Οι πίνακες της «αξιοκρατίας» και η κανονικότητα της επισφάλειας

 της Δέσποινας Καραγιώργου,  από selidodeiktis

Οι νέοι πίνακες του ΑΣΕΠ ήρθαν να θυμίσουν με τον πιο εμφατικό τρόπο κάτι που εμείς, οι αναπληρώτριες και οι αναπληρωτές, γνωρίζουμε ήδη από την καθημερινότητά μας: στην εκπαίδευση μπορεί να αλλάζουν οι κυβερνήσεις, οι υπουργοί και οι διακηρύξεις, αλλά η επισφάλεια παραμένει σταθερή. Εργαζόμαστε επί χρόνια μέσα στις τάξεις, καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, μετακινούμαστε από περιοχή σε περιοχή και κάθε καλοκαίρι απολυόμαστε για να επιστρέψουμε το φθινόπωρο στην ίδια αβεβαιότητα. Και τώρα καλούμαστε ξανά να μετρήσουμε τη θέση μας σε έναν πίνακα. Μαζί και να ξαναμετρήσουμε την «αξία» μας.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό αποτέλεσμα του προσοντολογίου. Η εργασία δεν αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα, αλλά ως έπαθλο ενός αέναου διαγωνισμού. Το πτυχίο μας δεν αρκεί. Η προϋπηρεσία μας δεν κατοχυρώνει. Πάντα υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να αποκτήσουμε: ένα μεταπτυχιακό, μια πιστοποίηση, ένας ακόμη τίτλος, μερικά ακόμη μόρια. Όχι επειδή τα σχολεία έχουν ξαφνικά ανάγκη από περισσότερους τίτλους, αλλά επειδή το σύστημα έχει ανάγκη από περισσότερους ανταγωνιστές.

Κάπως έτσι η «αξιοκρατία» αποκαλύπτει το πραγματικό της περιεχόμενο. Δεν πρόκειται για μια δίκαιη πρόσβαση στην εργασία, αλλά για έναν διαρκή διαγωνισμό μεταξύ μας, όπου καλούμαστε κάθε φορά να αποδείξουμε ποια και ποιος αξίζει περισσότερο να εργαστεί. Την ίδια στιγμή, οι ανάγκες των σχολείων παραμένουν σταθερές και οι θέσεις εργασίας υπάρχουν, αλλά αντί να καλύπτονται με μόνιμο προσωπικό, διατηρούνται σκόπιμα ως πεδίο διαρκούς αναμονής, ανταγωνισμού και επισφάλειας. Η συλλογική ανάγκη μετατρέπεται σε ατομικό αγώνα. Και η ευθύνη μεταφέρεται από την πολιτική της αδιοριστίας σε εμάς: δεν εργάζεσαι επειδή δεν έχεις αρκετά προσόντα, δεν ανεβαίνεις επειδή δεν προσπάθησες αρκετά, δεν διορίζεσαι επειδή κάποιος άλλος κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερα μόρια.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πιο αποτελεσματικό τρόπο για να μετατραπεί ένα συλλογικό πρόβλημα σε προσωπική αποτυχία.

Την ίδια στιγμή, καλούμαστε να πληρώνουμε όλο και περισσότερο για να παραμείνουμε «ανταγωνιστικοί». Η αγωνία για μια θέση εργασίας δημιουργεί μια ολόκληρη αγορά τίτλων, πιστοποιήσεων και κάθε είδους προσόντων, πολλά από τα οποία έχουν περιορισμένη ή αμφίβολη παιδαγωγική αξία. Η ανάγκη για εργασία γίνεται οικονομική επένδυση του ίδιου του εργαζομένου στον εαυτό του.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο βαθιές αντιφάσεις του συστήματος: το κράτος αποσύρεται από την ευθύνη να εξασφαλίσει μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό για τις σταθερές ανάγκες της εκπαίδευσης, ενώ εμείς αναλαμβάνουμε όλο και μεγαλύτερο κόστος για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να εργαστούμε. Η επισφάλεια δεν είναι απλώς ένα αποτέλεσμα. Είναι μηχανισμός που παράγει πειθαρχημένους, διαρκώς διαθέσιμους και διαρκώς ανταγωνιστικούς εργαζόμενους και εργαζόμενες.

Οι νέοι πίνακες είναι, επομένως, κάτι περισσότερο από έναν πίνακα κατάταξης. Είναι ένας καθρέφτης της εργασιακής πραγματικότητας που οικοδομήθηκε στην εκπαίδευση. Μιας πραγματικότητας όπου οι ανάγκες των σχολείων παραμένουν μόνιμες, ενώ εμείς που τις καλύπτουμε παραμένουμε προσωρινοί. Όπου η μετακίνηση από περιοχή σε περιοχή, η απόλυση κάθε καλοκαίρι και η αναμονή της επόμενης πρόσληψης παρουσιάζονται περίπου ως φυσιολογικά στάδια μιας εκπαιδευτικής διαδρομής.

Αυτή η «κανονικότητα» δεν είναι φυσική. Είναι πολιτική επιλογή.

Και έχει ιστορία. Το προσοντολόγιο θεσμοθετήθηκε με τον ν. 4589/2019 από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επί υπουργίας Γαβρόγλου. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια πολιτική που εμφανίστηκε από το πουθενά και αποτελεί αποκλειστικά δημιούργημα της σημερινής κυβέρνησης. Η Νέα Δημοκρατία έχει πλήρη πολιτική ευθύνη για τη διατήρηση και την εμβάθυνση αυτού του πλαισίου. Έχει όμως σημασία να μην ξαναγράφεται η ιστορία και να μην ξεχνάμε ότι η ίδια η λογική της μετατροπής της μόνιμης εργασίας σε διαρκή ανταγωνισμό προσόντων θεσμοθετήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα σήμερα, όταν πρόσωπα και πολιτικοί χώροι που συμμετείχαν τότε στη διαμόρφωση αυτής της πολιτικής εμφανίζονται ως οι εκφραστές της αμφισβήτησής της.

Το ζήτημα, όμως, είναι βαθύτερο από τα πρόσωπα. Είναι η ίδια η λογική που αντιμετωπίζει την εκπαίδευση με όρους αγοράς και τον εκπαιδευτικό ως ατομική «επένδυση» που πρέπει διαρκώς να αυξάνει την αξία του. Μας θέλει ευέλικτες, κινητικούς, διαρκώς αξιολογούμενες, διαρκώς διαθέσιμους και διαρκώς φοβισμένες.

Απέναντι σε αυτή τη λογική δεν αρκεί να ζητάμε έναν δικαιότερο ανταγωνισμό. Χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τον ίδιο τον ανταγωνισμό ως τρόπο οργάνωσης της εργασίας.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποια ή ποιος θα βρεθεί ψηλότερα στον επόμενο πίνακα. Είναι γιατί, ενώ εργαζόμαστε επί χρόνια καλύπτοντας πάγιες ανάγκες των σχολείων, πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύουμε ότι αξίζουμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε.

Οι πίνακες αλλάζουν. Τα μόρια ανακατανέμονται. Οι θέσεις μετακινούνται. Η ανασφάλεια, όμως, παραμένει στη θέση της.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο καθαρή εικόνα της σημερινής εκπαιδευτικής πολιτικής: ένα σχολείο που χρειάζεται μόνιμα εκπαιδευτικούς, αλλά ένα κράτος που επιμένει να μας αντιμετωπίζει ως προσωρινούς.

Η λύση, λοιπόν, δεν βρίσκεται στο να μάθουμε να τρέχουμε καλύτερα. Βρίσκεται στο να αμφισβητήσουμε γιατί πρέπει να τρέχουμε εξαρχής. 

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα χρειαζόμαστε μαζικούς μόνιμους διορισμούς, ώστε να καλυφθούν όλες οι πραγματικές ανάγκες των σχολείων. Το πτυχίο και η προϋπηρεσία πρέπει να αποτελούν την αποκλειστική προϋπόθεση για την πρόσβαση στην εργασία και όχι την αφετηρία ενός ατελείωτου αγώνα για τη συγκέντρωση ολοένα και περισσότερων προσόντων. Η μόνιμη και σταθερή εργασία δεν είναι ανταμοιβή για όσες και όσους κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα περισσότερα μόρια. Είναι δικαίωμα και πρέπει να κατοχυρώνεται συλλογικά.

Νέοι πίνακες ΑΣΕΠ: Η «κινούμενη άμμος» του προσοντολογίου και η κανονικότητα της επισφάλειας

Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις ΠΕ

Νέοι πίνακες ΑΣΕΠ: Η «κινούμενη άμμος» του προσοντολογίου και η κανονικότητα της επισφάλειας

Σφαγή στους πίνακες του ΑΣΕΠ που μόλις δημοσιεύτηκαν. Εκπαιδευτικοί καταποντίστηκαν ακόμα και χιλιάδες θέσεις χαμηλότερα από όπου βρίσκονταν! Το προσοντολόγιο “κινούμενη άμμος” δείχνει τα δόντια του.

Η δημοσίευση των νέων πινάκων του ΑΣΕΠ φέρνει για ακόμη μία φορά στην επιφάνεια την πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί. Εκπαιδευτικοί που επί χρόνια καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, που κάθε χρόνο βρίσκονται μέσα στις τάξεις, μετακινούνται από περιοχή σε περιοχή και κρατούν όρθια τη δημόσια εκπαίδευση, βλέπουν ξανά τη θέση και το μέλλον τους να ανατρέπονται. Η προϋπηρεσία και το ίδιο το πτυχίο τους απαξιώνονται μέσα σε έναν αέναο ανταγωνισμό τίτλων, πιστοποιήσεων και μορίων. Αυτό που παρουσιάζεται ως «αξιοκρατία» αποδεικνύεται στην πράξη ένα σύστημα διαρκούς ανασφάλειας και αποκλεισμού, όπου ακόμη και χρόνια εργασίας δεν μετατρέπονται σε δικαίωμα στη μόνιμη εργασία.

Οι μεγάλες ανακατατάξεις στους πίνακες δεν αποτελούν κάποια «παρενέργεια» του συστήματος. Είναι το ίδιο το αποτέλεσμα της λογικής πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το προσοντολόγιο: ενός αέναου ανταγωνισμού, στον οποίο κάθε εκπαιδευτικός καλείται διαρκώς να συγκεντρώνει νέα προσόντα για να μη χάσει τη θέση που είχε μέχρι χθες. Ένα ακόμη μεταπτυχιακό, μια ακόμη πιστοποίηση, ένας ακόμη τίτλος μπορούν να καθορίσουν αν κάποιος θα εργαστεί, αν θα βρεθεί στην πρώτη φάση, αν θα πλησιάσει ή θα απομακρυνθεί από τον διορισμό.

Και δίπλα στο προσοντολόγιο έρχεται να προστεθεί ο ΑΣΕΠ και η συνέντευξη. Μια ακόμη διαδικασία διαρκούς απόδειξης της «ικανότητας», ένας ακόμη μηχανισμός που μπορεί να φέρει νέες ανακατατάξεις και να διατηρεί την εργασιακή μας ζωή σε μόνιμη εκκρεμότητα. Ένας ΑΣΕΠ του οποίου τα αποτελέσματα θα έχουν περιορισμένη χρονική ισχύ και μετά θα πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά από την αρχή. Και μια συνέντευξη που μετατρέπει την πρόσβαση στην εργασία σε διαδικασία προσωπικής αξιολόγησης και συμμόρφωσης. Το ζητούμενο δεν είναι να αποκτήσουμε ένα ακόμη φίλτρο για να αποδείξουμε ότι είμαστε «κατάλληλοι». Είναι να μην αποδεχτούμε μια εργασιακή πραγματικότητα στην οποία τίποτα δεν κατοχυρώνεται και η μόνη σταθερά είναι η διαρκής προσαρμογή.

Η λογική αυτή έχει μετατρέψει την εργασία στην εκπαίδευση σε μια διαρκή κούρσα προσόντων. Η προϋπηρεσία, τα χρόνια εργασίας μέσα στις τάξεις, η εμπειρία που αποκτήθηκε μέσα σε δύσκολες συνθήκες, οι συνεχείς μετακινήσεις από σχολείο σε σχολείο και από περιοχή σε περιοχή δεν αποτελούν πλέον κατοχύρωση μιας σταθερής εργασιακής προοπτικής. Αντίθετα, ο εκπαιδευτικός καλείται διαρκώς να προσθέτει ένα ακόμη προσόν, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικός. Και όταν η θέση του στον πίνακα αλλάζει δραματικά, η ευθύνη μετατοπίζεται και πάλι στον ίδιο: δεν έχει αρκετά μόρια, δεν συγκέντρωσε αρκετά προσόντα, δεν κατάφερε να «επενδύσει» αρκετά στον εαυτό του.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η βαθύτερη πολιτική λειτουργία του προσοντολογίου. Η συλλογική ανάγκη για μόνιμη και σταθερή εργασία μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση και η ευθύνη για την ανεργία και την επισφάλεια μεταφέρεται από το κράτος στον ίδιο τον εργαζόμενο. Αν δεν βρεις δουλειά, δεν φταίνε οι πολιτικές της αδιοριστίας και της ελαστικής εργασίας· φταις εσύ που δεν έχεις αρκετά μόρια. Αν σε προσπεράσει κάποιος στον πίνακα, πρέπει να αποκτήσεις ένα ακόμη προσόν. Αν πέσεις στην κατάταξη, πρέπει να «επενδύσεις» περισσότερο στον εαυτό σου. Κι έτσι, αντί να διεκδικούμε όλοι μαζί το αυτονόητο —μόνιμη και σταθερή εργασία για όσους και όσες καλύπτουν τις ανάγκες των σχολείων— μας βάζουν να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για μια δουλειά που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και είναι αναγκαία. Μας λένε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον ως ανταγωνιστή, ενώ ο πραγματικός αντίπαλος είναι η πολιτική που κρατά μόνιμες τις ανάγκες των σχολείων και προσωρινούς τους εκπαιδευτικούς.

Κι έτσι δημιουργείται η «κινούμενη άμμος». Εκπαιδευτικοί που εργάζονται επί χρόνια ως αναπληρωτές και αναπληρώτριες, που κάθε χρόνο καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, απολύονται το καλοκαίρι και ξαναμπαίνουν το φθινόπωρο στην ίδια διαδικασία, βλέπουν ξανά τη θέση τους να μετακινείται. Άλλοι και άλλες ανεβαίνουν, άλλοι και άλλες κατεβαίνουν, άλλοι και άλλες αποκλείονται, άλλοι και άλλες μεταθέτουν για ακόμη μία φορά την προσδοκία του διορισμού. Η εργασιακή τους ζωή εξαρτάται από έναν αριθμό σε έναν πίνακα, ενώ οι ανάγκες της εκπαίδευσης παραμένουν σταθερές και διαρκείς.

Δεν υπάρχει τίποτα το αξιοκρατικό σε μια κατάσταση όπου χιλιάδες εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για θέσεις εργασίας που είναι υπαρκτές και το κράτος αρνείται να μετατρέψει σε μόνιμες. Δεν είναι αξιοκρατία να πρέπει ένας εκπαιδευτικός να πληρώνει ξανά και ξανά για να αποκτήσει προσόντα, προκειμένου να παραμείνει στη δουλειά του. Δεν είναι αξιοκρατία να θεωρείται φυσιολογικό ότι μετά από χρόνια προϋπηρεσίας μπορεί να βρεθεί ξαφνικά πίσω από συναδέλφους που απέκτησαν περισσότερα τυπικά προσόντα. Είναι ένας μηχανισμός πειθάρχησης και ανταγωνισμού, που καλλιεργεί την ατομική λύση σε ένα συλλογικό πρόβλημα.

Και μέσα σε αυτή την κούρσα υπάρχει ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα: ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει; Όταν η πρόσβαση στη μόνιμη εργασία συνδέεται με τη διαρκή συσσώρευση τίτλων, πιστοποιήσεων και προσόντων, ο εκπαιδευτικός καλείται να επωμιστεί όλο και μεγαλύτερο οικονομικό και προσωπικό κόστος για να παραμείνει «ανταγωνιστικός». Γύρω από αυτή την ανάγκη έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη αγορά προσόντων, που τροφοδοτείται από την αγωνία χιλιάδων εκπαιδευτικών να μη μείνουν πίσω. Τίτλοι και πιστοποιήσεις, συχνά αμφιβόλου ποιότητας, αποκτούν έτσι εμπορευματική αξία επειδή συνδέονται με την πρόσβαση στην εργασία. Η ανασφάλεια, επομένως, δεν παραμένει μόνο εργασιακή συνθήκη· μετατρέπεται και σε πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης. Το κράτος μεταφέρει το κόστος της εργασιακής ανασφάλειας στον ίδιο τον εκπαιδευτικό, ο οποίος καλείται διαρκώς να πληρώνει, να επιμορφώνεται και να «επενδύει» στον εαυτό του για να διεκδικήσει μια θέση που το σχολείο έτσι κι αλλιώς έχει ανάγκη. Το προσοντολόγιο δεν είναι μόνο μηχανισμός ανταγωνισμού και πειθάρχησης· είναι και ένας μηχανισμός που μετατρέπει την ανάγκη για εργασία σε εμπόρευμα.

Γιατί όταν η μόνιμη εργασία μετατρέπεται σε διαγωνισμό προσόντων, κάποιοι δεν ανταγωνίζονται για να βρουν δουλειά· κάποιοι άλλοι έχουν ήδη βρει μια πολύ επικερδή αγορά.

Η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνο τους πίνακες. Συνδέεται με τον συνολικό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης και της εργασίας. Το σχολείο της αγοράς χρειάζεται έναν εκπαιδευτικό ευέλικτο, διαθέσιμο, κινητικό, διαρκώς αξιολογούμενο και διαρκώς πρόθυμο να αποδεικνύει την «αξία» του. Έναν εργαζόμενο που θα αποδέχεται την ανασφάλεια ως φυσιολογική κατάσταση και θα επωμίζεται ατομικά το κόστος της εργασιακής του αναπαραγωγής. Το προσοντολόγιο αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς αυτής της πολιτικής, γιατί μετατρέπει την ανάγκη για εργασία σε διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ των ίδιων των εκπαιδευτικών.

Και εδώ δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ποιοι άνοιξαν τον δρόμο. Το προσοντολόγιο θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 4589/2019, επί υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου. Δεν ξεχνάμε, λοιπόν, ότι η σημερινή κατάσταση δεν αποτελεί αποκλειστικά δημιούργημα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Η Νέα Δημοκρατία έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για τη διατήρηση και την εμβάθυνση αυτού του συστήματος, όμως η λογική της μετατροπής του διορισμού σε διαγωνισμό προσόντων έχει συγκεκριμένη πολιτική ιστορία. Δεν μπορεί να διαγράφεται από τη μνήμη επειδή σήμερα κάποιοι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου εμφανίζονται ως δήθεν ριζοσπαστική αντιπολίτευση.

Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι κυβέρνησαν, ποιοι νομοθέτησαν και ποιοι υπερασπίστηκαν πολιτικές που σήμερα συνεχίζονται. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να εμφανίζεται ως «αντισυστημικός» πάνω στα ερείπια πολιτικών που ο ίδιος συνδιαμόρφωσε. Η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύψει τις ευθύνες της πίσω από το παρελθόν, αλλά ούτε και όσοι κυβέρνησαν προηγουμένως μπορούν να ξεπλύνουν τις δικές τους ευθύνες καταγγέλλοντας εκ των υστέρων τις συνέπειες των επιλογών τους. Η αντιπαράθεση δεν είναι αντιπαράθεση προσώπων. Είναι αντιπαράθεση με την ίδια την πολιτική που αντιμετωπίζει την εκπαίδευση ως πεδίο διαχείρισης της εργασιακής ανασφάλειας και τους εκπαιδευτικούς ως αναλώσιμους.

Οι νέοι πίνακες, λοιπόν, δεν είναι απλώς μία ακόμη διαδικασία κατάταξης. Είναι η πιο πρόσφατη αποτύπωση μιας πολιτικής που κρατά χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε διαρκή αναμονή και ομηρία και τους υποχρεώνει να αντιμετωπίζουν την εργασία ως διαρκή διαγωνισμό. Πίσω από κάθε αριθμό του πίνακα υπάρχει ένας εκπαιδευτικός που έχει εργαστεί επί χρόνια στα σχολεία, έχει μετακινηθεί, έχει αναμετρηθεί με την επισφάλεια και τώρα καλείται ξανά να περιμένει. Η απάντηση σε αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι η ατομική προσαρμογή σε ένα σύστημα που αναπαράγει την ανασφάλεια. Είναι η συλλογική οργάνωση και διεκδίκηση για να αλλάξει το ίδιο το πλαίσιο.

Η λύση δεν είναι να τρέξουμε όλοι λίγο πιο γρήγορα στην ίδια κούρσα.

Η λύση είναι να ακυρώσουμε την κούρσα.

Ο αγώνας μας παραμένει ανυποχώρητος! Οι ζωές των αναπληρωτών δεν μετριούνται με ακαδημαϊκά κριτήρια ταξικού χαρακτήρα, αρνούμαστε την απαξίωση των πτυχίων και της προϋπηρεσίας μας. Όχι στον ανταγωνισμό και την ανθρωποφαγία. Δεν αποδεχόμαστε τον ΟΑΕΔ ως μελλοντικό εργοδότη κανενός και καμίας εργαζόμενου/ης! Ούτε σκέψη για γραπτό διαγωνισμό ΑΣΕΠ και συνέντευξη! Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα όλων μας στην σταθερή και μόνιμη εργασία με αξιοπρέπεια και δικαιώματα!

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να οργανωθούν και να αγωνιστούν απέναντι στην πολιτική της αδιοριστίας, της ελαστικής εργασίας και του διαρκούς ανταγωνισμού. Να μην αποδεχτούμε ως «κανονικότητα» μια κατάσταση στην οποία οι ανάγκες των σχολείων είναι μόνιμες, αλλά οι εκπαιδευτικοί παραμένουν προσωρινοί.

Διεκδικούμε:

– Μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών ΤΩΡΑ, για την κάλυψη όλων των αναγκών. Άμεσος διορισμός/μονιμοποίηση ΟΛΩΝ των αναπληρωτών που έχουν έστω και μία σύμβαση αποκλειστικά με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία. Καμία απόλυση αναπληρωτή/τριας.

– Κατάργηση του νόμου 4589/19 (προσοντολόγιο) και του ν. 4692/20 Κεραμέως που αναπαράγουν την αδιοριστία, την κατηγοριοποίηση και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εκπαιδευτικών. Όχι στον γραπτό ΑΣΕΠ, συνέντευξη και κάθε είδους φίλτρου που μετατρέπει το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία σε ατομικό διαγωνισμό.

– Δημιουργία οργανικών θέσεων για όλες τις υπάρχουσες ειδικότητες σε όλα τα σχολεία.

– Πλήρη αναγνώριση της προϋπηρεσίας και κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των αναπληρωτών και αναπληρωτριών. Εξίσωση των εργασιακών, ασφαλιστικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών προς τα πάνω.

– Κατάργηση της ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση και μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους και όλες.

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις: Τετάρτη 5 Αυγούστου κλήθηκαν σε απολογία 5 εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά

 Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις

( τίτλος βιβλίου του ECO UMBERTO)

Τον Αύγουστο δε δουλεύει το Ελληνικό Κράτος

(Λαϊκή ρήση)

ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Αυτό όμως δεν ισχύει για το υπουργείο παιδείας την υπουργό, τα πειθαρχικά συμβούλια και φυσικά πάνω από όλα την  κυβέρνηση των αρίστων!

Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 5 Αυγούστου κλήθηκαν σε απολογία 5  εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά με την κατηγορία «της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας».

Μπορεί οι παραπάνω τίτλοι να είναι γνωστοί ευρύτατα και να αποτελούν κοινή παραδοχή αλλά για το υπουργείο παιδείας την υπουργό, τα πειθαρχικά συμβούλια και φυσικά πάνω από όλα την κυβέρνηση των αρίστων δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ιδίως όταν αφορά στην προώθηση της αντιδραστικής πολιτικής στην εκπαίδευση και την κοινωνία.

Μετά την κλήση απεργών εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση τον Ιούλιο σε Κομοτηνή και Τρίπολη σειρά έχουν οι κλήσεις στα πειθαρχικά συμβούλια αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, εκπαιδευτικών που αμφισβητούν στην πράξη την κυρίαρχη πολιτική της κυβέρνησης στην εκπαίδευση. Μια πολιτική που είναι πλήρως εναρμονισμένη με την γενικότερη πολιτική του συστήματος και φυσικά με αυτήν της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Μια πολιτική που στόχο έχει την άμεση ή έμμεση ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση λειτουργιών  του δημόσιου και δωρεάν σχολείου, την ευθυγράμμισή του με μια σκληρή ταξική πολιτική αφαίρεσης δικαιωμάτων και εξυπηρέτησης της αντιδραστικής καθεστωτικής πολιτικής.

Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 5 Αυγούστου κλήθηκαν σε απολογία 5 εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά ( Καββαδίας Γιώργος συνταξιούχος εδώ και 2 χρόνια, Καλούσης Ακρίτας μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ και πρώην μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, Μητρόπουλος Δημήτρης μέλος της ΕΛΜΕ Χανίων τώρα, μια συναδέλφισσα μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά, Νεκτάριος Χατζηανδρέου μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά)με την κατηγορία «της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας». 

Η πρώτη κατηγορία  αφορά τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στη στάση εργασίας και την κινητοποίηση που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ στις 10/05/2023 ενάντια στον διαγωνισμό PISA, έναν διαγωνισμό κατάταξης, κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών, αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολείων που οδηγεί σε οδυνηρά αποτελέσματα και στόχο έχει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών.

Στον δε Γ. Καββαδία έχουν προσθέσει και τα «παραπτώματα» «της κακόβουλης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής και της μη τήρησης εχεμύθειας» για τα οποία είχε απαλλαγεί διοικητικά τον Οκτώβρη του 2024. Στον δε Νεκτάριο Χατζηανδρέου προσάπτουν τις κατηγορίες «της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εντός υπηρεσίας και της κακόβουλης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής που γίνεται δημοσίως, με σκόπιμη χρήση εν γνώσει εκδήλως ανακριβών στοιχείων ή με χαρακτηριστικά απρεπείς εκφράσεις». Για σχόλιο που είχε γράψει σε μια viberομάδα του ΣΔ του σχολείου του με αφορμή την κατάρρευση της τράπεζας θεμάτων στις ενδοσχολικές εξετάσεις τον Ιούνιο του 2023.

Πέρα από τις ανυπόστατες κατηγορίες και τη σκευωρία από τη διοίκηση η συγκεκριμένη υπόθεση είναι η πρώτη που αφορά την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της συμμετοχής εκπαιδευτικών σε κινητοποιήσεις που έχουν αποφασίσει τα συνδικάτα και τα σωματεία. Εντάσσεται φυσικά σε ένα γενικότερο πλαίσιο εκφοβισμού και τρομοκράτησης που επιχειρεί η κυβέρνηση για να ανακόψει τις αντιστάσεις που γενούν η οργή και η αγανάκτηση τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των μαθητών και γονέων για την άσχημη κατάσταση που επικρατεί στο δημόσιο σχολείο και που μόνη υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση και η πολιτική διάλυσης και υποβάθμισης του δημοσίου σχολείου και προώθησης των ιδιωτικών συμφερόντων και σ αυτόν τον τομέα.

Στοχεύουν όχι μόνο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα σωματεία, αλλά και το δικαίωμα μαθητών και γονέων να έχουν άποψη και γνώμη και στρέφονται ενάντια σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα από την οποία οι διοικούντες απαιτούν το ρόλο του παθητικού θεατή και του κομπάρσου μπροστά στην καταστροφική για τη δημόσια εκπαίδευση πολιτική τους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα (αργία Χ. Χοτζόγλου, μεθόδευση αργίας Δ. Χαρτζουλάκη, στοχευμένες διώξεις Ε. Λάζου, πρόεδρος ΣΕΠΕ Ζακύνθου, Κ. Τουλγαρίδης, πρόεδρος ΣΕΠΕ Κ. Σωτηρίου, Ρία Παλαιστίδου για την Παλαιστίνη, Σοφία Στεφανίδου, Γ.Γ της Ε΄ΕΛΜΕ-Θ, απόλυση Δημήτρη Αντωνίου από το ΕΚΠΑ γιατί συμπαραστάθηκε ενεργά στον αγώνα των φοιτητών ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ κλπ)

Μέσα σε όλα αυτά δεν ξεχνούμε και την εκδικητική καθυστέρηση και την προσπάθεια και οικονομικής εξόντωσης της Χρύσας Χοτζόγλου που παρά την εισήγηση του πειθαρχικού συμβουλίου να γυρίσει στο σχολείο της, μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο αργίας, η κυβέρνηση, το υπουργείο και φυσικά η ίδια η υπουργός δεν έχει ακόμη υπογράψει την επιστροφή της.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια τομή που έχει εγκαινιάσει η κυβέρνηση, το σύστημα και το κράτος που διώκει αυτή τη στιγμή ότι αντιστέκεται στην κανιβαλική της πολιτική. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 2.000 και πλέον πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στην απεργία αποχή από την αξιολόγηση, υπάρχουν διώξεις σε εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις αποφασισμένες από τα συλλογικά όργανα. Βέβαια ο συνεχιζόμενος αγώνας των εκπαιδευτικών πέρα της μαζικότητας του, δικαιώνεται και δικαστικά από τις πρώτες απαλλακτικές αποφάσεις των πειθαρχικών συμβουλίων για τη συμμετοχή εκπαιδευτικών στην απεργία αποχή από την αξιολόγηση, αποφάσεις που πάρθηκαν κάτω από το βάρος ενός παρατεταμένου και αποφασιστικού αγώνα ενάντια στις διώξεις. Γεγονός φυσικά που έχει φέρει την κυβέρνηση σε εκνευρισμό, μιας και η γραμμή της για τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών πέφτει στο κενό μπροστά στην ανυποχώρητη στάση μας με πυξίδα τις αξίες που προσπαθούμε καθημερινά να μεταδώσουμε και στα παιδιά: την ισότητα, την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη, όπως εύστοχα σημείωσε και η διωκόμενη συναδέλφισσα Ελένη Παπαχριστοδούλου μετά τη δικαίωσή της.

Βέβαια αυτή η τομή δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση. Το ίδιο βλέπουμε να γίνεται στην υγεία όπου ο ανεκδιήγητος υπουργός εμπορίας της δημόσιας υγείας στέλνει στα πειθαρχικά αγωνιζόμενους νοσοκομειακούς γιατρούς, νοσηλευτές κλπ που αμφισβητούν την πολική της κυβέρνησης και αγωνίζονται να την ανατρέψουν.

Καλούμε τα σωματεία της εκπαίδευσης(ΕΛΜΕ,ΣΕΠΕ, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ)και φυσικά όλα τα σωματεία εργαζομένων να πάρουν αποφάσεις καταδίκης της νέας απόπειρας ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης.

• Να πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας και καταδίκης αυτής της πολιτικής στο επόμενο διάστημα, η ημέρα και η ώρα θα καθοριστούν αφού ληφθούν οι φάκελοι του κατηγορητηρίου.

• Να σταματήσουν τώρα όλες οι διώξεις.

• Καμία ποινικοποίηση συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

• Να γυρίσει τώρα η Χρύσα στο σχολείο.

• Συνεχίζουμε μαζικά την Απεργία-Αποχή από την αξιολόγηση. Κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου για την αξιολόγηση.

• Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών.

• Ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης-ΕΕ-ΟΟΣΑ.

Αν δε θέλετε να μιλάμε για την Παλαιστίνη, μην μας καλείτε

Η μπάντα «Γκιντίκι» έχει ήδη πάνω από δεκαετία στα «πατάρια» της μουσικής. Είναι ένα καλοκουρδισμένο σύνολο που στηρίζεται στην παραδοσιακή μουσική, ανανεώνοντάς την με έναν πολύ δημιουργικό τρόπο. Έχει ένα φανατικό κοινό στην Ελλάδα και έχει ανοίξει τα φτερά της και στο εξωτερικό.

Αυτό το σημείωμα δεν γράφεται για να παρουσιάσει τη συγκεκριμένη μπάντα και τη μουσική της (στο Διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε άφθονο οπτικοακουστικό υλικό αλλά και ηχογραφήσεις στο κανάλι τους στο youtube). Το σημείωμα γράφεται για να εξάρει τη στάση της μπάντας στο Παλαιστινιακό.

Πριν από λίγο η μπάντα ανέβασε στη σελίδα της στο facebook την εξής ανάρτηση:

«Έχουμε φροντίσει όλα αυτά τα χρόνια να κάνουμε ξεκάθαρες τις θέσεις μας πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που μας απασχολούν.

Ειδικότερα, όσον αφορά το ζήτημα της Παλαιστίνης, έχουμε δηλώσει πολλές φορές την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό και στον αγώνα του απέναντι στις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Από πέρυσι έχουν αρχίσει να εμφανίζονται περιπτώσεις —λίγες, ευτυχώς, μέχρι στιγμής— διοργανωτών συναυλιών που έχουν πρόβλημα με το να παίρνουμε θέση και να την εκφράζουμε στις εμφανίσεις μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα είτε να ακυρωθεί η συναυλία είτε να δημιουργηθούν άβολες καταστάσεις πριν από την εμφάνισή μας.

Προς αποφυγή τέτοιων καταστάσεων στο μέλλον, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Κατανοούμε τον φόβο κάποιων διοργανωτών ότι μπορεί να δημιουργηθούν εντάσεις ή ότι ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα με δήμους, φορείς κ.λπ. Από την άλλη, έχουμε φροντίσει εδώ και χρόνια να κάνουμε δημόσια και ξεκάθαρα γνωστές τις θέσεις μας, ώστε όποιος μας καλεί να εμφανιστούμε να γνωρίζει ποιους καλεί.

Θα παρακαλούσαμε, λοιπόν, από εδώ και πέρα, όποιος θεωρεί ότι μπορεί να έχει πρόβλημα με το ενδεχόμενο να πάρουμε θέση κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισής μας, ως συγκρότημα, για οποιοδήποτε ζήτημα —συμπεριλαμβανομένου του παλαιστινιακού— να επιλέξει να μη μας καλέσει να παίξουμε. Έτσι θα αποφεύγονται παρεξηγήσεις και άβολες καταστάσεις και θα μπορούμε όλοι να έχουμε καθαρές και ειλικρινείς συνεργασίες.

Επαναλαμβάνουμε ότι δείχνουμε κατανόηση στους φόβους και τους προβληματισμούς που μπορεί να υπάρχουν. Ωστόσο, είμαστε ένα συγκρότημα που δεν μπορεί να δεχτεί τη λογοκρισία. Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν ζητήματα σημαντικότερα από τη μουσική και είμαστε διατεθειμένοι να τα στηρίξουμε, ακόμη κι αν αυτό έχει κόστος για εμάς.

Ευχαριστούμε για την κατανόηση».

Αυτοί που επιμένουν

Είναι σημαντικό το «δόγμα» «ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ» να παραμείνει ζωντανό στις καλλιτεχνικές και εν γένει πολιτιστικές εκδηλώσεις. Υπάρχουν καλλιτέχνες που εξακολουθούν να το κάνουν και είναι αξιέπαινοι. Αποδεικνύουν ότι δεν ακολούθησαν κάποιον συρμό, αλλά η αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό είναι μια βαθιά εσωτερική ανάγκη.

Παρακολουθήσαμε την περασμένη Παρασκευή την παράσταση του Δημήτρη Μυστακίδη «ΑΜΕRΙΚΑ» στο Φεστιβάλ Πλατείας στη Νεάπολη Λασιθίου. Μια παράσταση απόλυτα φορτισμένη πολιτικά, ώστε να αποτελεί μια εναργή καταγγελία της αντιμεταναστευτικής υστερίας και του ρατσισμού. Ο Μυστακίδης έπαιζε τα ρεμπέτικα των ελλήνων μεταναστών της Αμερικής στις αρχές του 20ού αιώνα και τα συνόδευε με βίντεο και κείμενα του Γιάννη Κορδάτου και άλλων, καθώς και με σύντομες δικές του παρεμβάσεις από μικροφώνου, ώστε να αναδειχτεί ο ρατσισμός που αντιμετώπισαν οι έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ.

Τελειώνοντας την παράσταση και ενώ εκατοντάδες άτομα τον χειροκροτούσαν, ο πάντα σεμνός Μυστακίδης είπε: «Καληνύχτα σας και λευτεριά στην Παλαιστίνη». Τίποτ’ άλλο. Κατέβηκε από τη σκηνή ενώ το χειροκρότημα είχε δυναμώσει όπως δυναμώνει μια φωτιά όταν της πετάξεις καύσιμη ύλη. Δεν χρειάστηκαν πολλά λόγια. Μόνο τρεις λέξεις ειπωμένες την κατάλληλη στιγμή.

Πηγή: Eksegersi.gr

Περίπου 250 εκπαιδευτικοί πέθαναν μέσα σε έναν χρόνο – Ποιος μετρά την εξουθένωση των ανθρώπων του σχολείου;

 Χρήστος Κάτσικας

Μετράμε σχεδόν τα πάντα, αλλά όχι την ανθρώπινη φθορά μέσα στην...

Από την 1η Ιουλίου 2025 έως τις 31 Ιουνίου 2026 δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ περίπου 250 θάνατοι εκπαιδευτικών, ένας αριθμός που δεν επιτρέπει από μόνος του συμπεράσματα για τις αιτίες των θανάτων, αλλά μας υποχρεώνει να κοιτάξουμε πίσω από την ψυχρή διοικητική καταγραφή και να αναρωτηθούμε πόσο πραγματικά ενδιαφέρεται το εκπαιδευτικό σύστημα για τη σωματική και ψυχική αντοχή των ανθρώπων που το κρατούν καθημερινά όρθιο.

Υπάρχουν αριθμοί που περνούν μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να αφήνουν σχεδόν κανένα αποτύπωμα και υπάρχουν και αριθμοί που, αν τους κοιτάξεις λίγο περισσότερο και επιχειρήσεις να αντιληφθείς τι πραγματικά κρύβεται πίσω τους, αποκτούν ένα βάρος πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που μπορούν να αποδώσουν οι ψυχρές γραμμές μιας διοικητικής πράξης.

Πίσω από αυτόν τον μακάβριο αριθμό δεν βρίσκονται απλώς 250 περιπτώσεις λύσης μιας υπαλληλικής σχέσης, αλλά 250 ανθρώπινες ζωές, 250 προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες, 250 διαδρομές ανθρώπων που για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα υπηρέτησαν μέσα σε σχολικές αίθουσες, γνώρισαν χιλιάδες μαθητές, συνεργάστηκαν με συναδέλφους τους, αντιμετώπισαν δυσκολίες και πιθανότατα άφησαν πίσω τους ανθρώπους που θα τους θυμούνται πολύ περισσότερο από όσο θα διαρκέσει η παρουσία του ονόματός τους σε ένα ΦΕΚ.

Η διοίκηση, αναγκαστικά ίσως, έχει έναν ψυχρό τρόπο να καταγράφει τον θάνατο, καθώς μέσα σε λίγες γραμμέςαναφέρονται ένα ονοματεπώνυμο, ένας κλάδος, μια υπηρεσία και η τυπική διαπίστωση της λύσης της υπαλληλικής σχέσης λόγω θανάτου, όμως καμία ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί πραγματικά να χωρέσει σε αυτές τις λίγες γραμμές, όπως καμία στατιστική δεν μπορεί να περιγράψει τι υπήρχε πριν από αυτή την τελευταία διοικητική πράξη.

Πίσω από κάθε όνομα υπήρχε ένας δάσκαλος που κάποτε μπήκε για πρώτη φορά με αγωνία σε μια τάξη, μια καθηγήτρια που πέρασε αμέτρητες ώρες διορθώνοντας γραπτά στο σπίτι, ένας εκπαιδευτικός που ίσως περίμενε το καλοκαίρι για να ξεκουραστεί, κάποιος που αντιμετώπιζε για χρόνια ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, κάποιος άλλος που έφυγε ξαφνικά και απροσδόκητα και, πάνω απ' όλα, ένας άνθρωπος με οικογένεια, φίλους, φόβους, σχέδια, απογοητεύσεις και εκείνες τις μικρές καθημερινές χαρές που δεν καταγράφονται σε κανένα υπηρεσιακό έγγραφο.

Οι 250 θάνατοι δεν αποδεικνύουν την αιτία τους

Εδώ χρειάζεται να γίνει μια απαραίτητη και απολύτως καθαρή διευκρίνιση, ακριβώς επειδή όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές δεν χωρούν ούτε εύκολες γενικεύσεις ούτε αυθαίρετες αιτιώδεις συνδέσεις: ο αριθμός των 250 θανάτων δεν αποδεικνύει ότι οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί πέθαναν εξαιτίας των συνθηκών εργασίας τους, ούτε τα ΦΕΚ αποτελούν επιδημιολογική μελέτη από την οποία θα μπορούσε να προκύψει ένα τέτοιο συμπέρασμα.

Άλλοι άνθρωποι μπορεί να αντιμετώπιζαν χρόνιες ή σοβαρές ασθένειες, άλλοι μπορεί να έχασαν τη ζωή τους από αιφνίδια προβλήματα υγείας ή ατυχήματα και άλλοι από εντελώς διαφορετικές αιτίες, τις οποίες ούτε γνωρίζουμε ούτε δικαιούμαστε να εικάσουμε, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν πρωτίστως άδικο απέναντι στους ίδιους και στις οικογένειές τους.

Υπάρχει όμως ένα διαφορετικό ερώτημα, πολύ μεγαλύτερο από την ίδια τη στατιστική και απολύτως θεμιτό να τεθεί: πόσο ενδιαφέρεται πραγματικά το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα για την υγεία, την ψυχική αντοχή, την εργασιακή καθημερινότητα και τελικά την ποιότητα ζωής των ανθρώπων που υπηρετούν μέσα στα σχολεία;

Μετράμε σχεδόν τα πάντα, αλλά όχι την ανθρώπινη φθορά

Στην ελληνική εκπαίδευση έχουμε αποκτήσει τα τελευταία χρόνια μια σχεδόν εμμονική σχέση με τους αριθμούς, καθώς μετράμε τους μαθητές, τα τμήματα, τα οργανικά και λειτουργικά κενά, τις προσλήψεις αναπληρωτών, τους μόνιμους διορισμούς, τις ώρες διδασκαλίας, τις επιδόσεις, τους δείκτες, τους στόχους και πλέον τις αξιολογήσεις, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ολόκληρη η πραγματικότητα του σχολείου μπορεί να αποτυπωθεί σε πίνακες, πλατφόρμες και ποσοστά.

Υπάρχει όμως κάτι που εξακολουθούμε να μη μετράμε με την ίδια επιμονή και αυτό είναι η ανθρώπινη φθορά που συσσωρεύεται πίσω από την καθημερινή λειτουργία του σχολείου, η οποία δεν εμφανίζεται εύκολα σε κανέναν διοικητικό πίνακα και συνήθως γίνεται ορατή μόνο όταν ένας άνθρωπος φτάσει πλέον στα όριά του.

Πόσοι εκπαιδευτικοί φτάνουν κάθε χρόνο κοντά στην επαγγελματική εξουθένωση, πόσοι αντιμετωπίζουν επίμονο εργασιακό στρες, πόσοι ξυπνούν το πρωί με την αγωνία μιας δύσκολης ημέρας, πόσοι επιστρέφουν στο σπίτι αλλά εξακολουθούν για ώρες να κουβαλούν μέσα στο μυαλό τους τη σύγκρουση με έναν γονέα, ένα περιστατικό μέσα στην τάξη, ένα παιδί που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ή την επόμενη διοικητική υποχρέωση που πρέπει να ολοκληρωθεί;

Για αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει κάποια ειδική διοικητική πράξη που να καταγράφει την κόπωση, γιατί η εξάντληση δεν έχει αριθμό πρωτοκόλλου και το άγχος δεν δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Ένα σχολείο πολύ διαφορετικό από εκείνο του παρελθόντος

Η κοινωνία εξακολουθεί πολλές φορές να αντιμετωπίζει τον εκπαιδευτικό μέσα από την παλιά και βολική καρικατούρα του ανθρώπου που εργάζεται λίγες ώρες,  έχει μεγάλες διακοπές και απολαμβάνει μια σχετικά ήσυχη επαγγελματική ζωή, όμως η πραγματικότητα του σύγχρονου σχολείου απέχει πλέον σημαντικά από αυτή την εικόνα, καθώς οι απαιτήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και ο ρόλος του εκπαιδευτικού έχει διευρυνθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε η διδασκαλία να αποτελεί μόνο ένα μέρος της καθημερινής εργασίας του.

Ο σημερινός δάσκαλος και καθηγητής καλείται ταυτόχρονα να είναι παιδαγωγός, διαμεσολαβητής, σύμβουλος, διαχειριστής κρίσεων και γραφειοκράτης, να αντιλαμβάνεται εγκαίρως τις μαθησιακές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες των παιδιών, να αντιμετωπίζει περιστατικά σχολικού εκφοβισμού και επιθετικότητας, να διαχειρίζεται συμπεριφορές μαθητών που σε ορισμένες περιπτώσεις μεγαλώνουν χωρίς σαφή όρια, να συνεργάζεται με οικογένειες οι οποίες επίσης βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση και, ταυτόχρονα, να ανταποκρίνεται σε ένα συνεχώς διευρυνόμενο πλέγμα διοικητικών υποχρεώσεων.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα έρχονται να προστεθούν οι πλατφόρμες, οι αναφορές, τα σχέδια δράσης, οι συνεδριάσεις, οι επιμορφώσεις, η αξιολόγηση, η ανάγκη διαρκούς προσαρμογής σε νέες εγκυκλίους και οδηγίες, αλλά και η μόνιμη αίσθηση ότι ο εκπαιδευτικός πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει ότι εργάζεται, ότι προσφέρει και ότι αξίζει τη θέση που κατέχει.

250 ονόματα, 250 ζωές

Οι 250 θάνατοι εκπαιδευτικών που δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ μέσα σε έναν χρόνο δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως εύκολο επιχείρημα ούτε ως απόδειξη μιας αιτιώδους σχέσης που δεν γνωρίζουμε, μπορούν όμως να αποτελέσουν την αφορμή για να σταματήσουμε για λίγο να κοιτάζουμε μόνο τους αριθμούς και να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε οργανική θέση, κάθε κενό, κάθε μετάθεση, κάθε αξιολόγηση και κάθε υπηρεσιακή μεταβολή βρίσκεται ένας πραγματικός άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος που μπορεί να αντέχει πολλά, αλλά όχι τα πάντα, που μπορεί να αγαπά βαθιά τη δουλειά του και ταυτόχρονα να κουράζεται από αυτήν, που μπορεί να στηρίζει καθημερινά δεκάδες παιδιά ενώ ο ίδιος να χρειάζεται κάποιον να τον στηρίξει και που, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, έχει δικαίωμα όχι απλώς να επιβιώνει μέσα στο επάγγελμά του αλλά να εργάζεται σε ένα περιβάλλον που δεν τον εξουθενώνει.

Πίσω από τα 250 ονόματα υπήρχαν 250 ζωές, 20 οικογένειες, 250 προσωπικές διαδρομές και πιθανότατα χιλιάδες μαθητές που κάποτε κάθισαν απέναντί τους σε ένα θρανίο και τους αποκάλεσαν «κύριε» ή «κυρία», και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη υπενθύμιση που μπορεί να μας αφήσει αυτή η μακάβρια στατιστική.

Το σχολείο δεν είναι τα κτίρια, οι εγκύκλιοι, οι πλατφόρμες, οι δείκτες και οι αξιολογήσεις του, αλλά πρωτίστως οι άνθρωποί του, και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θέλει πραγματικά να φροντίσει τα παιδιά οφείλει να μάθει να φροντίζει και τους ανθρώπους στους οποίους τα εμπιστεύεται κάθε πρωί.

Γιατί τελικά δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά υγιές σχολείο όταν οι άνθρωποι που το κρατούν όρθιο αισθάνονται ότι πρέπει απλώς να αντέχουν.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/556437_peripoy-250-ekpaideytikoi-pethanan-mesa-se-enan-hrono-poios-metra-tin-exoythenosi

9 Αυγούστου 2026: Όλοι/ες σε πόλεις, βουνά, νησιά στην Πανελλαδική ημέρα δράσης ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού

     ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

9 Αυγούστου 2026: Όλοι/ες σε πόλεις, βουνά, νησιά στην Πανελλαδική ημέρα δράσης ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού

Αθήνα 19:00 Μοναστηράκι

14 Αυγούστου: Όλοι στη συγκέντρωση για το crown iris, 07:30 πμ Λιοντάρι Πειραιάς

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις ΔΕ στηρίζουμε και καλούμε τους/τις συναδέλφους/ισσες, όπου κι αν βρίσκονται, να συμμετέχουν στην πανελλαδική Ημέρα Δράσης Ενάντια στη Γενοκτονία και τους Υποστηρικτές της, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, που καλούν το March to Gaza Greece, το BDS Greece και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας.

Η Γενοκτονία του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ εναντίον του Παλαιστινιακού λαού, με τις πλάτες των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και της ελληνικής κυβέρνησης, συνεχίζεται αμείωτη παρά την υποτιθέμενη συμφωνία εκεχειρίας στη μαρτυρική Γάζα. Πάνω στις χιλιάδες δολοφονίες —μεταξύ αυτών και παιδιών και αμάχων— τους βομβαρδισμούς και την καταστροφή των υποδομών, έρχονται να προστεθούν και νέα ασύλληπτα και απάνθρωπα μέτρα, όπως η εκτροφή κροκοδείλων του Νείλου για να χρησιμοποιηθούν σε παλαιστινιακές φυλακές, και η θέσπιση από το Ισραήλ της θανατικής ποινής μόνο για Παλαιστίνιους. Ταυτόχρονα, στη Δυτική Όχθη στήνονται νέοι οικισμοί σιωνιστών εποίκων, οι οποίοι κλέβουν τη γη των Παλαιστίνιων, που εκδιώκονται, φυλακίζονται (πάνω από 9.500 πολιτικοί κρατούμενοι και ανάμεσά τους 400 παιδιά) και απειλούνται με θανατική ποινή

Επιπλέον το αμέσως προηγούμενο διάστημα γίναμε μάρτυρες της επέκτασης των επιθετικών σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού με το χτύπημα ενάντια στον Ιράν (βασικού συμμάχου του παλαιστινιακού λαού) τις δολοφονίες αμάχων και κρατικών αξιωματούχων με στόχο την καθυπόταξη της χώρας, αλλά και την εκ νέου εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, όπου και διατηρεί στρατεύματα στο νότιο τμήμα του.

Δεν θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε τη συνενοχή και στήριξη του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης της ΝΔ που

• μέσω της golden visa και του real estate μετατρέπει την Ελλάδα σε ασφαλές καταφύγιο για τα ισραηλινά κεφάλαια

• κλείνει αιματοβαμμένες «μπίζνες», χρηματοδοτώντας τη γενοκτονία με 5,8 δισ. € από τους φόρους μας (σε Elbit, PULS, SPIKE, «Ασπίδα Αχιλλέα»), λεφτά που κλέβει από την υγεία και την παιδεία.

• παραδίδει την έρευνα των δημόσιων Πανεπιστημίων στις ανάγκες των Ισραηλινών εταιρειών για νέα όπλα και μέσα καταστολής, που θα χρησιμοποιηθούν πρωτίστως εναντίον του Παλαιστινιακού λαού. Ενισχύει τη συνεργασία με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ και τον άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ

• μετατρέπει τη Σούδα και τις υπόλοιπες αμερικανονατοϊκές βάσεις σε ορμητήρια υποστήριξης των σχεδίων και των επιθέσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ισραήλ στους λαούς της Μέσης Ανατολής, εμπλέκοντας πιο βαθιά τον λαό μας στον πόλεμο για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εφοπλιστών, των επιχειρηματιών της ενέργειας

• στέλνει ελληνικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα και πυραύλους Patriot στη Σαουδική Αραβία

• μετατρέπει τα νησιά μας σε θέρετρα χαλάρωσης για τους στρατιώτες του IDF, που ρημάζουν πόλεις, ασχημονούν και συμπεριφέρονται ως επικυρίαρχοι στους κατοίκους των περιοχών.

Η 9η Αυγούστου αποτελεί συνέχεια των μέχρι τώρα δράσεών μας.

Οργανωνόμαστε – Συμμετέχουμε – Διαδηλώνουμε – Απαιτούμε:

- Να σταματήσει κάθε εμπλοκή, στήριξη και βοήθεια της Ελλάδας στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ

- Διακοπή κάθε οικονομικής, πολιτικής στρατιωτικής και ερευνητικής συνεργασίας με το κράτος-δολοφόνο

- Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα – Να παύσουν οριστικά οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και οι συνεργασίες ελληνικών-ισραηλινών πανεπιστημίων – διακοπή των διπλωματικών σχέσεων

- Έξω οι βάσεις του θανάτου. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Φωνάζουμε με όλη μας τη δύναμη:

Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Ανεπιθύμητοι οι υποστηρικτές της γενοκτονίας – Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών!

Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά, με την Παλαιστίνη ως τη Λευτεριά!

Η σχολική τάξη δεν είναι πια η ίδια: Όταν ο δάσκαλος κουράζεται όχι από τα παιδιά, αλλά από όλα τα υπόλοιπα

 Χρήστος Κάτσικας

Ορισμένοι γονείς αντιμετωπίζουν πλέον το σχολείο περισσότερο ως πάροχο υπηρεσιών παρά ως παιδαγωγική κοινότητα. Ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται συνεργάτης στην αγωγή του παιδιού, αλλά υπάλληλος που οφείλει να δικαιολογεί συνεχώς κάθε του επιλογή.

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα στα γραφεία των συλλόγων διδασκόντων, στα διαλείμματα των σχολείων, στις συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων που γνωρίζονται εδώ και χρόνια.

«Δεν κουράστηκα από τα παιδιά. Κουράστηκα από όλα τα υπόλοιπα.»

Ίσως αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε στατιστική ή επιστημονική έρευνα αυτό που βιώνουν σήμερα χιλιάδες εκπαιδευτικοί.

Γιατί η σχολική τάξη των τελευταίων ετών δεν είναι η ίδια με εκείνη που γνώρισαν οι παλαιότερες γενιές δασκάλων και καθηγητών. Δεν άλλαξαν μόνο οι μαθητές. Άλλαξε συνολικά το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει ο εκπαιδευτικός.

Τα παιδιά μεγαλώνουν σε μια κοινωνία που κινείται με ταχύτητες πρωτόγνωρες. Ζουν μέσα στα κοινωνικά δίκτυα, βομβαρδίζονται καθημερινά από πληροφορίες, εικόνες και ερεθίσματα, δυσκολεύονται περισσότερο να συγκεντρωθούν,  μεταφέρουν στο σχολείο το άγχος, την ανασφάλεια και πολλές φορές τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιες οι οικογένειές τους.

Αυτό από μόνο του θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο για συζήτηση, περισσότερη ψυχολογική υποστήριξη, μικρότερα τμήματα, περισσότερους ειδικούς επιστήμονες και μεγαλύτερη παιδαγωγική ελευθερία.

Συμβαίνει όμως το αντίθετο.

Ο εκπαιδευτικός καλείται να ανταποκριθεί σε ολοένα και περισσότερες απαιτήσεις με ολοένα και λιγότερο χρόνο.

Την ίδια στιγμή έχει αλλάξει και η σχέση ενός μέρους των γονέων με το σχολείο.

Φυσικά η μεγάλη πλειονότητα των γονέων συνεργάζεται με τους εκπαιδευτικούς, αναγνωρίζει την προσπάθειά τους και επιθυμεί ένα σχολείο που θα στηρίζει τα παιδιά της. Ωστόσο, όλο και συχνότερα εμφανίζονται συμπεριφορές που πριν από μερικά χρόνια ήταν σπάνιες.

Η παρατήρηση προς έναν μαθητή μπορεί να οδηγήσει σε έντονη διαμαρτυρία.

Η αξιολόγηση μιας επίδοσης μπορεί να αμφισβητηθεί δημόσια.

Ένα πειθαρχικό ζήτημα μετατρέπεται εύκολα σε προσωπική αντιπαράθεση.

Δεν λείπουν περιπτώσεις λεκτικών επιθέσεων, δημόσιων απαξιωτικών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και περιστατικών εκφοβισμού ή απειλών προς εκπαιδευτικούς.

Ορισμένοι γονείς αντιμετωπίζουν πλέον το σχολείο περισσότερο ως πάροχο υπηρεσιών παρά ως παιδαγωγική κοινότητα. Ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται συνεργάτης στην αγωγή του παιδιού, αλλά υπάλληλος που οφείλει να δικαιολογεί συνεχώς κάθε του επιλογή.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αλλάζει και η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία.

Η διδασκαλία δεν εξαντλείται πλέον στην προετοιμασία του μαθήματος. Ο εκπαιδευτικός αφιερώνει καθημερινά χρόνο σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες, διοικητικές καταχωρίσεις, εκθέσεις, σχέδια δράσης, αξιολογήσεις, επιμορφώσεις, συνεδριάσεις και διαρκή γραφειοκρατία.

Η πανδημία επιτάχυνε ακόμη περισσότερο αυτή τη μετάβαση. Η τηλεκπαίδευση φόρτωσε έναν νέο ρόλο στον εκπαιδευτικό: εκείνον του τεχνικού, του διαχειριστή ψηφιακών συστημάτων και του ανθρώπου που καλείται να λύνει καθημερινά τεχνολογικά προβλήματα, πολλές φορές με προσωπικό εξοπλισμό και χωρίς ουσιαστική υποστήριξη.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η καθημερινότητα των σχολείων χαρακτηρίζεται από μια συνεχώς αυξανόμενη κουλτούρα λογοδοσίας και ελέγχου.

Η αξιολόγηση, οι δείκτες, οι στόχοι, οι αναφορές και οι διοικητικές διαδικασίες καταλαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού χρόνου.

Δεν είναι λίγοι οι εκπαιδευτικοί που αισθάνονται ότι αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στο να αποδεικνύουν ότι εργάζονται, παρά στο ίδιο το εκπαιδευτικό έργο.

Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο.

Το σχολείο ζητά από τον εκπαιδευτικό να καλλιεργήσει τη δημιουργικότητα, τη συνεργασία, την κριτική σκέψη και την αυτονομία των μαθητών, ενώ ο ίδιος εργάζεται μέσα σε ένα πλαίσιο που γίνεται ολοένα πιο συγκεντρωτικό, πιο γραφειοκρατικό και περισσότερο ελεγκτικό.

Η συνεχής πίεση δεν αφήνει ανεπηρέαστους ούτε τους ίδιους τους ανθρώπους της εκπαίδευσης.

Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται οι πρόωρες αποχωρήσεις μέσω συνταξιοδότησης, ενώ ολοένα περισσότεροι νέοι εκπαιδευτικοί δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να φανταστούν τον εαυτό τους να παραμένει στο επάγγελμα για τρεις ή τέσσερις δεκαετίες.

Η επαγγελματική εξουθένωση δεν είναι πλέον μια θεωρητική έννοια. Είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που αποτυπώνεται στις συζητήσεις των εκπαιδευτικών, στην κόπωση, στην αίσθηση ότι το επάγγελμα χάνει σταδιακά το νόημά του.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές συνεχίζουν κάθε πρωί να μπαίνουν στην τάξη με την ίδια αγωνία: να βοηθήσουν τα παιδιά να μάθουν, να στηρίξουν εκείνον τον μαθητή που δυσκολεύεται, να δώσουν κουράγιο σε εκείνον που νιώθει μόνος, να κρατήσουν ζωντανό τον παιδαγωγικό χαρακτήρα του σχολείου.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να ξαναδούμε τις προτεραιότητες της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Γιατί ένα σχολείο δεν γίνεται καλύτερο όταν απλώς αυξάνονται οι μηχανισμοί ελέγχου. Γίνεται καλύτερο όταν στηρίζονται οι άνθρωποί του.

Όταν ο εκπαιδευτικός αισθάνεται ότι η πολιτεία τον εμπιστεύεται αντί να τον υποπτεύεται.

Όταν ο γονέας τον αντιμετωπίζει ως συνεργάτη και όχι ως αντίπαλο.

Όταν ο διευθυντής λειτουργεί ως παιδαγωγικός ηγέτης και όχι ως διαχειριστής δεικτών.

Και όταν η κοινωνία θυμάται ότι πίσω από κάθε σχολική αίθουσα δεν υπάρχουν μόνο προγράμματα, νόμοι και πλατφόρμες. Υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που εξακολουθούν να κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο, ακόμη και όταν πολλές φορές αισθάνονται ότι το κάνουν μόνοι τους.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/555864_i-sholiki-taxi-den-einai-pia-i-idia-otan-o-daskalos-koyrazetai-ohi-apo-ta-paidia