Ο
θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας
Χρηστίδου και οι αιτίες που τον προκάλεσαν
και συνδέονται με τις συνθήκες εργασίας
στα σχολεία έχει πυροδοτήσει ένα κύμα
αντιδράσεων από τα εκπαιδευτικά σωματεία
και συλλογικότητες της πόλης (Γ’,
Ε’ ΕΛΜΕ και Αγωνιστικές
Παρεμβάσεις),
τα οποία καταγγέλλουν πως ο θάνατος της
Σοφίας Χρηστίδου δεν ήταν ένα απλό
«τυχαίο γεγονός», αλλά το αποτέλεσμα
μιας νοσηρής πραγματικότητας που
επικρατεί στα σύγχρονα σχολεία.
Σχολείο:
πεδίο έντασης και εξουθένωσης
Οι
ανακοινώσεις των ΕΛΜΕ περιγράφουν
με μελανά χρώματα ένα σχολικό περιβάλλον
που έχει μετατραπεί σε πεδίο
έντασης και εξουθένωσης.
Οι εκπαιδευτικοί κάνουν
λόγο για μια «μεγάλη εικόνα» που
αποσιωπάται: την αντιεκπαιδευτική
πολιτική που απαξιώνει τον δάσκαλο, την
έλλειψη δομών ψυχοκοινωνικής υποστήριξης
(ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί) και
τη στοχοποίηση των εκπαιδευτικών μέσω
πλατφορμών καταγγελιών και πειθαρχικών
διώξεων.
«Το
σχολείο είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας
σε κρίση», σημειώνουν χαρακτηριστικά,
τονίζοντας ότι οι εκπαιδευτικοί και οι
μαθητές μετατρέπονται εναλλάξ σε θύτες
και θύματα, ενώ την πραγματική ευθύνη
φέρει η πολιτική της εμπορευματοποίησης
και του αυταρχισμού.
'Ενοχος
ο διοικητικός μηχανισμός
Ιδιαίτερα
αιχμηρή είναι η κριτική προς τη Διεύθυνση
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής
Θεσσαλονίκης.
Τα σωματεία θέτουν αμείλικτα ερωτήματα
για τους χειρισμούς της διοίκησης η
οποία, όπως λένε οι εκπαιδευτικοί, αντί
να στηρίξει τη συνάδελφο σε μια περίοδο
κρίσης, επέλεξε τον δρόμο του διοικητικού
αυταρχισμού.
Καταγγέλλεται
ως πρωτοφανής η πρακτική της παραπομπής
της Σοφίας Χρηστίδου σε ΕΔΕ και υγειονομική
επιτροπή για
να εξεταστεί η ικανότητά της για εργασία,
ενώ προκαλεί αλγεινή εντύπωση η πληροφορία
ότι οι πειθαρχικές διαδικασίες
συνεχίζονταν ακόμη και όταν η εκπαιδευτικός
βρισκόταν στο νοσοκομείο δίνοντας μάχη
για τη ζωή της.
Συγκέντρωση
διαμαρτυρίας και στάσεις εργασίας τη Δευτέρα 16
Μαρτίου
Οι
εκπαιδευτικοί διαμηνύουν πως η παιδαγωγική
και εργασιακή αξιοπρέπεια είναι
αδιαπραγμάτευτη. Διεκδικούν ουσιαστική
ενίσχυση του δημόσιου σχολείου, πραγματική
στήριξη του ρόλου του εκπαιδευτικού
και άμεση απόδοση ευθυνών για τον θάνατο
της συναδέλφου, μακριά από κάθε προσπάθεια
συγκάλυψης.
Στο
πλαίσιο αυτό, οι ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
προχωρούν σε στάσεις
εργασίας (12:00 – 14:00) και
καλούν σε συγκέντρωση
διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 16 Μαρτίου, στις
13:30, στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
Γ'
ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Με
αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας
Σοφίας Χρηστίδου
Η
ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΜΑΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ!
ΤΩΡΑ
ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΣΤΗ ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣ\ΝΙΚΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑ
16 ΜΑΡΤΙΟΥ, 1.30μμ
(Κηρύσσουμε
από τις 12μ. έως 2μ. μονόωρες, δίωρες
στάσεις εργασίας )
Ο
τραγικός θάνατος της συναδέλφου Σοφίας
Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη και το πλαίσιο
εντός του οποίου συνέβη συγκλόνισαν
βαθιά την εκπαιδευτική κοινότητα. Για
τις ακριβείς συνθήκες και τα γεγονότα
που οδήγησαν σε αυτήν την τραγική
κατάληξη έχουν γραφτεί και γράφονται
πολλά, και μάλιστα από ανθρώπους που
δεν έχουν άμεση γνώση ούτε των εμπλεκόμενων
προσώπων ούτε και των περιστατικών,
αφήνοντας κατά κανόνα στο απυρόβλητο
και παρέχοντας κάλυψη στις αντιεκπαιδευτικές
και αντιλαϊκές που το γεννούν και το
γιγαντώνουν.
Ως
σωματείο δε θα μπούμε στη θέση του κριτή
σε αυτή την τόσο περίπλοκη και λεπτή
υπόθεση. Όχι από υπεκφυγή αλλά από
αίσθημα ευθύνης τόσο προς την εκλιπούσα
συνάδελφό μας όσο και προς τους συναδέλφους
του σχολείου της και φυσικά τους μαθητές,
που έχουν στοχοποιηθεί δημόσια και
ελαφρά τη καρδία ως «δολοφόνοι» της.
Η
δικαστική και υπηρεσιακή έρευνα οφείλουν
να φωτίσουν τα πραγματικά γεγονότα,
μακριά από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης
και μετάθεσης ευθυνών.
Ευθύνη
και καθήκον μας είναι να αναδείξουμε
τη «μεγάλη εικόνα» που χάνεται ή
αποσιωπάται μέσα στον ορυμαγδό των
αναθεμάτων και του ηθικού πανικού.
Αποκαλύπτεται πλέον και με τραγικό
τρόπο η αβάσταχτη σχολική καθημερινότητα
που βιώνουν εκπαιδευτικοί και μαθητές,
η οποία καθορίζεται από την αντιεκπαιδευτική
πολιτική διάλυσης του δημόσιου σχολείου,
από την κοινωνική βαρβαρότητα, τη βία
και τον αυταρχισμό των κυβερνώντων.
Βασικό
στοιχείο της αποτελεί η καλά σχεδιασμένη
κυβερνητική συκοφάντηση και απαξίωση
των εκπαιδευτικών.
Oι
εκπαιδευτικοί βάλλονται από παντού.
Χωρίς ουσιαστική στήριξη από το Υπουργείο
Παιδείας. Χωρίς επαρκείς δομές
ψυχοκοινωνικής υποστήριξης στα σχολεία.
Χωρίς την αναγνώριση που αξίζει στο
εκπαιδευτικό τους έργο .Απαξιώνονται
οικονομικά, επαγγελματικά, επιστημονικά.
Βιώνουν εντατικοποίηση, ανασφάλεια,
πίεση και εξουθένωση. Στοχοποιούνται
και ενοχοποιούνται. Ηλεκτρονικές
πλατφόρμες καταγγελιών, διαρκείς
απειλές, πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων,
νέο πειθαρχικό, επιβολή ενός ασφυκτικού
διοικητικού αυταρχισμού, αξιολόγηση –
πειθάρχηση και ανταγωνισμός, μετατρέπουν
τον εκπαιδευτικό από παιδαγωγό σε υπό
επιτήρηση υπάλληλο, εύκολο εξιλαστήριο
θύμα για οτιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο
και στην κοινωνία γενικότερα, μέσα σε
ένα σχολείο όπου το οξυγόνο λιγοστεύει.
Στο
σχολείο της εμπορευματοποίησης και
ιδιωτικοποίησης, της αξιολόγησης, της
έντασης των ταξικών φραγμών, της ενίσχυσης
του εξετασιοκεντρικού του χαρακτήρα,
με προγράμματα σπουδών και σχολικά
βιβλία που απομακρύνονται από τις
πραγματικές μορφωτικές ανάγκες των
μαθητών, με πίεση για επιδόσεις και
μετρήσιμα αποτελέσματα, μετατρέπουν
τη γνώση σε μηχανισμό ανταγωνισμού και
αποκλεισμού. Οι συλλογικές διαδικασίες
υποχωρούν. Οι ουσιαστικές σχέσεις
ανάμεσα σε μαθητές και καθηγητές
αποδυναμώνονται. Και η σχολική κοινότητα
διαλύεται σε άτομα που καλούνται να
διαχειριστούν μόνα τους όλο και πιο
σύνθετα προβλήματα.
Ταυτόχρονα
υπονομεύονται συστηματικά βασικές
δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου
και των μαθητών, ιδιαίτερα όσων
αντιμετωπίζουν αυξημένα μαθησιακά,
ψυχολογικά, κοινωνικά προβλήματα.
Τμήματα ένταξης που υπολειτουργούν,
παράλληλη στήριξη που ουσιαστικά
υπονομεύεται, εκπαιδευτικοί μετακινούμενοι
σε πολλά σχολεία, χιλιάδες αναπληρωτές
σε μόνιμη ανασφάλεια. Σήμερα στα σχολεία
δεν υπάρχουν όχι μόνο ψυχολόγοι,
κοινωνικοί λειτουργοί, βοηθητικό
προσωπικό κ.α., σε πολλές περιπτώσεις
δεν υπάρχουν ούτε εκπαιδευτικοί κι ας
βρισκόμαστε προς το τέλος της χρονιάς.
Μέσα
σ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες οι
εκπαιδευτικοί προσπαθούν να αντιμετωπίσουν
τα προβλήματα με παιδαγωγικό τρόπο,
αλλά το παιδαγωγικό κλίμα διαταράσσεται
και μερικές φορές οι εντάσεις κορυφώνονται.
Το
έργο τους καθίσταται δυσχερέστερο
σήμερα, καθώς τα παιδιά που έρχονται
στις σχολικές αίθουσες κουβαλούν την
ένταση και τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας
που έχει σημαδευτεί βαθιά από την
οικονομική κρίση, την υγειονομική κρίση
και την αποδιάρθρωση των κοινωνικών
δεσμών.
Μεγαλώνουν
μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας,
πολέμων, κοινωνικής πίεσης, έλλειψης
προοπτικής και οράματος. Με τη δημόσια
σφαίρα να κατακλύζεται από εικόνες
βίας, πολέμου και κοινωνικής σύγκρουσης.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα μέσα
κοινωνικής δικτύωσης αναπαράγουν
διαρκώς τα πρότυπα και τις αξίες του
κυρίαρχου ανταγωνιστικού συστήματος,
καλλιεργώντας την απομόνωση, την
ατομικότητα και την επιθετικότητα αντί
της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.
Το
σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα προωθεί
και εντείνει τον ανταγωνισμό, τον
ατομικισμό και την πίεση των μαθητών\τριών
και το σχολείο που τους προσφέρεται
συχνά δεν συνομιλεί με τα πραγματικά
τους προβλήματα. Παραμένει εγκλωβισμένο
σε ξεπερασμένα προγράμματα και σε
εξετασιοκεντρικές λογικές, προκρίνει
αποσπασματικές δεξιότητες και γνώση
αποκομμένη από τις ανάγκες, τις αγωνίες
και τα ερωτήματα της νέας γενιάς. Αντί
το σχολείο να γίνει χώρος κατανόησης,
στήριξης και δημιουργίας, όλο και
περισσότερο μετατρέπεται σε χώρο
επιτήρησης και πειθαρχίας.
Η
απάντηση της πολιτείας στις δυσκολίες
της νεολαίας δεν είναι η παιδαγωγική
στήριξη αλλά ο αυταρχισμός: ποινικοποίηση
της μαθητικής ζωής, αυστηροποίηση
πειθαρχικών μέτρων, επιβολή κανόνων
χωρίς διάλογο, αντιμετώπιση των μαθητών
ως «προβλήματος» που πρέπει να ελεγχθεί.
Έτσι δημιουργείται ένα σχολείο που
βιώνεται από πολλούς μαθητές ως ξένο,
εχθρικό και αδιάφορο για τις πραγματικές
τους ανάγκες.
Σε
τέτοιες συνθήκες υποχωρεί και κάτι
θεμελιώδες για την παιδαγωγική διαδικασία:
η φιλική ατμόσφαιρα, η εμπιστοσύνη και
ο αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα στους
ανθρώπους της σχολικής κοινότητας.
Αντί
το Υπουργείο Παιδείας να ενισχύσει τη
συλλογική λειτουργία της σχολικής
κοινότητας, προωθείται συστηματικά η
λογική της ατομικής ευθύνης και της
ατομικής λύσης. Όταν προκύπτουν προβλήματα
στο σχολείο, η απάντηση δεν είναι η
ενίσχυση των δομών, της συνεργασίας και
της στήριξης. Η απάντηση είναι η
ενοχοποίηση: των μαθητών, των οικογενειών
τους και τελικά των ίδιων των εκπαιδευτικών.
Με αυτό τον τρόπο ενεργοποιούνται τα
πιο σκοτεινά αντανακλαστικά μιας
κοινωνίας που μοιάζει ολοένα και
περισσότερο με αρένα, όπου κυριαρχεί ο
κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση
ενόχων. Εκπαιδευτικοί και μαθητές
εμφανίζονται εναλλάξ ως θύματα και
θύτες ο ένας του άλλου, ενώ στην
πραγματικότητα είναι και οι δύο θύματα
της ίδιας αντιλαϊκής αντιεκπαιδευτικής
πολιτικής.
Σε
αυτό το ήδη βαρύ κλίμα έρχεται να
προστεθεί και η αυταρχική διοικητική
αντίληψη που εφαρμόζεται τόσο από το
Υπουργείο όσο και από τη Διεύθυνση
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής
Θεσσαλονίκης. Η Διεύθυνση Ανατολικής
Θεσ/νίκης, αντί να λειτουργεί ως στήριγμα
των σχολείων, έχει δημιουργήσει ένα
περιβάλλον έντονου διοικητισμού,
ασφυκτικών πιέσεων και ελέγχου, εργασιακής
εξουθένωσης, παραβίασης των εργασιακών
και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων.
Την ίδια στιγμή προβλήματα που εμφανίζονται
στα σχολεία είναι γνωστά στη διοίκηση,
χωρίς όμως να λαμβάνονται έγκαιρα τα
απαραίτητα μέτρα στήριξης. Όταν γνωρίζει
και δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά, δεν
μπορεί να μετακυλίει την ευθύνη
αποκλειστικά στον εκπαιδευτικό της
τάξης.
Τα
ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν
έχουν τεθεί. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί
μία κρίση σε καθεστώς έντασης και
σύγκρουσης μέσα στο σχολείο; Ποια είναι
η ευθύνη της υπηρεσίας που πρέπει να
διασφαλίζει την ομαλή του λειτουργία,
αλλά και την ασφάλεια μαθητών και
εκπαιδευτικών; Ποιες ενέργειες έκανε
η Διεύθυνση εκπαίδευσης για να υπάρχουν
έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα στήριξης
του σχολείου; Πώς έφτασε να παραπέμψει
τη συνάδελφο σε ΕΔΕ και σε υγειονομική
επιτροπή, πρωτοφανή πρακτική, για να
εξεταστεί αν μπορεί να παραμείνει στην
εργασία της; Συνεχίζονταν η ΕΔΕ, ενώ η
συνάδελφος βρίσκονταν στο νοσοκομείο
με βαρύ εγκεφαλικό;
Η
Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης θα
μπορούσε να συμβάλει στην επίλυση
προβλημάτων, που ξεπηδούν από ιδιαίτερες
συνθήκες και καταστάσεις, έγκαιρα με
διακριτικότητα και ενσυναίσθηση και
να μη λειτουργεί με το διοικητικό
αυταρχισμό που τη χαρακτηρίζει.
Η
υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και
της αξιοπρέπειας των εκπαιδευτικών
είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό
ζήτημα. Οι εκπαιδευτικοί που στηρίζουμε
καθημερινά το σχολείο δουλεύοντας κάτω
από αντίξοες συνθήκες απαιτούμε σεβασμό
και αξιοπρέπεια. Η εκπαιδευτική κοινότητα
δεν πρόκειται να σιωπήσει. Διατρανώνει
την απαίτηση στήριξης και ενίσχυσης
της για να ανταποκριθεί στο σύνθετο και
απαιτητικό της έργο. Εκπαιδευτικοί και
μαθητές χρειάζονται αλληλοσεβασμό,
ελευθερία, δημοκρατικά δικαιώματα.
Τα
σχολεία οφείλουν να είναι χώροι αγωγής,
γνώσης, χώροι με σαφή πλαίσια και όρους
δημοκρατικής λειτουργίας, χώροι ηρεμίας,
σεβασμού και ανοχής, όπου δικαιούμαστε
να εργαζόμαστε με ασφάλεια και
συνεργατικότητα. Όμως, όταν όλα αυτά
δεν είναι πλέον αυτονόητα αλλά βάλλονται,
οφείλουμε να τα διεκδικήσουμε με την
καθημερινή πράξη μας, συσπειρωμένοι
γύρω από τους Συλλόγους Διδασκόντων
και τα Σωματεία μας, προστατεύοντας ο
ένας τον άλλον, η μία την άλλη, για να
μην κατισχύσει ένα σχολείο που ασφυκτιά
και κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν
χώρο επιτήρησης, φόβου και εξουθένωσης
των ανθρώπων που το υπηρετούν. Γιατί
ένα σχολείο που ασφυκτιά δεν μπορεί να
μορφώσει ελεύθερους ανθρώπους.
Επιτακτική
όσο ποτέ σήμερα η ανάγκη οργάνωσης
αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή
των πολιτικών που μας συνθλίβουν. Για
ένα σχολείο δημόσιο, δωρεάν και
δημοκρατικό, που θα χωρά όλους τους
μαθητές, εκπαιδευτικούς και όλη τη
γνώση. Για την παιδαγωγική και εργασιακή
μας αξιοπρέπεια!
Καλούμε
όλους τους συναδέλφους-ισσες στη
συγκέντρωση των ΕΛΜΕ στη ΔΔΕ Ανατολικής
Θες\νίκης τη Δευτέρα, 16-3, 1.30μμ στην ΔΔΕ
Ανατολικής Θες\νίκης, απαιτώντας την
ικανοποίηση των αιτημάτων του κλάδου
για την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου
και την ουσιαστική στήριξη των
εκπαιδευτικών, καθώς και την απόδοση
ευθυνών, μακριά από κάθε προσπάθεια
συγκάλυψης και μετάθεσης τους.
ΓΙΑ
ΤΟ Δ.Σ ΤΗΣ Γ΄ΕΛΜΕ-Θ
Η
ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΓΙΑΝΝΑ
ΛΑΘΗΡΑ ΑΛΙΚΗ ΠΕΝΤΕΔΕΚΑ
Ε΄
ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
ΓΙΑ
ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΣΟΦΙΑΣ
ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ
ΤΩΡΑ
ΜΕΤΡΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΚΑΙ
ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/3, 1.30μμ, ΔΔΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ
ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
(Κηρύσσουμε
μονόωρες και δίωρες στάσεις εργασίας
12μ. – 2μμ)
Το
ΔΣ της Ε ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης εκφράζουμε
τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια για τον
πρόωρο θάνατο της συναδέλφισσας Σοφίας
Χρηστίδου που κατέληξε στις 7/3 μετά από
βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη μία εβδομάδα
πριν.
Συγκλονισμένη
και ανάστατη παραμένει η εκπαιδευτική
κοινότητα για το τραγικό αυτό γεγονός
και το πλαίσιο εντός του οποίου συνέβη.
Η δικαστική και υπηρεσιακή έρευνα
οφείλουν να φωτίσουν τα πραγματικά
γεγονότα, μακριά από κάθε προσπάθεια
συγκάλυψης και μετάθεσης ευθυνών.
Αποκαλύπτεται
πλέον και με τραγικό τρόπο η αβάσταχτη
σχολική καθημερινότητα την οποία βιώνουν
εκπαιδευτικοί και μαθητές! Το σχολείο
είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Όταν
η κοινωνία βιώνει κρίση, ανισότητες,
απαξίωση αρχών και αξιών, έλλειψη ελπίδας
για το μέλλον, όλα αυτά μεταφέρονται
μέσα στο σχολείο. Η αντιεκπαιδευτική
πολιτική διάλυσης - ιδιωτικοποίησης
του δημόσιου σχολείου, η κοινωνική
βαρβαρότητα, η βία και ο αυταρχισμός
των κυβερνώντων, καθώς και η καλά
σχεδιασμένη, συστηματική εκστρατεία
συκοφάντησης και απαξίωσης των
εκπαιδευτικών από την κυβέρνηση και τα
ΜΜΕ διαμορφώνουν την καθημερινή
λειτουργία του σχολείου. Απαξίωση
οικονομική, επαγγελματική, επιστημονική
που έχουν καταστήσει το επάγγελμα του
εκπαιδευτικού ως ένα από τα πιο
κακοπληρωμένα και επικίνδυνα επαγγέλματα.
Η προσπάθεια επιβολής της αξιολόγησης
έχει κάνει ακόμα πιο ασφυκτική την
καθημερινότητα των εκπαιδευτικών με
απειλές διώξεις, χτύπημα δικαιωμάτων.
Εκπαιδευτικοί συλλαμβάνονται και
οδηγούνται με χειροπέδες στο αυτόφωρο
μετά από μία καταγγελία, στοχοποιούνται
και ενοχοποιούνται για τα πάντα,
χαρακτηρίζονται ως “τεμπέληδες”,
διώκονται πειθαρχικά και παραπέμπονται
σε ΕΔΕ επειδή κάποιος, έστω και ανώνυμος,
έκανε καταγγελία, ενώ ΥΠΑΙΘΑ και κυβέρνηση
έχουν εξαπολύσει πογκρόμ διώξεων
εναντίον εκπαιδευτικών ανά την Ελλάδα
γιατί διεκδικούμε δημόσια δωρεάν
παιδεία.
Σε
ένα σχολείο που δεν εκφράζει τις ανάγκες
και τις αγωνίες της νέας γενιάς, που
μεγαλώνει με εικόνες και πρότυπα βίας,
πολέμου και επιθετικότητας, βιώνει
βαθιά απογοήτευση για το μέλλον, μέσα
στο κλίμα του ανταγωνισμού και της
βαθμοθηρίας που τους μετατρέπει σε
άλογα κούρσας, η γνώση και η μαθησιακή
διαδικασία απαξιώνεται, οι συλλογικές
αξίες υποχωρούν. Η απάντηση της πολιτείας
στις δυσκολίες της νεολαίας δεν είναι
η παιδαγωγική στήριξη, αλλά ο αυταρχισμός
και η ποινικοποίηση της μαθητικής ζωής.
Το σχολείο βιώνεται από πολλούς μαθητές
ως ξένο, αδιάφορο και εχθρικό.
Ταυτόχρονα
υπονομεύονται συστηματικά βασικές
δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου
και των μαθητών, ιδιαίτερα όσων
αντιμετωπίζουν αυξημένα μαθησιακά,
ψυχολογικά, κοινωνικά προβλήματα.
Τμήματα ένταξης που υπολειτουργούν,
παράλληλη στήριξη που δεν υπάρχει,
εκπαιδευτικοί μετακινούμενοι σε πολλά
σχολεία, χιλιάδες αναπληρωτές σε μόνιμη
ανασφάλεια. Σήμερα στα σχολεία δεν
υπάρχουν όχι μόνο ψυχολόγοι, κοινωνικοί
λειτουργοί, βοηθητικό προσωπικό κ.α.,
σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν ούτε
εκπαιδευτικοί κι ας βρισκόμαστε προς
το τέλος της χρονιάς.
Τα
οξυμμένα κοινωνικά προβλήματα, η
κοινωνική κρίση, οι ανισότητες,
μεταφέρονται μέσα στα σχολεία, ενώ το
Υπουργείο στήνει πλατφόρμες καταγγελιών
που στην πραγματικότητα στοχοποιούν
εκπαιδευτικούς, αλλά και συγκεκριμένα
παιδιά και τροφοδοτούν τον κοινωνικό
κανιβαλισμό. Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν
τη διάλυση του δημόσιου σχολείου και
τη διαρκή στοχοποίηση, πίεση και απειλές
από τη διοίκηση, εργασιακή
εξουθένωση,
εχθρικότητα και απαξίωση και αυτό
αναπαράγεται από γονείς και μαθητές.
Μέσα σε ένα σχολείο που θέλουν να
διαλύσουν με τις πολιτικές τους,
εκπαιδευτικοί και μαθητές εμφανίζονται
εναλλάξ ως θύματα και θύτες ο ένας του
άλλου. Στην πραγματικότητα είναι και
οι δύο θύματα της ίδιας αντιεκπαιδευτικής
πολιτικής που προσπαθεί να αποποιηθεί
την αποκλειστική ευθύνη για τα χρόνια
προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης.
Οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν μέσα στα
σχολεία να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα
με παιδαγωγικό τρόπο, αλλά με την όξυνση
των κοινωνικών προβλημάτων το παιδαγωγικό
κλίμα διαταράσσεται και μερικές φορές
οι εντάσεις κορυφώνονται.
Για
τις συνθήκες και τα γεγονότα που οδήγησαν
τη συνάδελφο Σοφία Χρηστίδου στο θάνατο
γράφονται πολλά. Τα ερωτήματα που πρέπει
να απαντηθούν έχουν τεθεί. Πώς μπορεί
να αντιμετωπιστεί μία κρίση σε καθεστώς
έντασης και σύγκρουσης μέσα στο σχολείο;
Ποια είναι η ευθύνη της υπηρεσίας που
πρέπει να διασφαλίζει την ομαλή του
λειτουργία, αλλά και την ασφάλεια μαθητών
και εκπαιδευτικών; Ποιες ενέργειες
έκανε η Διεύθυνση εκπαίδευσης για να
υπάρχουν έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα
στήριξης του σχολείου; Έγιναν οι άμεσες
αναγκαίες παρεμβάσεις, εγκαίρως για να
αντιμετωπιστούν τα προβλήματα; Πώς
έφτασε να παραπέμψει τη συνάδελφο σε
ΕΔΕ και σε υγειονομική επιτροπή, πρωτοφανή
πρακτική, για να εξεταστεί αν μπορεί να
παραμείνει στην εργασία της; Γνώριζε
τα σοβαρά προβλήματα υγείας που ήδη
αντιμετώπιζε; Συνεχίζονταν η ΕΔΕ, ενώ
η συνάδελφος βρίσκονταν στο νοσοκομείο
με βαρύ εγκεφαλικό;
Η
Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης, αντί
να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων
σε ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις,
προλαμβάνοντας με διακριτικότητα και
ενσυναίσθηση, λειτουργεί με διοικητισμό,
ΕΔΕ και αναλγησία μέσα σε ένα ζοφερό
κλίμα αυταρχισμού, αυθαιρεσιών, τρόμου,
όπως επιβεβαιωμένα αντιμετωπίζονται
οι εκπαιδευτικοί στον αγώνα τους κατά
της αξιολόγησης, ενώ αγνοούνται ακόμη
και τα προβλήματα υγείας συναδέλφων
και δίνονται οδηγίες περιορισμού ακόμη
και αναρρωτικών αδειών. Η αυταρχική
διοικητική αντίληψη, που αντιμετωπίζει
τους εκπαιδευτικούς ως πειθήνια όργανα,
το κλίμα φόβου, πιέσεων και συμμόρφωσης
αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής
πολιτικής του Υπουργείου, διοχετεύονται
στην εκπαιδευτική ιεραρχία για να
επιβάλλουν τη συναίνεση των εκπαιδευτικών
στην αντιεκπαιδευτική πολιτική τους.
Η
εκπαιδευτική κοινότητα χρειάζεται
στήριξη και ενίσχυση για να ανταποκριθεί
στο σύνθετο και απαιτητικό της έργο,
εκπαιδευτικοί και μαθητές χρειάζονται
αλληλοσεβασμό, ελευθερία, δημοκρατικά
δικαιώματα. Τα σχολεία οφείλουν να είναι
χώροι αγωγής, γνώσης, χώροι με σαφή
πλαίσια και όρους δημοκρατικής
λειτουργίας, χώροι ηρεμίας, σεβασμού
και ανοχής, όπου δικαιούμαστε να
εργαζόμαστε με ασφάλεια και συνεργατικότητα,
όμως, όταν όλα αυτά δεν είναι πλέον
αυτονόητα αλλά βάλλονται, οφείλουμε να
τα διεκδικήσουμε με την καθημερινή
πράξη μας, συσπειρωμένοι γύρω από τους
Συλλόγους Διδασκόντων και τα Σωματεία
μας, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, η
μία την άλλη.
Οι
εκπαιδευτικοί των Δημόσιων Σχολείων
είμαστε εργαζόμενοι, στηρίζουμε
καθημερινά το δημόσιο σχολείο δουλεύοντας
κάτω από αντίξοες συνθήκες και απαιτούμε
σεβασμό και αξιοπρέπεια. Υπουργείο,
Διευθύνσεις και διοίκηση να ασχοληθούν
και να δώσουν λύσεις στα ουσιαστικά
προβλήματα των σχολείων και να σταματήσουν
τις διώξεις και απειλές κατά των
εκπαιδευτικών. Να γίνουν αποδεκτά τα
πάγια αιτήματα του κλάδου που αναβαθμίζουν
το δημόσιο σχολείο και το ρόλο του
εκπαιδευτικού. Το σχολείο ασφυκτιά και
καταρρέει. Δεν πρόκειται να σιωπήσουμε.
Καλούμε σε συγκέντρωση τη Δευτέρα 16/3
στις 1.30μμ στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης
και κηρύσσουμε μονόωρες και δίωρες
στάσεις εργασίας 12μ. – 2μμ.
Για
το Δ.Σ.
Ο
Πρόεδρος Η
Γραμματέας
Χρήστος
Ζαγανίδης Σοφία Στεφανίδου
Αγωνιστικές
Παρεμβάσεις Θεσσαλονίκης
Με
αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας
Σοφίας Χρηστίδου
Να
γίνουν αποδεκτές οι διεκδικήσεις του
κλάδου ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου
και του ρόλου του εκπαιδευτικού
Στηρίζουμε
τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των ΕΛΜΕ
Δευτέρα 16/3, 1.30μμ, ΔΔΕ Αν. Θεσ/νίκης
Ο
τραγικός θάνατος της συναδέλφισσας
Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη
συγκλόνισε βαθιά την εκπαιδευτική
κοινότητα. Κι αυτό γιατί φέρνει στην
επιφάνεια την αβάσταχτη σχολική
καθημερινότητα για εκπαιδευτικούς και
μαθητές, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα
που συσσωρεύονται στο δημόσιο σχολείο
που ασφυκτιά.
Στην
τεράστια συζήτηση που έχει ανοίξει για
τη συμπεριφορά μαθητών και εκπαιδευτικών
μέσα στο σχολείο και για τις ευθύνες
τους στο παιδαγωγικό κλίμα και στην
εκπαιδευτική διαδικασία, όχι μόνο
σήμερα, αλλά διαχρονικά, το συνηθέστερο
είναι η ευθύνη να μεταβιβάζεται πότε
στους μαθητές και πότε στους εκπαιδευτικούς.
Όμως, οι δύο αυτοί παράγοντες της
εκπαιδευτικής διαδικασίας δε λειτουργούν
σε κενό, αλλά μέσα στην κοινωνία της
οποίας καθρέφτης είναι το σχολείο, ενώ
υπάρχει ένας τρίτος παράγοντας που την
καθορίζει και δεν είναι άλλος από την
ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική η οποία
καθορίζει τη σχολική ζωή, αλλά και την
ίδια τη ζωή μαθητών και εκπαιδευτικών.
Η
κατάσταση είναι περίπλοκη και βαθιά
σύνθετη. Όταν η κοινωνία βιώνει κρίση,
ανισότητες, απαξίωση των συλλογικών
αξιών και βαθιά απογοήτευση για το
μέλλον, το σχολείο δεν μπορεί παρά να
αντανακλά όλα αυτά.
Οι
σημερινοί μαθητές κουβαλούν την ένταση
και τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που έχει
σημαδευτεί βαθιά από την οικονομική
κρίση, την υγειονομική κρίση και την
αποδιάρθρωση των κοινωνικών δεσμών.
Μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον
αβεβαιότητας, κοινωνικής πίεσης και
έλλειψης προοπτικής. Είναι τα παιδιά
του εγκλεισμού της καραντίνας, της
τηλεκπαίδευσης, του κινητού και των
μέσων κοινωνικής δικτύωσης που αναπαράγουν
διαρκώς τα πρότυπα και τις αξίες του
κυρίαρχου ανταγωνιστικού συστήματος,
καλλιεργώντας την απομόνωση, την
ατομικότητα, τη βία και την επιθετικότητα
αντί της συλλογικότητας και της
αλληλεγγύης. Το σχολείο των συνεχών
εξετάσεων, του ανταγωνισμού, της πίεσης,
της διάψευσης προσδοκιών, βιώνεται από
πολλούς μαθητές ως ξένο, εχθρικό και
αδιάφορο για τις πραγματικές τους
ανάγκες. Την ίδια στιγμή κάθε αγωνιστικό
σκίρτημα και διεκδίκηση για ένα καλύτερο
σχολείο, που σηματοδοτεί και την επαφή
με τις αξίες της συλλογικής διεκδίκησης
και της αλληλεγγύης, μια στάση κοινωνικής
ευθύνης, θεωρείται παραβατική συμπεριφορά.
Από
την άλλη πλευρά, οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί
βάλλονται από παντού. Στοχοποιούνται.
Ενοχοποιούνται. Και όλο και συχνότερα
διώκονται διοικητικά και πειθαρχικά.
Χωρίς ουσιαστική στήριξη από το Υπουργείο
Παιδείας. Χωρίς επαρκείς δομές
ψυχοκοινωνικής υποστήριξης στα σχολεία.
Χωρίς την αναγνώριση που αξίζει στο
εκπαιδευτικό τους έργο. Καλούνται να
σταθούν μόνοι, συχνά φοβισμένοι, μέσα
σε ένα σχολείο όπου το οξυγόνο λιγοστεύει
–και για τους μαθητές και για τους
ίδιους. Απαξιώνονται και λοιδορούνται
στα μέσα ενημέρωσης, οδηγούνται με
χειροπέδες στο αυτόφωρο μετά από μια
καταγγελία.
Το
Υπουργείο Παιδείας και η ασκούμενη
κυβερνητική πολιτική, μετατρέπουν την
παιδαγωγική πράξη σε μηχανισμούς
επιτήρησης, με την ποινικοποίηση της
μαθητικής ζωής και τον πολύπλευρη
αμφισβήτηση των εκπαιδευτικών. Αντί να
ενισχύσει τη δημόσια εκπαίδευση, να
καλύψει τις πραγματικές μορφωτικές
ανάγκες των μαθητών, να ενισχύσει τους
εκπαιδευτικούς, προωθεί την κατηγοριοποίηση
και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης,
υποχρηματοδοτεί τα σχολεία, ενισχύει
τους ταξικούς φραγμούς, αυξάνει τις
εξετάσεις. Ταυτόχρονα, υπονομεύονται
συστηματικά βασικές δομές στήριξης του
δημόσιου σχολείου. Τμήματα ένταξης
υπολειτουργούν ή δεν στελεχώνονται, η
παράλληλη στήριξη δεν καλύπτει τις
ανάγκες των μαθητών και η ψυχοκοινωνική
υποστήριξη παραμένει δραματικά ανεπαρκής.
Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να καλύψουν
τεράστια κενά, μετακινούμενοι συχνά σε
τέσσερα ή πέντε σχολεία, δεν επαρκούν
και τα κενά δεν καλύπτονται, ενώ οι
αναπληρωτές αναγκάζονται πολλές φορές
να «αναπληρώνουν τον εαυτό τους» μέσα
σε ένα καθεστώς μόνιμης ανασφάλειας.
Παράλληλα,
οικοδομείται σταδιακά ένα καθεστώς
διοικητικής επιτήρησης των εκπαιδευτικών.
Οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες καταγγελιών,
οι διαρκείς απειλές πειθαρχικών διώξεων
και η επιβολή ενός ασφυκτικού πλαισίου
αξιολόγησης μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό
από παιδαγωγό σε πειθήνιο όργανο.
Όλα
αυτά, και άλλα πολλά, τα βιώνουμε οι
εκπαιδευτικοί, είναι η κοινή μας εμπειρία.
Αποκτούν όμως άλλη διάσταση από την
αυταρχική διοικητική αντίληψη που
εφαρμόζεται από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
Μια αντίληψη που έχει δημιουργήσει ένα
περιβάλλον έντονου διοικητισμού,
πιέσεων, ελέγχου, φόβου, τρομοκρατίας.
Συνάδελφοι που τοποθετούνται σε πολλά
σχολεία και τρέχουν από τη μια άκρη της
Δυτικής Θεσ/νίκης ως την άλλη της
Ανατολικής, αυθαίρετες μετακινήσεις
όποτε αποφασίσει η Διεύθυνση, οδηγίες
για καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων,
συνδικαλιστικά δικαιώματα που
αντιμετωπίζονται με διώξεις και
πειθαρχικά, απαγόρευση συμμετοχής
συναδέλφων σε εκδρομές, οδηγίες για
περικοπή αδειών, ακόμη και αναρρωτικών,
απαξίωση και αυταρχισμός προς τους
εκπροσώπους των εκπαιδευτικών, ΜΑΤ και
αστυνομία αντί για διάλογο και συζήτηση
των προβλημάτων.
Οι
Διευθύνσεις εκπαίδευσης όμως πρέπει
να διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία
των σχολείων, να παρεμβαίνουν άμεσα και
εγκαίρως σε καταστάσεις που διαταράσσουν
το παιδαγωγικό κλίμα, να διασφαλίζουν
την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.
Το
Υπουργείο, αδιάφορο για τις συνέπειες
των επιλογών του, διέταξε κατόπιν εορτής
υπηρεσιακή έρευνα και υπήρξε εισαγγελική
δεν είναι ΕΔΕ(!) εντολή διερεύνησης μετά
το θάνατο της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου.
Τα ζητήματα έχουν ήδη τεθεί στο δημόσιο
διάλογο και ζητούν απάντηση. Από πότε
ήταν γνωστά τα προβλήματα και η διατάραξη
του παιδαγωγικού κλίματος στα σχολεία;
Ποιες ήταν οι ενέργειες που έγιναν από
τη Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης για
να μην οξυνθούν περαιτέρω και πάρουν
ακραία μορφή;
Η
Διεύθυνση Ανατολικής Θεσ/νίκης σε αυτό
το πλαίσιο αντιμετωπίζει κάθε πρόβλημα
που γεννιέται από την πολιτική του
υπουργείου στη σχολική ζωή σαν ανεπάρκεια
των εκπαιδευτικών, υπαλληλική ασυνέπεια
και παράπτωμα. Έτσι επέλεξε ως μέσο
επίλυσης της κατάστασης μία πρωτοφανή
πρακτική, την παραπομπή της συναδέλφου
σε υγειονομική επιτροπή όπου θα κρίνονταν
η ικανότητα προς εργασία, η δουλειά της
δηλαδή. Δεν ξέρουμε αν αυτό έχει ξανασυμβεί
σε παρόμοια περίπτωση, σίγουρα όμως
πρόκειται για ένα πολύ σκληρό μέτρο που
στέλνει και τα ανάλογα μηνύματα.
Επειδή
τα σχολεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν
με αποφασίζομεν και διατάσσομεν, με τον
φόβο και την ανασφάλεια που φέρνει η
αξιολόγηση και η αντίληψη ότι για κάθε
πρόβλημα η λύση είναι μια πλατφόρμα και
οι ποινές. Απαιτούμε λοιπόν να διερευνηθούν
όλα τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο
τη Σοφία Χρηστίδου χωρίς καμία συγκάλυψη
και μετάθεση ευθυνών.
Οι
εκπαιδευτικοί απαιτούμε σεβασμό πρώτα
από την πολιτεία. Αναγνώριση του ρόλου
και του έργου του εκπαιδευτικού,
ικανοποίηση των αιτημάτων του εκπαιδευτικού
κινήματος, ενίσχυση του δημόσιου
σχολείου. Στηρίζουμε ο ένας τον άλλον
με αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση, λέμε
όχι στον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό,
την αδιαφορία. Συσπειρωνόμαστε στα
σωματεία μας. Στηρίζουμε τον εαυτό μας,
τους συναδέλφους, τους μαθητές μας, τη
ζωή μας. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις
των ΕΛΜΕ και καλούμε τους συναδέλφους
στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα
16/3 στις 1.30μμ στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης.
