνοιας, της αδράνειας και της αναμονής ενόψει των Χριστουγέννων και των εκλογών στις ΕΛΜΕ.

«Που κατά βάθος έγιναν σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων»

(Κ. Π. Καβάφης)

Ο κρατικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός (ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ), αλλά και ο συνδικαλισμός του λεγόμενου «ρεαλισμού» και της υποταγής (ΑΣΕ/ΠΑΜΕ), αποτελούν, από διαφορετικές αφετηρίες, εμπόδιο στην ανάπτυξη ενός μαχητικού, ανεξάρτητου και μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος. Υπηρετούν, με τον τρόπο τους, έναν συνδικαλισμό αποσπασματικών κινητοποιήσεων, χωρίς ουσιαστική προετοιμασία, συνέχεια και προοπτική νίκης.

Η σκουριά του συνδικαλισμού της υποταγής και της ανάθεσης διεισδύει βαθιά ακόμη και σε δυνάμεις που εμφανίζονται ως υπερασπιστές των αγώνων και χαϊδεύουν αυτιά. Εκπρόσωποί τους αξιοποιούν θέσεις και αξιώματα και, λειτουργώντας ως επιτήδειοι ψηφοθήρες, αναπαράγουν τα πρότυπα των αστών πολιτικών. Επιστρατεύουν μια γλώσσα ψευδών και παραπλάνησης, συκοφαντώντας κάθε δύναμη και κάθε αγωνιστή που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις και τα ψεύδη τους και υπερασπίζεται έναν συνδικαλισμό που δεν αλλοτριώνει, αλλά χειραφετεί.

Θέλουν τον κλάδο να στέκει στη γωνία, βουβός και ακίνητος, και μια ιστορική Ομοσπονδία να παραμένει σε καθεστώς παρατεταμένης παράλυσης! Αποδεικνύουν έτσι ότι οι παρατάξεις του πρώην και του νυν κυβερνητικού μηχανισμού δεν λειτουργούν ως ζωντανές δυνάμεις συλλογικής δράσης, αλλά ως εκλογικοί μηχανισμοί, μηχανισμοί χειραγώγησης και εγκλωβισμού των συνειδήσεων των εκπαιδευτικών.

Παρατάξεις που λειτουργούν ως ιμάντες μεταβίβασης κομματικών γραμμών, με κοινό αποτέλεσμα την παραπέρα αποσυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ανοχή ή και στήριξη της εκπαιδευτικής πολιτικής, όπως αυτή υπαγορεύεται από την ΕΕ, τον ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ.

Στον δρόμο του αγώνα

Απέναντι στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να συσπειρωθούν στα σωματεία τους. Γιατί τα σωματεία και τα συνδικάτα «ανασαίνουν» και ζουν μόνο μέσα από την ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων, όταν αυτοί αποφασίζουν να δράσουν συλλογικά και όχι να αναθέτουν σε άλλους την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Είναι ώρα να πάρουν οριστικό διαζύγιο από τον κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, από τον επαγγελματικό συνδικαλισμό της υποταγής, που ζει στα υπουργικά γραφεία και αγνοεί τις αγωνίες και τους αγώνες της μαχόμενης εκπαίδευσης. Να πρωτοστατήσουν στην άμεση, δημοκρατική οργάνωση της αντίστασης και των αγώνων ανατροπής.

Στις σημερινές σκληρές πολιτικές συνθήκες, που χαρακτηρίζονται από τον πόλεμο, την ακρίβεια, τη φτώχεια και την επίθεση στα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα, η ανασυγκρότηση των σωματείων σε ταξική και αγωνιστική κατεύθυνση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Προϋποθέτει σύγκρουση με τις δυνάμεις της ηττοπάθειας, της συνθηκολόγησης και της υποταγής.

Απαιτείται ένα ισχυρό, μαζικό και ανεξάρτητο συνδικαλιστικό κίνημα, με στόχο την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΟΟΣΑ στην εκπαίδευση και την κοινωνία, αλλά και την ανάπτυξη ενός ρωμαλέου αντιπολεμικού κινήματος.

Γι' αυτό είναι αναγκαίο να προετοιμαστεί ο κλάδος για έναν παρατεταμένο και πολύμορφο αγώνα, με βασικούς άξονες:

- Την ανατροπή της αξιολόγησης και της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών.

- Την κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ).

- Την απόκρουση των σχεδιασμών για το Εθνικό Απολυτήριο.

- Τη διεκδίκηση ουσιαστικών αυξήσεων στους μισθούς και την αντιμετώπιση της ακρίβειας και της φτώχειας.

- Την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης για όλους.

Οι αγώνες που απαιτούνται θα γίνουν. Θα γίνουν γιατί είναι αναγκαίοι. Θα γίνουν γιατί είναι μονόδρομος. Και θα γίνουν κόντρα σε όλα τα κέντρα εξουσίας του συστήματος, κόντρα στις «νομιμότητες» της υποταγής και στις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες!

https://drepani.gr/ekpaideusi/olme-tesseris-paratakseis-epilegoun-tin-adraneia-anti-tou-agona