Πώς και γιατί το "πολλαπλό βιβλίο" υπονομεύει το δημόσιο σχολείο - Φέρνει εμπορευματοποίηση και πολλαπλή κατηγοριοποίηση του

 "Η απόφαση του ΥΠΑΙΘΑ για την νέα υποχρέωση των συλλογών διδασκόντων να επιλέξουν σχολικά βιβλία έως τις 29/6 (για την Β/βάθμια εκπαίδευση) συνιστά από κάθε άποψη μια ακόμη πρόκληση για τους εκπαιδευτικούς και μια ευθεία υποτίμηση και υπονόμευση του δημόσιου σχολείου και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας. Η υπουργική απόφαση  με τίτλο «Επιλογή Διδακτικών Βιβλίων – Διδακτικών Πακέτων από το Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων (Μ.Δ.Β.) του άρθρου 84 του ν. 4823/2021 (Α’ 136) για το Σχολικό Έτος 2027 – 2028» αποτελεί την πιο καθαρή απόδειξη της απόλυτης προσήλωσης του υπουργείου όχι βέβαια στις εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές ανάγκες που επικαλείται, αλλά στις ανάγκες των ιδιωτικών συμφερόντων και της αγοράς και στην επιβολή της αντιδραστικής πολιτικής του."

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ  ΔΕ

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΩΡΑ Η ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΛΑΠΛΟ ΒΙΒΛΙΟ

Που υποτιμά τους εκπαιδευτικούς, και υπονομεύει το δημόσιο σχολείο.

Φέρνει  εμπορευματοποίηση και πολλαπλή κατηγοριοποίηση του.

Η απόφαση του ΥΠΑΙΘΑ για την νέα υποχρέωση των συλλογών διδασκόντων να επιλέξουν σχολικά βιβλία έως τις 29/6 (για την Β/βάθμια εκπαίδευση) συνιστά από κάθε άποψη μια ακόμη πρόκληση για τους εκπαιδευτικούς και μια ευθεία υποτίμηση και υπονόμευση του δημόσιου σχολείου και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας. Η υπουργική απόφαση  με τίτλο «Επιλογή Διδακτικών Βιβλίων – Διδακτικών Πακέτων από το Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων (Μ.Δ.Β.) του άρθρου 84 του ν. 4823/2021 (Α’ 136) για το Σχολικό Έτος 2027 – 2028» αποτελεί την πιο καθαρή απόδειξη της απόλυτης προσήλωσης του υπουργείου όχι βέβαια στις εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές ανάγκες που επικαλείται, αλλά στις ανάγκες των ιδιωτικών συμφερόντων και της αγοράς και στην επιβολή της αντιδραστικής πολιτικής του.

Για την αιφνιδιαστική υπουργική απόφαση…

Πρόκειται πραγματικά για πρόκληση όταν το ΥΠΑΙΘΑ απευθύνεται στους συλλόγους διδασκόντων και τους εκπαιδευτικούς σε μια περίοδο που αγκομαχούν για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πανελλαδικών και ενδοσχολικών εξετάσεων, όπως και στην ατελείωτη γραφειοκρατία που έχουν φορτώσει στους συλλόγους οι πολιτικές τους, απαιτώντας να μελετήσουν τα  πολλαπλά διδακτικά πακέτα βιβλίων και συνοδευτικού υλικού της κάθε ειδικότητας προκειμένου να προχωρήσουν σε κάποια επιλογή.

Όμως ακόμα και αν υποτεθεί ότι ο χρόνος επαρκούσε, αποτελεί σκάνδαλο το ποιοι ακριβώς καλούνται να διαλέξουν βιβλία για ποιους!! Καλούνται οι εκπαιδευτικοί που τυχαίνει σήμερα να βρίσκονται σε έναν σχολείο, να  αποφασίσουν ποιο βιβλίο θα διδάξουν και θα διδαχθούν εκπαιδευτικοί και μαθητές τους οποίους δεν έχουν δει ποτέ!  Όταν όλο και περισσότεροι εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο περιφέρονται από περιοχή σε περιοχή, από σχολείο σε σχολείο, ή διαχέονται σε 3 ή και 4 σχολεία (αναπληρωτές, σε διάθεση κλπ), λόγω των πολιτικών της ΕΕ ΟΟΣΑ που έχουν υπηρετηθεί τόσο από την τωρινή κυβέρνηση όσο και από όλες τις προηγούμενες, το να καλούνται οι σύλλογοι διδασκόντων με τη σύνθεση που έχουν το 2026, να πάρουν αποφάσεις, ποια βιβλία θα διδαχτούν μετά το σχολικό έτος 2027-2028, δεν μπορεί να έχει καμία παιδαγωγική νομιμοφάνεια. Και αυτό από μόνο του το γεγονός, ότι καλούν εκπαιδευτικούς να αποφασίσουν για τα βιβλία μιας μελλοντικής τάξης που αγνοούν παντελώς, δείχνει ότι η απόφαση του ΥΠΑΙΘΑ δεν υπηρετεί κανέναν απολύτως μορφωτικό ή παιδαγωγικό στόχο από αυτούς που επικαλείται.

Αντιθέτως γίνεται φανερό ότι υπάρχουν άρρητοι στόχοι που υπηρετεί και αυτή η αιφνιδιαστική απόφαση. Δεδομένων και των εκλογών που θα μεσολαβήσουν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2027 ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι και αυτή η απόφαση υπακούει στις ανάγκες επιχειρηματικών (ημέτερων) συμφερόντων που πιέζουν για την εξασφάλιση πώλησης των δικών τους «πολλαπλών» προϊόντων. Καμία άλλη ερμηνεία δεν μπορεί να υπάρχει όταν ένα υπουργείο ζητάει σε αυτές τις συνθήκες να επιλέξουν οι σύλλογοι σήμερα βιβλία, για τις τάξεις που θα υπάρχουν δυο χρόνια μετά.

Τέλος, το ΥΠΑΙΘΑ δεν φρόντισε να τηρήσει ούτε τους τύπους, ώστε η όποια απόφαση να μπορεί να θεωρηθεί «επιλογή». Όταν σύμβουλοι-αξιολογητές-συντονιστές έχουν βρεθεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι συγγραφείς-εκδότες πολλών από τα νέα σχολικά βιβλία, είναι αυτονόητο ότι αυτή η δεσμευμένη «επιλογή» συνδέεται ακόμη και με την αξιολόγηση.

Και για την ουσία… Πολλαπλό βιβλίο, πολλαπλά προγράμματα σπουδών,  ταξική κατηγοριοποίηση των σχολείων και των μαθητών

Πίσω από τους εύηχους τίτλους, το πολλαπλό βιβλίο γίνεται ένα ακόμη βασικό εργαλείο κατηγοριοποίησης και συνδέεται με την αυτονομία και αποκέντρωση της σχολικής μονάδας. Η οποία όπως επιτάσσει και ο ΟΟΣΑ εκτός από τις διοικητικές και οικονομικές πτυχές της, οφείλει να εδραιώνεται και στα διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα. Και αυτό ακριβώς υπηρετεί και αυτή η «καινοτομία». Στα σχολεία του μέλλοντος που επιχειρούν να επιβάλλουν ΕΕ-ΟΟΣΑ-κυβερνήσεις θα υπάρχουν «καλά» σχολεία για μια ελίτ, με «απαιτητικά» βιβλία και αναλυτικά προγράμματα που θα οδηγούν στην σκάλα της τριτοβάθμιας και από την άλλη φτωχά και υποβαθμισμένα με «εύκολα» βιβλία που θα οδηγούν στα κοινωνικά και οικονομικά υπόγεια.

Τα επιχειρηματικά συμφέροντα, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση  του δημόσιου σχολείου είναι προφανής στόχος και του «πολλαπλού βιβλίου». Όλο αυτό το διάστημα εκδοτικοί οίκοι και φροντιστηριάρχες, διαγκωνίζονται για να καταλάβουν με τα προϊόντα τους, χώρο στα αναλυτικά προγράμματα, εξασφαλίζοντας έτσι πακτωλούς χρημάτων για το μέλλον. Είναι προφανές ότι κάθε τίτλος βιβλίου φροντιστηριάρχη-επιχειρηματία (πχ του Πουκαμισά) που θα «επιλεγεί»-εισαχθεί στο αναλυτικό πρόγραμμα,  θα μετατραπεί σε ένα εργαλείο δέσμευσης και εξάρτησης του δημόσιου σχολείου και των μαθητών, από τα οικονομικά του συμφέροντα.

Ούτε ελεύθερη, ούτε επιλογή. Είναι επιβολή.

Το πολλαπλό βιβλίο γίνεται έτσι ένα ακόμη όχημα για την ιδεολογική κατίσχυση, για την εδραίωση του αφηγήματος της κυρίαρχης τάξης και των αναλυτικών προγραμμάτων που θα υπηρετούν την αγορά και τις κατά τόπους ανάγκες της. Δεν υπάρχει καμία «διδακτική ελευθερία και πρωτοβουλία» σε όλο αυτό. Κάτω από την υψηλή εποπτεία του ΥΠΑΙΘΑ και με το πρόσχημα της «ελεύθερης επιλογής» τα επιχειρηματικά συμφέροντα θα εδραιώνουν το αφήγημα και τους στόχους τους.

Η υποτιθέμενη ελεύθερη επιλογή βιβλίου δεν γίνεται από τον εκπαιδευτικό αλλά από το ΥΠΑΙΘΑ, από το σύνολο των εγκεκριμένων στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων.  Ο σκοπός της ύπαρξης αυτού του μητρώου είναι να εξασφαλίζει την  διαβάθμιση στο επίπεδο δυσκολίας των βιβλίων από όπου θα προκύπτει η κατηγοριοποίηση και όχι την ύπαρξη τίτλων παράλληλων σε μια καθορισμένη ύλη. Η ανάθεση της συγγραφής  των πολλαπλών βιβλίων σε ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα φροντιστήρια, εκδοτικούς οίκους,  που εμπλέκονται με το εξεταστικό πλέγμα, τους δίνει τη δυνατότητα να έχουν ακόμα πιο ενεργό ρόλο στην διαμόρφωση – έλεγχο των αποφάσεων, από την ύλη, μέχρι τις εξετάσεις και το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων.

Το σπάσιμο του ενιαίου αναλυτικού προγράμματος και η διαφοροποίησή του με βάση το ταξικό προφίλ του σχολείου και της  αγοράς της περιοχής στην οποία βρίσκεται, γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί από το  ΥΠΑΙΘΑ, ως διαφοροποίηση με βάση τις διαφορετικές ανάγκες των μαθητών/ριών.

Οι αλλαγές της ορολογίας και των εννοιών που χρησιμοποιούνται από τους ειδήμονες του ΙΕΠ για την προώθηση του πολλαπλού βιβλίου όπως η αναφορά στην “αναπλαισίωση της λειτουργίας του διδακτικού βιβλίου”, ότι “δεν αποτελεί το μοναδικό ούτε το κλειστό εργαλείο διδασκαλίας”, “ ότι πρέπει να θέτει κατευθύνσεις που να καθιστούν το πρόγραμμα σπουδών ενεργό στην πράξη”, ακόμα ότι “το βιβλίο αποτελεί μια “βιβλιοθήκη” πόρων”, προϊδεάζουν για την ρευστότητα και διαφοροποίηση του περιεχομένου σπουδών. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο τα εγχειρίδια θα λειτουργούν ως πόροι για την παραγωγή διαφοροποιημένου υλικού από τους εκπαιδευτικούς. Με τα πολλαπλά βιβλία, με τα πολλαπλά προγράμματα σπουδών, και τις διαφορετικές ταχύτητες μαθητών θα συναρτώνται τα μαθησιακά αποτελέσματα, η κατάταξη και η χρηματοδότηση των σχολείων με βάση αυτή, σε ένα φαύλο κύκλο ενίσχυσης των ταξικών ανισοτήτων.

Καλούμε:

-Τους συλλόγους διδασκόντων να μην συμπράξουν σε μια τέτοια αντιεπιστημονική κι εξευτελιστική διαδικασία, να αποφασίσουν με πρακτικά στους συλλόγους διδασκόντων ότι αδυνατούν να κάνουν επιλογή βιβλίων.

– Καλούμε την ΟΛΜΕ, την ΔΟΕ και τα πρωτοβάθμια σωματεία με αποφάσεις να παρέμβουν άμεσα για την κινητοποίηση του κλάδου και την στήριξη των συλλόγων.

-Τα συλλογικά όργανα των γονιών (Σύλλογοι, Ενώσεις, Ομοσπονδίες) να πάρουν αντίστοιχες αποφάσεις και να συνταχτούν στο πλευρό του εκπαιδευτικού κινήματος.

Απαιτούμε τώρα:

Την άμεση απόσυρση της συγκεκριμένης απόφασης και της απαξιωτικής διαδικασίας και προθεσμιών που εισάγει. Μια απόφαση που ακυρώνει για μια ακόμη φορά τους εκπαιδευτικούς και ευτελίζει τον εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό τους ρόλο.

Παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στα σχολεία

Απέναντι στην πολιτική του ταξικού διαχωρισμού, της αριστείας και της κατηγοριοποίησης αγωνιζόμαστε για:

– Ενιαίο δημόσιο, δωρεάν 12χρονο σχολείο για όλους, με δίχρονη προσχολική αγωγή – εκπαίδευση! Σχολείο που θα μορφώνει και δε θα εξοντώνει παιδιά και εκπαιδευτικούς

– Ριζική αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων και των σχολικών εγχειριδίων στην παραπάνω κατεύθυνση

– Να καταργηθούν τα εξεταστικά πλέγματα (ΕΒΕ, Τράπεζα Θεμάτων, PISA, Πανεθνικές εξετάσεις σε Στ’ Δημοτικού και Γ’ Γυμνασίου). Όχι στο «εθνικό απολυτήριο» και το νέο σχολείο – εξεταστικό κέντρο.

– Κατάργηση των νόμων 4692/20 , 4823/21 και όλου του θεσμικού πλαισίου της αξιολόγησης.

2+2=5 ή Γιατί η κυβέρνηση στοχοποιεί τους απεργούς νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς;

 Γιώργος Γκρίλης*

Μία κοινωνία που εκπαιδεύεται στο 2+2=5, χρειάζεται και τους ανάλογους εκπαιδευτικούς. Και οι άνθρωποι οι οποίοι παρόλη την 10ετή και 20ετή ταλαιπωρία τους, παρόλο το φιλότιμό τους να κρατούν όρθια τα σχολεία βιώνοντας έναν αδιανόητο πόλεμο και παρόλη την (αληθινή και όχι δήθεν, όπως αυτή που επιδεικνύουν πλείστα όσα κυβερνητικά στελέχη) αριστεία τους την οποία και αρνούνται να εξαργυρώσουν, αντιθέτως έχουν το σθένος να αψηφούν τις απειλές

Νομίζω ότι το γεγονός πως η χώρα μας βιώνει τα τελευταία χρόνια, σε κάθε σχεδόν επίπεδο, τις πλέον… ιδιαίτερες στιγμές της μεταπολιτευτικής της ιστορίας, μόνο αν είσαι… εξωγήινος ή ψηφοφόρος συγκεκριμένου πολιτικού χώρου δεν το βλέπεις – και για τους τελευταίους δεν παίρνω όρκο, απλώς, μάλλον, δεν ενοχλούνται, κάθε άλλο ίσως.

Και μόνο το ρεπορτάζ των New York Times για τη διαφθορά στην Ελλάδα ή τα δελτία ειδήσεων από την Ευρώπη μέχρι την Ινδία για την μόνη χώρα στον κόσμο που έχει θεσπίσει τη 13ωρη εργασία (!) αρκούν. Πολλώ δεν μάλλον όταν η Ευρωπαία εισαγγελέας φτάνει να κατηγορεί το πολιτικό σύστημα (το ίδιο που πριν 10 χρόνια παιάνιζε συνθήματα τύπου “Μένουμε Ευρώπη”) ότι κατασπαράζει τους Ευρωπαϊκούς πακτωλούς προς όφελος των δικών του μελών. Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο δηλαδή κι εμείς…

Υποκλοπές, αναβάθμιση των επιχειρησιακών υπεύθυνων στο Μάτι, καρτέλ ακρίβειας, ρεκόρ θανάτων εκτός ΜΕΘ στην πανδημία, σκάνδαλα σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση, ΟΠΕΚΕΠΕδες, μπανανιές του Ολύμπου, Τέμπη και… και… και… Και όλα αυτά χωρίς, στην κυριολεξία, να “κουνιέται φύλλο”.

Και δεν κουνιέται φύλλο, γιατί η ελληνική κοινωνία εκπαιδεύεται. Εκπαιδεύεται να βαφτίζει τη νύχτα “μέρα”. Κάτι οι λίστες των καλοπληρωμένων, κρατικοδίαιτων ΜΜΕ, κάτι οι στρατοί των έμμισθων τρολ του διαδικτύου, κάτι οι ομάδες προπαγάνδας φτάσαμε στην ταπεινωτική 108η θέση στην παγκόσμια ελευθερία του τύπου.

Σ΄ αυτή την χώρα, λοιπόν, που εκπαιδεύεται… στο ερώτημα “Πετάει ο γάιδαρος;” να απαντά χαρωπά “Ναι αμέ, κάνει και κωλοτούμπες!”, η Εκπαίδευση βιώνει έναν πόλεμο άνευ προηγουμένου. Είναι γνωστό στον κόσμο της Εκπαίδευσης, όχι όμως και στον υπόλοιπο κόσμο, ότι από πέρυσι το Υπουργείο Παιδείας έχει επιδοθεί σε μία ανελέητη επίθεση εναντίον των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα εναντίον όσων ασκούν συνδικαλιστική δράση, όσων αναφέρονται δημόσια σε προβλήματα των σχολικών τους μονάδων, είτε απλά όσων εκφράζονται σε ζητήματα δημόσιου ενδιαφέροντος με τρόπο που να θίγει, κατά το μάλλον ή ήττον, το κυρίαρχο αφήγημα.

Η κατάσταση στο σχολείο σήμερα έχει περιγραφεί ως “ώρα μηδέν”, καθώς η δημόσια εκπαίδευση απειλείται άμεσα και οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα κλίμα πρωτοφανών, για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης, διώξεων (2500 πειθαρχικά σε έναν μόνο χρόνο!), φόβου και απαξίωσης του παιδαγωγικού τους ρόλου. Ταυτόχρονα προωθούνται πολιτικές που ενισχύουν τις ανισότητες και τους αποκλεισμούς, κατηγοριοποιούν σχολεία και μαθητές και μετατρέπουν τη μόρφωση από κοινωνικό δικαίωμα σε προνόμιο για λίγους.

Τα πρώτα θύματα σ΄ αυτόν τον πρωτοφανή πόλεμο είναι οι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί, το έγκλημα των οποίων είναι ότι τολμούν να συμμετέχουν στην Απεργία Αποχή, που έχουν κηρύξει η Ομοσπονδία τους και η ΑΔΕΔΥ, από την αξιολόγηση. Εκπαιδευτικοί που κατά μέσο όρο είναι πάνω από 50 ή και 60 χρονών. Άνθρωποι που, στην κυριολεξία, έβαλαν πλάτη για να σταθεί όρθιο το σχολείο την καταραμένη δεκαετία των μνημονίων. Άνθρωποι με οικογένειες που για όλα αυτά τα χρόνια το κράτος τους συμπεριφερόταν σαν ανθρώπους – βαλίτσες, που όφειλαν σε 2 ημέρες να είναι όπου τους ζητηθεί, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και από το τελευταίο χωριό της επαρχίας μέχρι το τελευταίο νησί του Αιγαίου, αποχωρισμένοι από την οικογένειά τους ή κουβαλώντας τα παιδιά τους όπου πήγαιναν! Και άνθρωποι που, τελικά, δεν αρκούσε το πτυχίο τους και η ταλαιπωρία τους αυτή για να διοριστούν, αλλά, όταν έφτασε η πολυπόθητη ώρα του διορισμού τους, τους ζητούνταν και τίτλοι σπουδών, οπότε έπρεπε να βρουν τον χρόνο, παράλληλα με τη δουλειά τους να αποκτήσουν και μεταπτυχιακό ή και δεύτερο πτυχίο, Proficiency, ECDL και πιστοποιήσεις από Σεμινάρια και Επιμορφώσεις για να γεμίσουν το Προσοντολόγιο τους και να πείσουν την Πολιτεία – που τόσα χρόνια τους έστελνε σε κάθε πιθανό και απίθανο σχολείο της Ελλάδας – ότι, ναι, αξίζουν να είναι στην Εκπαίδευση!

Ε, λοιπόν, γι΄ αυτό δεν αξίζουν να είναι στην Εκπαίδευση που έχει ανάγκη αυτή η κυβέρνηση! Μία κοινωνία που εκπαιδεύεται στο 2+2=5, χρειάζεται και τους ανάλογους εκπαιδευτικούς. Και οι άνθρωποι οι οποίοι παρόλη την 10ετή και 20ετή ταλαιπωρία τους, παρόλο το φιλότιμό τους να κρατούν όρθια τα σχολεία βιώνοντας έναν αδιανόητο πόλεμο και παρόλη την (αληθινή και όχι δήθεν, όπως αυτή που επιδεικνύουν πλείστα όσα κυβερνητικά στελέχη) αριστεία τους την οποία και αρνούνται να εξαργυρώσουν, αντιθέτως έχουν το σθένος να αψηφούν τις απειλές και να υψώνουν ανάστημα απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης για τη μετάλλαξη της εκπαίδευσης και της κοινωνίας, και την επιστροφή τους στις πιο μαύρες μέρες της νεοελληνικής ιστορίας, σίγουρα δεν είναι οι πλέον κατάλληλοι γι΄ αυτή τη δουλειά.

Γιώργος Γκρίλης

ΥΔ – ΜΑ Θεολόγος Φιλόλογος,

2ο ΓΕΛ Καλλιθέας Πρόεδρος ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης., Καλλιθέας, Μοσχάτου

Eκπαιδευτικοί : Όχι στον εμπαιγμό των 5.500 διορισμών που εξήγγειλε η κυβέρνηση. Συγκεντρώσεις ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ την Τρίτη 9/6 σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη

 Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Όχι στον εμπαιγμό των 5.500 διορισμών που εξήγγειλε η κυβέρνηση όταν μόνο για φέτος έχουμε 45.806 αναπληρωτές/τριες και 5.043 συνταξιοδοτήσεις

Κάλυψη όλων των κενών με μόνιμους διορισμούς. Όχι στην ελαστική εργασία! Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί – μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών/τριών με βάση πτυχίο – προϋπηρεσία

Συγκέντρωση ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ την Τρίτη 9/6 στις 1.30 στο ΥΜΑΘ.

Η εξαγγελία από την κυβέρνηση 5.500 διορισμών συνολικά (γενική και ειδική αγωγή, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση) αποτελεί πραγματικό εμπαιγμό σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων και των μαθητών, όταν οι αναπληρωτές που προσλήφθηκαν την περσινή χρονιά ήταν 45.806, ενώ με τα 5.043 κενά που προκύπτουν από τις συνταξιοδοτήσεις συναδέλφων, τα κενά φτάνουν στις 50.849.

Στα πλαίσια της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, του συμφώνου σταθερότητας και της πολεμικής οικονομίας, ακόμη και οι 10.000 διορισμοί που αρχικά προανήγγειλε με τυμπανοκρουσίες η υπουργός παιδείας, παρόλο που ήταν μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης, περικόπηκαν κατά 50% στη βάση του κανόνα 1:1, ένας συνταξιοδοτείται ένας προσλαμβάνεται.

Η κυβέρνηση διατυμπανίζει τους διορισμούς των προηγούμενων χρόνων και αποκρύπτει ότι οι μόνιμοι διορισμοί που ξεκίνησαν από το 2020, μετά από 10 χρόνια σχεδόν μηδενικών διορισμών και κάτω από την πίεση και τους αγώνες των εκπαιδευτικών, μέχρι σήμερα είναι 44.776 και είναι λιγότεροι από τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών που από το 2010 μέχρι το 2025 είναι περίπου 66.500 (28.500 Α/θμια, 38.000 Β/θμια).

Η εκπαιδευτική πραγματικότητα στα σχολεία επιδεινώνεται συνεχώς με σειρά αντιεκπαιδευτικών μέτρων που έχουν προωθηθεί. Έχουν χαθεί χιλιάδες οργανικές θέσεις με τις συγχωνεύσεις, τις καταργήσεις τμημάτων και σχολείων, με την αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, την αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τάξη, την κατάργηση υπεύθυνων βιβλιοθηκών, εργαστηρίων και της παράλληλης διδασκαλίας ανά τμήμα στις ξένες γλώσσες, τον εξοβελισμό ειδικοτήτων (ΠΕ78, ΠΕ08, ΠΕ80, ΠΕ81, κ.ά.), τις μετακινήσεις εκπαιδευτικών να συμπληρώνουν ωράριο σε 4 και περισσότερα σχολεία.

Παράλληλα αναβιώνουν τα σενάρια για νέο τρόπο πρόσληψης των εκπαιδευτικών, μέσω γραπτού διαγωνισμού του ΑΣΕΠ!

Οι πραγματικές ανάγκες των σχολείων και της εκπαίδευσης με τους 5.500 μόνιμους διορισμούς δεν πρόκειται να καλυφθούν, με βάση τα στοιχεία των προσλήψεων των αναπληρωτών της προηγούμενης χρονιάς και τις συνταξιοδοτήσεις των εκπαιδευτικών που θα γίνουν φέτος.

Πιο συγκεκριμένα

• Στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση πανελλαδικά το 2025 - ’26 οι αναπληρωτές ήταν συνολικά 16.150 (8.153 γενική παιδεία, 4.529 ειδική αγωγή, 3.468 ΕΕΠ και ΕΒΠ). Με τις 2.598 συνταξιοδοτήσεις τη φετινή χρονιά, το σύνολο των κενών είναι 18.966, αν συνυπολογιστούν και τα χιλιάδες κενά που δεν καλύφθηκαν μέχρι το τέλος της χρονιάς, τότε τα κενά στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση που πρέπει να καλυφθούν με μόνιμους διορισμούς, είναι περισσότερα από 20.000.

• Στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση πανελλαδικά το 2025 - ’26 οι αναπληρωτές ήταν συνολικά 29.656 (8.448 γενική παιδεία, 14.522 ειδική αγωγή, 6.686 ΕΕΠ και ΕΒΠ). Με τις 2.445 συνταξιοδοτήσεις τη φετινή χρονιά, το σύνολο των κενών είναι 32.101, αν συνυπολογιστούν και τα χιλιάδες κενά που δεν καλύφθηκαν μέχρι το τέλος της χρονιάς, τότε τα κενά στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση που πρέπει να καλυφθούν με μόνιμους διορισμούς, είναι περισσότερα από 35.000.

• Συνολικά, στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση πανελλαδικά το 2025 - ’26 τα κενά που πρέπει να καλυφθούν με βάση τις προσλήψεις των αναπληρωτών που έγιναν φέτος και τις 5.043 συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών, είναι 55.000 (20.000 Δευτεροβάθμια και 35.000 Δευτεροβάθμια).

• Στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση Δυτικής Θεσσαλονίκης το 2025 – ’26 οι αναπληρωτές που προσλήφθηκαν ήταν συνολικά 716 (339 γενική παιδεία, 240 ειδική αγωγή, 337 ΕΕΠ και ΕΒΠ). Με τις 151 συνταξιοδοτήσεις τη φετινή χρονιά και τα 36 κενά στην ενισχυτική διδασκαλία, το σύνολο των κενών που πρέπει να καλυφθούν είναι 903, χωρίς να υπολογίζονται τα δεκάδες κενά που δεν καλύφθηκαν.

• Στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση Ανατολικής Θεσσαλονίκης το 2025 – ’26 οι αναπληρωτές που προσλήφθηκαν ήταν συνολικά 411 (144 γενική παιδεία, 148 ειδική αγωγή, 119 ΕΕΠ και ΕΒΠ). Με τις 189 συνταξιοδοτήσεις τη φετινή χρονιά και τα 31 κενά στην ενισχυτική διδασκαλία, το σύνολο των κενών που πρέπει να καλυφθούν είναι 631, χωρίς να υπολογίζονται τα δεκάδες κενά που δεν καλύφθηκαν.

• Στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση Δυτικής και Ανατολικής Θεσσαλονίκης το 2025 – ’26 οι αναπληρωτές που προσλήφθηκαν ήταν 1.127 (716 Δυτ. Θεσ/νίκη, 411 Ανατ. Θεσ/νίκη). Με τις 340 συνταξιοδοτήσεις τη φετινή χρονιά (151 Δυτ. Θεσ/νίκη, 189 Ανατ. Θεσ/νίκη) και τα 67 κενά στην ενισχυτική διδασκαλία, το σύνολο των κενών που πρέπει να καλυφθούν είναι 1.534 (903 Δυτ. Θεσ/νίκη, 631 Ανατ. Θεσ/νίκη).

Οι αναπληρωτές πλέον, αντί να αποτελούν εκπαιδευτικούς που καλύπτουν έκτακτες ανάγκες, αποτελούν εκπαιδευτικούς που αναπληρώνουν κάθε χρόνο τον εαυτό τους και κάθε χρόνο αυξάνονται συνεχώς. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή των κυβερνήσεων που προωθούν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας με σκοπό το χτύπημα εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και με στόχευση την κατάργηση της μονιμότητας και τη μείωση των δαπανών για την παιδεία σύμφωνα με τις επιταγές του ΟΟΣΑ και της ΕΕ.

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

• Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί με βάση το πτυχίο και όλη την προϋπηρεσία. Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών που έχουν μία σύμβαση εργασίας.

• 20.000 μόνιμοι διορισμοί στη Β/θμια Εκπ/ση. Να καλυφθούν όλα τα κενά με διορισμούς, σε αριθμό όσων αναπληρωτών τουλάχιστον εργάζονται φέτος, για να λειτουργούν τα σχολεία.

• Λεφτά για Υγεία-Παιδεία, όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς. Κάλυψη των αναγκών των σχολείων με κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό.

• Κατάργηση του προσοντολογίου (ν. Γαβρόγλου, 4589/19 ). Όχι στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.

• Όχι στη ρευστοποίηση της ειδικής αγωγής. Να λειτουργήσουν σε όλα τα σχολεία τα Τ.Ε. με όλα τα μέτρα στήριξης (αίθουσες, έγκριση ολιγομελών κ.ά.) Να καλυφθούν όλες οι ώρες στους μαθητές.

• Στα Τμήματα Ένταξης και στην παράλληλη στήριξη να σταματήσουν οι περιορισμοί των ωρών στους μαθητές σε κάθε ειδικότητα.

• Ένας εκπαιδευτικός για κάθε μαθητή στην παράλληλη και για όλες τις ώρες που δικαιούνται.

• Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Να καταργηθούν οι προσλήψεις αναπληρωτών από τους Διευθυντές Εκπαίδευσης.

• Εξίσωση δικαιωμάτων αναπληρωτών και μονίμων. Πλήρη εργασιακά, συνταξιοδοτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα στους αναπληρωτές.

• Ριζική μείωση των μαθητών ανά τμήμα. Τώρα 15 μαθητές στο τμήμα.

• Δωδεκάμηνες συμβάσεις για τους αναπληρωτές συναδέλφους. Να αυξηθεί το επίδομα ανεργίας, να φτάσει στο ύψος του μισθού.

• Να προσμετρούνται οι μέρες άδειας, κύησης και λοχείας για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας.

• Μέτρα στήριξης της διαβίωσης των συναδέλφων. Δωρεάν στέγη – καταλύματα από Δήμους, Περιφέρειες με την ευθύνη του κεντρικού κράτους. Δωρεάν μετακινήσεις και σίτιση για εκπαιδευτικούς εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας.

• Ενισχυτική και πρόσθετη διδασκαλία από την αρχή της χρονιάς σε όλα τα Γυμνάσια, τα ΓΕΛ και τα ΕΠΑΛ.

• Να αποσυρθούν άμεσα οι συγκεκριμένες Κ.Υ.Α. που μειώνουν το επίδομα ανεργίας και αυξάνουν τους όρους για να δίνεται το επίδομα στους αναπληρωτές. Όχι στο αίσχος της προπληρωμένης κάρτας.

• Δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά.

Να δώσουμε δυναμική απάντηση στο νέο αυτό εμπαιγμό με τα “ψίχουλα” μόνιμων διορισμών. Να υπερασπίσουμε τη σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους. Να απαιτήσουμε μαζικούς διορισμούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων και τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος. Με ανυποχώρητο αγώνα να προωθήσουμε τις διεκδικήσεις μας! ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ οργανώνουμε συγκέντρωση στις 9/6 και συνεχίζουμε με κλιμάκωση του αγώνα μέχρι το τέλος της χρονιάς, καθώς και με αγωνιστικές αποφάσεις από το 22^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ, με αιχμή διεκδικήσεις για μόνιμους μαζικούς διορισμούς και τα προβλήματα των αναπληρωτών.

Αντίστοιχη συγκέντρωση θα γίνει Τρίτη 9 Ιουνίου 13:00 –  στο Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. για τους μόνιμους διορισμούς και τις προσλήψεις αναπληρωτών. Αναλυτικά:

Τρίτη 9 Ιουνίου - Συγκέντρωση στο ΥΠΑΙΘΑ για τους μόνιμους διορισμούς και τις προσλήψεις αναπληρωτών

ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ 22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ 22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ

ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ

 ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ, ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑΣ

Η κρισιμότητα των συσχετισμών στο 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ και των αποφάσεων που αυτό θα πάρει για τους όρους με τους οποίους θα οργανωθεί η πάλη του κλάδου το αμέσως επόμενο διάστημα αποτυπώνεται ήδη με την άνοδο της μαζικότητας στις εκλογές για ανάδειξη συνέδρων στις τοπικές ΕΛΜΕ.

Πρόκειται για την πιο  σκληρή αναμέτρηση των τελευταίων χρόνων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εκπαίδευσης, όπου κρίνεται αν η ΟΛΜΕ θα είναι πατερίτσα των πολιτικών ΕΕ ΟΟΣΑ κεφαλαίου ή θα μπορέσει να ξεφύγει από την ηθελημένη ακινησία και να αναπτύξει πολιτικούς κινηματικούς αγώνες ανατροπής των πολιτικών αυτών.

Στο συναινετικό πολιτικό σκηνικό της λυσσαλέας επίθεσης στον λαό, με τον δημοσιονομικό κόφτη, με την πολεμική οικονομία να “ταϊζει” την πολεμική μηχανή, με τον λαό να λιμοκτονεί, με τη δημόσια παιδεία, υγεία, τη γη και τον αέρα να ξεπουλούνται και το κοινωνικό κράτος να ξεχαρβαλώνεται, επιδιώκεται η καλλιέργεια κλίματος κοινοβουλευτικής αναμονής για κυβερνητική αλλαγή. Με συμφωνίες στον πυρήνα των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων,  θέλουν το κίνημα να μπει στον πάγο, να περιμένει τους επίδοξους υποτιθέμενους σωτήρες. Ούτε ανοχή, ούτε ανακωχή για εκλογική αναμονή δεν μπορεί να υπάρχει.  Ήδη η κοινοβουλευτική μηχανή εργάζεται εντατικά για να δεσμεύσει την οποιαδήποτε επόμενη για αναθεώρηση του Συντάγματος (άρθρο 16, άρση  μονιμότητας, μετατροπή δήμων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από Πανεπιστήμια μέχρι σχολεία σε επιχειρήσεις όπου θα πρέπει να βρίσκουν πόρους και να αυτοσυντηρούνται, ιδιωτικοποίηση δασών).

Το πλειοψηφικό μαύρο συμμαχικό μπλοκ ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ η “κυβέρνηση” της Ομοσπονδίας έχει πάρει θέση.  Είναι “το μάτι” και “το χέρι” της εργοδοσίας, της διοίκησης, της κυβερνητικής πολιτικής και των συναινετικών πολιτικών δυνάμεων διαφόρων αποχρώσεων που είναι εχθρικό προς την ανάπτυξη ανατρεπτικών αγώνων και πρέπει να χάσει.

Στο 22ο συνέδριο δεν κρίνεται η πρωτιά κατά την επιδίωξη της ΑΣΕ ούτε η εναλλαγή του πρώτου με τον δεύτερο στο ΔΣ της ΟΛΜΕ.  Δεν ήταν η πρωτιά της ΔΑΚΕ, αλλά η  συμμαχία της με ΣΥΝΕΚ και ΠΕΚ που εξασφάλισε αποφάσεις  πλοήγησης της Ομοσπονδίας στα ήρεμα νερά της συνδικαλιστικής συμπολίτευσης, που αντί να ξεσηκώσει τον κλάδο και να ασκήσει πολιτική πίεση, επιλέγει το “τσάι και συμπάθεια” σε απογευματινά ραντεβού με την Υπουργό, χωρίς απεργία και τους εκπαιδευτικούς απ΄ έξω.

Πολύ περισσότερο ο πρωταθλητισμός για το γόητρο της ΑΣΕ δεν μπορεί να στείλει κανενός είδους μήνυμα ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στην πολιτική της όταν συνοδεύεται μάλιστα από μια πολιτική μη σύγκρουσης με την ουσία της συντηρητικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και χωρίς αντιπολίτευση στην πολιτική του μαύρου μπλοκ. Με πολιτική μη σύγκρουσης καινούριες πλειοψηφίες αγωνιστικής καθήλωσης μπορούν να αναδυθούν. Κι αυτό πρέπει να αποτραπεί.

Δύο κόσμοι συγκρούονται. Η ενίσχυση του ρεύματος των  Παρεμβάσεων κρίσιμη και καθοριστική για την πολιτική του προσανατολισμού της ΟΛΜΕ.

Στο 22ο Συνέδριο, δίνουμε μάχη για την Ομοσπονδία που έχουμε ανάγκη για να παίρνει αποφάσεις και να οργανώνει την πάλη του κλάδου τόσο αυτοτελώς όσο και με συμπόρευση με τους άλλους κλάδους. Για να είναι απειλητική προς τις πολιτικές που ενταφιάζουν τα εργατικά δικαιώματα. Να κατακτά νίκες στην βάση των αναγκών  του κλάδου κι όχι υπόκλισης στους συσχετισμούς ή επίκλισης των συσχετισμών για την δικαιολόγηση της λείανσης των γωνιών,  είτε περιορίζοντας τις διαδηλώσεις σε τοπικό επίπεδο (πειθαρχικά, Ωνάσεια, πειραματικά) με πλειοψηφικές αποφάσεις 9 στα 11 μαζί με την ΑΣΕ, είτε με αναποτελεσματικές αποσπασματικές δράσεις διαμαρτυρίας χωρίς μεγάλα απεργιακά γεγονότα (διώξεις Πειραιά, 13ος 14ος μισθός), με καλέσματα σε απογευματινή συγκέντρωση από ΑΣΕ σε ημέρα απεργίας ΑΔΕΔΥ για τον προϋπολογισμό αδειάζοντας (ακυρώνοντας την απεργία επί της ουσίας) την πρωινή απεργιακή συγκέντρωση, είτε βγάζοντας τον χαρακτηρισμό την ισραηλινής κυβέρνησης ως δολοφονικής για να ψηφιστεί από τη ΔΑΚΕ απογευματινή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη αντί της πρωινής όπου καλούσαν σωματεία, τη στιγμή που στην Ιταλία οργανώθηκαν πανεργατικές απεργίες αντίστοιχα. Είτε ακόμα κάνοντας πλέον ανοιχτή αναδίπλωση στην αξιολόγηση ανάγοντάς την σε ατομική υπόθεση των συναδέλφων που αγωνίζονται κι όχι των σωματείων, είτε προσχωρώντας στο αφήγημα της καλής αξιολόγησης από πανεπιστήμια. Τελικά, επί της ουσίας, το αγωνιστικό πρόγραμμα που σταθερά καταθέτει στον κλάδο η ΑΣΕ τα τελευταία χρόνια (αυτό της μιας 24ωρης χωρίς προοπτική) είναι που την μετατρέπει σε συνομιλητή των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού και σε καμία περίπτωση σε αντίπαλο τους.

Στο 22ο Συνέδριο πρωτιά πρέπει να πάρουν οι ανυποχώρητοι αγώνες μέχρι τη νίκη….

• για την αύξηση των μισθών στα 1200 ευρώ ο κατώτατος, επιστροφή των κλεμμένων ΜΚ και των δώρων να ανακουφιστεί ο λαός, να τα χάσει το κεφάλαιο και οι πολεμικές επενδύσεις που μόνο φέρετρα με σημαίες επάνω μπορούν να φέρουν.

• για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών/ριών με κάλυψη και των 60.000 κενών σε α΄ βάθμια και β΄ βάθμια εκπαίδευση με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία.

• ενάντια σε κάθε μορφή αξιολόγησης μέχρι την πλήρη ανατροπή της.

Να ανατραπεί η πραξικοπηματική απόφαση για καλή αξιολόγηση του 20ού συνεδρίου που πάρθηκε με αποκλεισμό της συζήτησης επί των θέσεων όπου οι σύνεδροι αντιμετωπίστηκαν ως πρόβατα των αρχηγών.

• για την αναχαίτιση της ιδιωτικοποίησης  εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης, τον αποχαρακτηρισμό των Ωνασείων, το μπλοκάρισμα του Εθνικού Απολυτηρίου και το σχολείου εξεταστικού κάτεργου.

• για αύξηση της χρηματοδότησης της δημόσιας παιδείας, με αποκλειστική και πλήρη κάλυψη των δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό. Έξω οι “δωρητές” από τα σχολεία που από την μία τσέπη παίρνουν δις και από την άλλη δίνουν ψίχουλα για να κάνουν το δημόσιο σχολείο παραμάγαζό τους.

• για να σταματήσουν οι πειθαρχικές διώξεις, για ελεύθερη συνδικαλιστική δράση, για παιδαγωγική ελευθερία. Για την ανατροπή του νέου πειθαρχικού κώδικα του alter ego της αξιολόγησης. Για να σταματήσει κάθε συζήτηση για άρση της μονιμότητας.

Ο ΚΛΑΔΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ.

ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΑΣΗ Η ΜΟΝΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η  ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ.

ΣΤΟ 22^Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ

Δεν είναι οι εξετάσεις, δεν είναι οι βαθμοί, εκείνο που μας λείπει είναι η ζωή!

του Γιάννη Λαθήρα,

Τα πάντα στο σχολείο (Γυμνάσιο, λύκειο και προσεχώς πάλι στο δημοτικό) στροβιλίζονται γύρω από εξετάσεις και βαθμούς… Θεσμοί και λειτουργίες που εκτός των άλλων κλέβουν πολύτιμο χρόνο από την εκπαιδευτική διαδικασία, παραμένουν ιεροί και αδιατάρακτοι από … καταβολής κόσμου, που δεν επιδέχονται συνολική αμφισβήτηση, παρά μόνο επιμέρους τροποποιήσεις, μετονομασίες και αυξομειώσεις.

Εξετάσεις λοιπόν παντός τύπου και παντός καιρού….

Απολυτήριες, ανακεφαλαιωτικές, προαγωγικές, επαναληπτικές, διαγνωστικές, Ιουνίου, Μαΐου-Ιουνίου, Σεπτεμβρίου, παλαιόθεν και Φεβρουαρίου, ενδοσχολικές, πανελλαδικές, πανελλήνιες, Εθνικού Απολυτηρίου, περιφερειακές, τοπικές, εισαγωγικές, γενικές, γραπτές, προφορικές, ειδικές, κατατακτήριες, πιστοποίησης, προσομοίωσης, διαγωνισμών και προσφάτως εξετάσεις , PISA, εξετάσεις για την εισαγωγή πρότυπα σχολεία και τέλος οι περίφημες τηλε-εξετάσεις!

Δεν είναι οι εξετάσεις, δεν είναι οι βαθμοί, εκείνο που μας λείπει είναι η ζωή!

Κείμενα & σποτάκια των Παρεμβάσεων για το 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕ

Στις εκλογές για το 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ η μόνη ψήφος που στρατεύεται με τους αγώνες του κλάδου, είναι η ψήφος στις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Ο συνδικαλισμός της διοίκησης….

Οι εκλογές για το 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ είναι σε εξέλιξη και όπως ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει τα ψηφοδέλτια της ΔΑΚΕ πλημμύρισαν από αξιολογητές. Από το Λασίθι μέχρι τις Σέρρες και από την Ζάκυνθο μέχρι την Σάμο, ο νεοεπιθεωρητισμός βρέθηκε σε περίοπτη θέση ανάμεσα στους υποψήφιους της κυβερνητικής παράταξης. Το ίδιο συμβαίνει και στα ψηφοδέλτια των άλλων πυλώνων του κυβερνητικού συνδικαλισμού αυτών της ΠΕΚ και των ΣΥΝΕΚ.

Πρόκειται πραγματικά για μια τραγική στιγμή του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτοί που σε αγαστή συνεργασία με τις ΔΔΕ ασκούν πιέσεις και εκβιασμούς κάθε είδους για να σύρουν τους εκπαιδευτικούς στο θέατρο της αξιολόγησης, είναι οι ίδιοι που τους καλούν (διάβαζε εκβιάζουν) να τους ψηφίσουν… για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του κλάδου.

Πολλοί από αυτούς είναι ήδη εκλεγμένοι στα ΔΣ των ΕΛΜΕ ή και “αιρετοί” του κλάδου. Αυτοί που υποτίθεται μπήκαν σε αυτά τα όργανα με τις θέσεις και τα αιτήματα του κλάδου., αλλά τελικά καταλήγουν βασιλικότεροι του βασιλέως να υπηρετούν την διαχείριση της αδιαφάνειας και των πελατειακών σχέσεων. Είναι αυτοί οι αιρετοί που διαχειρίζονται την πολιτική των χιλιάδων κενών, της αδιοριστίας και της εντατικοποίησης. Είναι αυτοί που κάνουν (πριν καν το απαιτήσει η διοίκηση) τοποθετήσεις σε 4 και 5 σχολεία και -προφορικά πάντα- δίνουν τηλέφωνα συναδέλφων για “γκρουπάκια”… Είναι αυτοί που κάνουν τα πάντα για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής και που στο τέλος… αν ούτε αυτά φτάσουν φορτώνουν υπερωρίες τους συναδέλφους για το… καλό των μαθητών. Αυτοί οι “ρεαλιστές” που την ίδια ώρα που από κάθε θέση που θα βρεθούν, υπηρετούν την ίδια αντιεκπαιδευτική πολιτική, ζητούν ψήφους υποτίθεται για… να την αντιπαλέψουν ως εκπρόσωποι του κλάδου.

Όσο και αν οι υποψήφιοι της ΔΑΚΕ, έχοντας τις πλάτες και τους ωμούς εκβιασμούς του υπουργείου και των περισσότερων ΔΔΕ πρωταγωνιστούν σε αυτό το πεδίο, αυτόν τον συνδικαλισμό της αγαστής συνεργασίας με τη διοίκηση υπηρετούν ΟΛΕΣ οι παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Ψήφος σε ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ είναι ψήφος στον νεοεπιθεωρητισμο και την διοίκηση.

Είναι ψήφος στο θέατρο, την κατηγοριοποίηση και την πειθάρχηση της αξιολόγησης.

Είναι ψήφος στην συνδιοίκηση και την υποταγή. Ψήφος στην συνδιαλλαγή. Ψήφος στην υπονόμευση κάθε αγωνιστικής προοπτικής.
Ψήφος σε ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ.. είναι ψήφος του συμβιβασμού και της προσαρμογής

Πλάι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό προβάλουν οι δυνάμεις της ΑΣΕ ως “αντίπαλο δέος” και φτιάχνουν τα δικά τους πλαστά ψηφοθηρικά διλήμματα.

Είναι αυτοί που ακόμη και στην εκλογική τους διακήρυξη για το 22ο συνέδριο της ομοσπονδίας αγνόησαν τον πιο κρίσιμο αγώνα που δίνει 6 χρόνια τώρα ο κλάδος ενάντια στην αξιολόγηση. Που επέλεξαν να μην γράψουν ούτε καν τη λέξη αξιολόγηση σε μια περίοδο που τα σχολεία στοιχειώνονται από αυτή. Που επέλεξαν να απαλείψουν κάθε αναφορά σε αυτόν τον καθοριστικό αγώνα που είναι σε εξέλιξη και πολύ περισσότερο μπροστά σε ένα συνέδριο να σιωπήσουν για την συνέχεια και την προοπτική του.

Είναι αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια και ειδικά τα 2 τελευταία που η ομοσπονδία μετράει χιλιάδες διώξεις μελών της, στο ζήτημα που κρίνει την αλήθεια του καθενός… στο αγωνιστικό πρόγραμμα δράσης και διεκδίκησης, δεν είχε να προτείνει τίποτε διαφορετικό από τους γραφειοκράτες των ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ. Δύο χρόνια τώρα όλες οι παρατάξεις των 9 στο ΔΣ της ΟΛΜΕ “ψάχνουν” την ημέρα για μια 24ωρη κλαδική απεργία. Χωρίς καν νέες ΓΣ και συνέχεια. Χωρίς να καταφέρνουν να την βρουν αν και έχουν επί της ουσίας την ίδια ακριβώς πρόταση.

Καμία “ανατροπή” από αυτές που περιγράφουν στα κάλπικα διλλήματα τους δεν υπηρετεί η ψήφος στην ΑΣΕ. Καθαρή απόδειξη για τη σημασία της “πρωτιάς” της ΑΣΕ αποτελεί η “ανατροπή” που έχει υπάρξει σε ΔΟΕ και ΑΔΕΔΥ. “Ανατροπή” που επί της ουσίας έχει καταγραφεί ως μια βελούδινη συνέχεια της προηγούμενης κατάστασης.

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ και τα τελευταία δύσκολα χρόνια που μεσολάβησαν από το 21ο συνέδριο υπηρέτησαν με πίστη τους αγώνες ενάντια στην αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση και της ιδιωτικοποίηση, πήραν κάθε πρωτοβουλία και στην Ομοσπονδία και πολύ περισσότερο στα πρωτοβάθμια για να συγκροτηθεί το μέτωπο για την ανάσχεση και ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Παρεμβαίνουμε και σε αυτές τις εκλογές με όλες τις δύσκολες αλήθειες, κόντρα στην ψηφοθηρία του εφησυχασμού και της προσαρμογής. Μιλάμε στα σχολεία και τις συνελεύσεις “εφ΄ όλης της ύλης” και δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή τα δύσκολα αλλά καθοριστικά για τον κλάδο ζητήματα όπως αυτό της αξιολόγησης

Επιμένουμε να λέμε ότι η ψήφος και η ενίσχυση των Παρεμβάσεων είναι η μόνη ψήφος εμπιστοσύνης στους αγώνες του κλάδου και στην προοπτική τους και έναυσμα για τη συγκρότηση των αναγκαίων νικηφόρων αγώνων.

Για το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο, για τον μόνο ρεαλιστικό και ελπιδοφόρο δρόμο που έχουμε να βαδίζουμε.

Για αυτό σε όλες τις κάλπες μπροστά στο 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ ψηφίζουμε-στηρίζουμε – ενισχύσουμε ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ !

*****

ANAΠΛΗΡΩΤΕΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕ

22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΛΜΕ

Αλλάζουμε τους συσχετισμούς ενισχύουμε τον συνδικαλισμό των “από κάτω”

Ενισχύουμε Παρεμβάσεις για 3η θέση και 3η έδρα στην ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

• Για αγώνες νικηφόρους κόντρα στην υποχώρηση και την υποταγή

• Για να χάσει ο εχθρικός για τον κλάδο εργοδοτικός συνδικαλισμός των 6 ΔΑΚΕ -ΣΥΝΕΚ- ΠΕΚ, των αξιολογητών – αυτών που στέλνουν πειθαρχικά, των πελατειακών εξυπηρετήσεων, που μπλοκάρει τον ξεσηκωμό του κλάδου.

• Στις εκλογές για το 22ο Συνέδριο κρίνεται ο συσχετισμός στην ΟΛΜΕ για αποφάσεις αγωνιστικές ανατρεπτικές και όχι οι κομματικοί πανηγυρισμοί για την πρωτιά. Η πρωτιά της ΑΣΕ ούτε στην ΔΟΕ ούτε στην ΑΔΕΔΥ ούτε στους φοιτητές δεν γύρισε την σελίδα. Η πρωτιά δεν οδήγησε πουθενά σε διαφορετικές αποφάσεις.

Για να μην περάσουν η άρση της μονιμότητας και η διάλυση του δημόσιου σχολείου

• Για 1.200 € μισθό νεοδιόριστων

 Για διορισμούς στο ύψος των αναγκών, 20.000 στη Δευτεροβάθμια με πτυχίο και προϋπηρεσία

• Για να σταματήσει ΤΩΡΑ η αξιολόγηση που φέρνει απολύσεις, φίμωση, τρομοκρατία, διώξεις της συνδικαλιστικής δράσης

• Για ενιαίο 12χρονο σχολείο για όλα τα παιδιά

• Για να μπλοκαριστούν η ιδιωτικοποίηση της παιδείας (Ωνάσεια, Ακαδημίες Επαγγελματικής Κατάρτισης, τράπεζες “χορηγοί”) και το σχολείο εξεταστικό κάτεργο κατηγοριοποίησης (Εθνικό Απολυτήριο, PISA)

• Για να αυξηθεί η χρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας και να μειωθούν τα κέρδη του κεφαλαίου

• Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Αγώνας για την ειρήνη! Καμία εμπλοκή της χώρας στους πολέμους! Η θέση της νεολαίας είναι στα θρανία και όχι στα σφαγεία!

• *****

• ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ