Συνέντευξη του Ακρίτα Καλούση, στον Γ.Βούλγαρη στην εκπομπή «Πολιτικός Διάλογος», «στο κόκκινο 105.5»,με αφορμή την κλήση σε απολογία 5 εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Πειραιά, για την συνδικαλιστική τους δράση (BINTEO)

                 ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

«Τον Αύγουστο μπορεί τα σχολεία να είναι κλειστά αλλά τα πειθαρχικά δεν κλείνουν… και όχι μόνο δεν κλείνουν αλλά γυρίζουν την κατάσταση στην παιδεία πολλά πολλά χρόνια πίσω!»

Tην Τετάρτη 5 Αυγούστου, 5  εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά κλήθηκαν σε απολογία, με την κατηγορία της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπαλλήλους συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας με την υπόθεση να συνδέεται με τη συμμετοχή τους στη στάση εργασίας και την κινητοποίηση της δεκάτης Μαΐου του 23 κατά του διαγωνισμού Pisa

Η απαγόρευση του συνδικαλισμού στην Ελλάδα είναι φαινόμενο πολύ συγκεκριμένο και τα τελευταία 4 – 5 χρόνια τον συναντούμε σε κάθε μορφή εκδήλωσης και κινητοποίησης, διαφωνίας, κριτικής ενάντια στην κυβερνητική πολιτική , που έχει σαν στόχο την διάλυση της δημόσιας παιδείας. Παρόλα αυτά οι εκπαιδευτικοί με τις κινητοποιήσεις τους και τους αγώνες τους έχουν κερδίσει μάχες!

Ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση αποτυπώνονται και στην εκδικητική ομηρία της Χ.Χοτζόγλου, που ενάμιση χρόνο βρίσκεται σε αργία και ενώ έχει αποφασιστεί η επιστροφή της στο σχολείο, ακόμα δεν έχει κοινοποιηθεί η επίσημη απόφαση!

Δημοσιονομική πειθαρχία πολεμική οικονομία και προσοντολόγιο έφεραν σφαγή στους διορισμούς!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕ

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΝΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΕΦΕΡΑΝ ΣΦΑΓΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΑΔΙΟΡΙΣΤΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΑΣΕΠ

ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕ ΘΕΡΜΟ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ!

Αίσχος και εξευτελισμός του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών οι 5.017 διορισμοί εκπαιδευτικών στην Γενική (910 στη B/βάθμια) και Ειδική Αγωγή (1.303 στη Β/βάθμια) και 470 ΕΕΠ-ΕΒΠ κατ΄ εφαρμογή της μνημονιακής δέσμευσης του 1:1 (1 πρόσληψη: 1 αποχώρηση)!

H σχολική χρονιά ξεκινά με 55.000 κενά τουλάχιστον, με περιορισμένες προσλήψεις αναπληρωτών λόγω δημοσιονομικού κόφτη (45.000 αναπληρωτές προσλήφθηκαν το 2025-26, με περίπου 8-10.000 κενά έκλεισε η περσινή σχολική χρονιά, ολόκληρα μαθήματα δεν διδάχθηκαν, τμήματα ένταξης έμειναν αστελέχωτα, η παράλληλη στήριξη έμεινε ακάλυπτη, τμήματα συγχωνεύτηκαν όπου μπόρεσαν με ρόπαλα και χημικά). Ήδη ανακοινώθηκαν 30 χιλιάδες αναπληρωτές στην α΄ φάση μέχρι 11 Σεπτέμβρη, πράγμα που σημαίνει απόρριψη «ολιγομελών» και παραπέρα συμπτύξεις τμημάτων και νέες συγχωνεύσεις με 27 μαθητές στην τάξη, υποχρεωτικές υπερωρίες, υποχρεωτικές μετακινήσεις μαθητών και εκπαιδευτικών σε άλλα σχολεία.

Παρά τα ζαχαρωμένα σοφιστικέ ψέματα κυβέρνησης και ΥΠΑΙΘΑ (που αναμένεται να ακούσουμε και στην εξαγγελία του εθνικού οράματος για την παιδεία στις 2 Σεπτεμβρίου) το τι σημαίνει δημοσιονομικός κόφτης-πειθαρχία και πολεμική οικονομία το νιώθουμε καλά στο πετσί μας: Κοινωνικές δαπάνες για παιδεία και υγεία κάτω – Δαπάνες για τον πόλεμο και το κεφάλαιο πάνω!

Η μείωση των δαπανών για την παιδεία κατά 77 εκατομμύρια για το 2026, σε σχέση με τον προηγούμενο προϋπολογισμό και κατά 700 εκατομμύρια για τα επόμενα τρία χρόνια, αλλά και τα δις που φεύγουν για τα Rafal, τις φρεγάτες Belhara, τα πυρηνικά όπλα, τα drones του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, το 3,5% (με προοπτική αύξησης μέχρι 5%) για το ΝΑΤΟ για την εμπλοκή στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή, για τα νατοϊκά και τα συμφέροντα της ΕΕ και του κεφαλαίου στην Ουκρανία, αλλά και για τη στήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου, και τις φοροαπαλλαγές του, τις τράπεζες που φοροδιαφεύγουν αρκετά δις…

Τα εκατομμμύρια ευρώ που έχουν δοθεί αφειδώς σε φροντιστήρια, εκδοτικούς οίκους, και λοιπούς κερδοσκοπικούς οργανισμούς και φορείς για το πολλαπλό βιβλίο, σε ιδιωτική εταιρεία κινητής τηλεφωνίας για την ψηφιοποίηση των βιβλίων και για ψηφιακά εκπαιδευτικά σενάρια για την υφαντική και το πλέξιμο, για τις πλατφόρμες πανοπτικού ελέγχου – πειθάρχησης στις περικοπές πόρων, για τα πειθαρχικά και τις διώξεις εκπαιδευτικών που αγωνίζονται για το δημόσιο σχολείο, για την επιβολή της αξιολόγησης και της τρομοκρατίας…
…Όλα αυτά μεταφράζονται σε χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες για τους/τις μαθητ(ρι)ες, συγχωνεύσεις και ξεχείλισμα τμημάτων, περικοπές ολιγομελών και ξενόγλωσσων μαθημάτων, κατευθύνσεις χωρίς εκπαιδευτικούς, πιέσεις για υποχρεωτική ανάθεση – ανάληψη υπερωριών, πιέσεις για ωράριο 8-2, πιέσεις στην ειδική αγωγή να αναπληρώνει κενά γενικής. Αυτά προβλέπεται να δούμε με τον αγιασμό στα σχολεία! Μάθημα χωρίς δασκάλους, τα παιδιά να μαθαίνουν μόνα τους, ανεστραμμένη τάξη, ψηφιακό σχολείο εξ΄ αποστάσεως, ψηφιακά σενάρια ακόμα και ολογράμματα εκπαιδευτικών, όλη η “μόδα” για το φτωχό υποστελεχωμένο σχολείο για τους πολλούς, προβλέπεται να κάνουν πασαρέλα (τσάμπα έδωσε η Ζαχαράκη τα εκατομμύρια στις ιδιωτικές εταιρείες ;!!)

Το προσοντολόγιο, δεν είναι ένα άλλο σύστημα διορισμού. Είναι μηχανισμός κατασκευασμένος με προδιαγραφές για την αναπαραγωγή διαρκούς εργασιακής επισφάλειας. Δεν βελτιώνεται δεν μπορεί να γίνει λιγότερο άδικο. Πρέπει να ανατραπεί! Όπως νωρίτερα ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ το 1998 κι όσοι ακολούθησαν που καταβαράθρωσε τα δικαιώματα δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών που έμεναν χρόνια στην επετηρίδα.

Όταν το 2017 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο τότε υπουργός παιδείας Γαβρόγλου έκανε από κοινού ανακοινώσεις με την Ράμος από τον ΟΟΣΑ,  η τελευταία έλεγε ότι πρέπει να βρεθεί κάποιο σύστημα να μην δουλεύουν οι ίδιοι και οι ίδιοι, αλλά να αλλάζουν οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση κάθε 5 χρόνια. Εννοούσε, δηλαδή, την επινόηση ενός συστήματος-μηχανισμού ο οποίος θα εξασφάλιζε την ανακύκλωση της ανεργίας, όπου η προϋπηρεσία θα έπρεπε να χτυπηθεί και να μην αποτελεί δικαίωμα διορισμού, πόσο περισσότερο μάλλον μόνιμης σχέσης εργασίας. “Δούλεψες εσύ; Άλλος τώρα”. 

Ο Γαβρόγλου τότε είχε πει ¨όχι μόνο 5 χρόνια¨… και έτσι στο προσοντολόγιο που νομοθέτησαν έβαλαν κόφτη στην προϋπηρεσία όταν είναι παραπάνω από τους 120 μήνες. Και όλα τα άλλα είναι απλά ιστορίες…

Οι ανακατατάξεις στους πρόσφατους πίνακες του ΑΣΕΠ, όπου χιλιάδες συνάδελφισσες/οι που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων είδαν τη σειρά τους να κατρακυλά εκατοντάδες ή και χιλιάδες θέσεις πιο κάτω, είτε γιατί προστέθηκαν νέα προσόντα από κάποιους είτε λόγω της προσμέτρησης της προϋπηρεσίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, δεν αποτελούν δυσλειτουργία του προσοντολόγιου. Είναι η ίδια η φύση του. Το τερατούργημα Γαβρόγλου, νομοθετημένο επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (Ν.4589/19) – που οι κυβερνήσεις ΝΔ το εφάρμοσαν και θέλησαν να το επεκτείνουν με συνέντευξη και διαγωνισμό ΑΣΕΠ, και στο οποίο στάθηκε ευγενικά πιστή όλη η συστημική αντιπολίτευση, αλλά και οι συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι στην ΟΛΜΕ ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ και αντίστοιχα στην ΔΟΕ – φτιάχτηκε ως μηχανισμός διαρκούς εργασιακής αβεβαιότητας μέσω της υποβάθμισης του πτυχίου και της εκπαιδευτικής προϋπηρεσίας, ένας μηχανισμός κατασκευασμένος για τον ανταγωνισμό και την εμπορευματοποίηση της ανάγκης για δουλειά μέσω της χρηματοδότησης της απόκτησης τίτλων.

6 χρόνια από την εφαρμογή του, το εκπαιδευτικό κίνημαπου αντιπάλεψε το προσοντολόγιο Γαβρόγλου και συνεχίζει να παλεύει για την κατάργησή του, επιβεβαιώνεται.

 Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει σημασία ποια προσόντα έχει κάποιος αλλά πόσα περισσότερα ή λιγότερα προσόντα έχει σε σχέση με τους άλλους. Κι αυτό είναι που θα καθορίσει το αν θα προσληφθεί ή διοριστεί, σε ποια φάση ή σε ποια περιοχή.
Κι όταν ο πληθωρισμός και η κινούμενη άμμος των προσόντων, του εξαναγκασμού δηλαδή συλλογής “χαρτιών” απλώς για την διατήρηση του δικαιώματος στην εργασία, κορεστεί τότε άλλες επινοήσεις ξεπροβάλλουν (όπως η συνέντευξη και ο διαγωνισμός ΑΣΕΠ) για να αναμοχλεύουν διαρκώς τους πίνακες με βασικές αρχές τη συντήρηση της αδιοριστίας: Πότε διορισμοί μεβάση τις ανάγκες, αύξηση της αναλογίας αριθμού επισφαλούς εργασίας (αναπληρωτών) εις βάρος του αριθμού μονίμων, μετακύλιση της πολιτικής ευθύνης της αδιοριστίας στον/ην ίδιο/α τον/ην εργαζόμενο/η: «δεν φρόντισε να μαζέψει αρκετά μόρια», «δεν επένδυσε όσο έπρεπε στον εαυτό του», “δεν έγραψε καλά στον ΑΣΕΠ”, “μιλάει και διαμαρτύρεται για τις συνθήκες – αν δεν του αρέσει να πάει αλλού”. 

Η μόνιμη επιδίωξη των κυβερνήσεων δηλαδή είναι αντί για τον συλλογικό αγώνα για μόνιμη εργασία σε θέσεις που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν, να εξωθούνται οι αδιόριστοι στην αλληλοφαγία και την μετατροπή των συναδέλφων σε αντιπάλους.

Οι ανατροπές και η τσουλήθρα στους πίνακες, λοιπόν, ανέδειξαν εκ νέου την ανάγκη υπεράσπισης της προϋπηρεσίας, ως κεφαλαιώδους δικαιώματος για τη διεκδίκηση μόνιμης σχέσης εργασίας, των εκπαιδευτικών που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες ώστε η 30ή Ιουνίου στην Β/βάθμια και η 20ή Ιουνίου στην Α/βάθμια να μην θεωρείται τέλος της σύμβασης, αλλά απόλυση.

Οι Παρεμβάσεις 3 δεκαετίες τώρα αντιπάλεψαν και αντιπαλεύουν την επισφάλεια, απαιτούν την κατάργηση της ελαστικής εργασίας και την κάλυψη όλων των κενών με μόνιμους διορισμούς, παλεύουν ενάντια στην συγκάλυψη των πραγματικών αναγκών των σχολείων, ενάντια στην εμφάνιση πλασματικών κενών. 

Οι Παρεμβάσεις παλεύουν σταθερά ενάντια σε κάθε λογική διάσπασης και συντεχνιασμού από το 1998, όπου η τότε κυβέρνηση Αρσένη έφερε τον διαγωνισμό ΑΣΕΠ με σκοπό να διεμβολίσει την αξία του πτυχίου, της προϋπηρεσίας και να χτυπήσει τη συλλογική ενιαία διεκδίκηση.

 Παρά το ότι και με τον διαγωνισμό ΑΣΕΠ όπως και αργότερα με το προσοντολόγιο τα αφηγήματα στα οποία στηρίχτηκαν οι κυβερνήσεις ήταν η αξιοκρατία και η δικαιοσύνη, οι Παρεμβάσεις στάθηκαν στην πρώτη γραμμή των αγώνων για μόνιμους διορισμούς με το πτυχίο και την αναγνώριση ολόκληρης της προϋπηρεσίας, την κατάργηση του προσοντολογίου και την αναχαίτιση της πρόθεσης επαναφοράς του διαγωνισμού ΑΣΕΠ, αλλά και της συνέντευξης ως ταξικών, ιδεολογικών και αξιολογικών φίλτρων. 

Οι Παρεμβάσεις αντιπάλεψαν κάθε λογική που ήθελε να αναγάγει την προϋπηρεσία σε προσόν, και υποστήριξαν την μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών έστω και με 1 ώρα προϋπηρεσία, για την κάλυψη όλων των πραγματικών κενών.

Η τακτική της πολυδιάσπασης, του διαίρει και βασίλευε του κοινωνικού αυτοματισμού, είναι πάγια τακτική του πολιτικού συστήματος των κυβερνήσεων που το υπηρετούν. Το εκπαιδευτικό κίνημα δεν πρέπει να “τσιμπήσει” στο τυράκι της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος που θέλει να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Στην πολυδιάσπαση και τον αλληλοσπαραγμό, αντιτάσσουμε τον συλλογικό αγώνα, γι΄ αυτά που μας ανήκουν.

Θεωρούμε απαράδεκτο και σε επικίνδυνα μονοπάτια κοινωνικού αυτοματισμού, το ψήφισμα που κατέθεσε η ΑΣΕ στην ΟΛΜΕ με τίτλο “Nα αποκατασταθεί τώρα η αδικία στους πίνακες των εκπαιδευτικών – Καμία απαξίωση της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών στο δημόσιο σχολείο”.

Εύλογα ερωτήματα προκύπτουν από το ψήφισμα της ΑΣΕ:
Αλήθεια η ΑΣΕ υποστηρίζει ότι η αδικία και ανισότητα στους πίνακες προκύπτει από την αναγνώριση της προϋπηρεσίας στα ιδιωτικά σχολεία και από το ότι οι εκπαιδευτικοί στα ιδιωτικά σχολεία υπερτερούν των εκπαιδευτικών στα δημόσια γιατί δεν απολύονται το καλοκαίρι, οπότε μαζεύουν προϋπηρεσία με πιο γρήγορο ρυθμό;

Υποστηρίζει δηλαδή ότι η μη αναγνώριση της προϋπηρεσίας στα ιδιωτικά θα μπορούσε να αποκαταστήσει πράγματι την αδικία στους καταρτισμένους πίνακες με το κατά τα άλλα “δίκαιο προσοντολόγιο”; Δηλαδή κατά την ΑΣΕ η αγορά προσόντων κι ο ρυθμός και η δυνατότητα απόκτησής τους δεν αποτελεί στοιχείο ανισότητας; Κι αν είναι στοιχείο ανισότητας και αδικίας η εμπορευματοποίηση των προσόντων, όπως αναφέρει σε άλλο σημείο, γιατί γι΄ αυτό η ΑΣΕ δεν ορθώνει αίτημα για την άμεση αφαίρεση της μοριοδότησης των προσόντων από τους πίνακες για την άρση των αδικιών;

Αλήθεια οι συνέπειες της νομοθετικής ρύθμισης του 2024 κατά την ΑΣΕ σχετίζονται “…με το ποσοστό της προσμέτρησης της προϋπηρεσίας στα ιδιωτικά σχολεία σε βαθμό που απαξιώνει την προϋπηρεσία στα δημόσια σχολεία”; Και τι εισηγείται: Την προσμέτρησή της σε μικρότερο ποσοστό ή την μηδενική προσμέτρησή της;

Το ψήφισμα ψαρεύει σε θολά νερά, με πολυγλωσσία, απεμπολώντας ακόμα και παλιότερες θέσεις της ΑΣΕ -πριν την εφαρμογή του προσοντολόγιου- για διορισμούς με βάση το πτυχίο χωρίς όρους και προϋποθέσεις που δεν αναφέρεται ως αίτημα πουθενά!!! (τώρα τάσσεται υπέρ της αναγνώρισης της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών (μόνο;) στο δημόσιο σχολείο, μα οι ίδιοι πίνακες χρησιμοποιούνται και για διορισμούς!). Το ψήφισμα ενισχύει εμφανώς την συντεχνιακή λογική και αθωώνει το προσοντολόγιο παρά τις διακηρύξεις του.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΑΔΙΚΗ

ΤΟ ΠΡΟΣΟΝΤΟΛΟΓΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ!

Δεν ξεχνάμε τις πολιτικές που ευθύνονται…
…ότι η ίδια πολιτική, των μνημονιακών και μεταμνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που νομοθέτησαν ή/και διατήρησαν την αύξηση του διδακτικού ωραρίου, την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, που αύξησαν τον αριθμό μαθητών στο τμήμα, που έκλεισαν σχολεία και συγχώνευσαν τμήματα και συνεχίζουν, που κατήργησαν τα εικαστικά, τις κοινωνικές επιστήμες, τη μουσική από το λύκειο, που κόβουν ξενόγλωσσα μαθήματα και τμήματα ολιγομελών, που έχουν καταστρατηγήσει τις ανάγκες στην ειδική αγωγή και αφήνουν ακάλυπτα κενά μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς, που ροκανίζουν οργανικές θέσεις σε Ωνάσεια, Πρότυπα,  Πειραματικά, είναι αυτή η ίδια πολιτική που ευθύνεται για τη χρόνια αδιοριστία που θέσπισε και εφαρμόζει το προσοντολόγιο, που υπηρετεί την αξιολόγηση, την άρση της μονιμότητας, τα πειθαρχικά και τις διώξεις. Πρόκειται, δηλαδή, για την ίδια πολιτική του εθνικού οράματος για την καταβαράθρωση της δημόσιας παιδείας, που θα εξαγγείλει σε λίγες μέρες η Ζαχαράκη!

Κανείς από όσους νομοθέτησαν αυτό το καθεστώς δεν μπορεί σήμερα να εμφανίζεται ως όψιμος «σωτήρας» ή αντισυστημικός.
Διεκδικούμε:

Μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών  ΤΩΡΑ αποκλειστικά με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία. Άμεσος διορισμός/μονιμοποίηση ΟΛΩΝ των αναπληρωτών που έχουν έστω και μία σύμβαση για την κάλυψη όλων των πραγματικών αναγκών (μείωση διδακτικού ωραρίου στα προ μνημονίων επίπεδα, 20-15-10 μαθητές στο τμήμα, εικαστικά, καλλιτεχνικά, κοινωνικές επιστήμες σε όλες τις βαθμίδες, πλήρης κάλυψη των ξένων γλωσσών με ολιγομελή τμήματα, έγκριση ολιγομελών, πλήρης στελέχωση των τμημάτων ένταξης και κάλυψη όλων των αναγκών παράλληλης στήριξης). Καμία κάλυψη πάγιων αναγκών με υπερωρίες. Όχι στις αναγκαστικές μετακινήσεις. Κανένας και καμία εκπαιδευτικός σε πάνω από δύο σχολεία.

Κατάργηση του νόμου 4589/19 (προσοντολόγιο) και του ν. 4692/20 Κεραμέως που αναπαράγουν την αδιοριστία, την κατηγοριοποίηση και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εκπαιδευτικών.Όχι στον γραπτό ΑΣΕΠ, συνέντευξη και κάθε είδους φίλτρου που μετατρέπει το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία σε ατομικό διαγωνισμό.

Κατάργηση του ν. 5224/25 για την ειδική αγωγή,  κανένας κόφτης στα τμήματα ένταξης,  στελέχωση με όλες τις ειδικότητες. Δημιουργία νέων οργανικών θέσεων στην Ειδική Αγωγή, και επαναφορά στην γενική αγωγή των 1200 οργανικών που καταργήθηκαν.  Πλήρης στελέχωση των ΚΕΔΑΣΥ με όλες τις ειδικότητες ΕΑΕ – ΕΕΠ – ΕΒΠ.

– Δημιουργία οργανικών θέσεων για όλες τις υπάρχουσες ειδικότητες σε όλα τα σχολεία.

– Πλήρη αναγνώριση της προϋπηρεσίας και κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των αναπληρωτών και αναπληρωτριών. Εξίσωση των εργασιακών, ασφαλιστικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών προς τα πάνω.

– Κατάργηση της ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση και μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους και όλες.

– Προστασία των εργαζόμενων εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία από την βαρβαρότητα των απολύσεων και των μειωμένων δικαιωμάτων που επιβάλει ο κάθε σχολάρχης. ΣΣΕ για όλους τους τύπους σχολείων. Καμία ισοτιμία των πτυχίων δημόσιων και ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Γνωρίζουμε το δρόμο για την αποκατάσταση όλων των αδικιών…δεν παζαρεύουμε τα εργασιακά δικαιώματα δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών σε δήθεν διαβουλεύσεις και χαρτοπόλεμο…

Τώρα με μαζικές γενικές συνελεύσεις να ξεκινήσει πολύμορφος και παρατεταμένος πανεκπαιδευτικός αγώνας διαρκείας για 55 χιλιάδες μόνιμους διορισμούς σε όλα τα κενά και σε όλη την εκπαίδευση. Να καταργηθεί ο απαράδεκτος θεσμός της αναπλήρωσης για τις πάγιες ανάγκες, αναπλήρωση μόνο για τις έκτακτες, με πλήρη δικαιώματα και δωδεκάμηνες συμβάσεις. Αγώνας τώρα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και επιστροφή 13ου και 14ου μισθού. Να απαλλαγούν από όλα τα πειθαρχικά οι συνάδελφοι που διώκονται για συμμετοχή στις συλλογικές αποφάσεις των σωματείων και των συνδικάτων, να μπουν όλα τα πειθαρχικά στο αρχείο.

16 Αυγούστου 2026

Οι πίνακες της «αξιοκρατίας» και η κανονικότητα της επισφάλειας

 της Δέσποινας Καραγιώργου,  από selidodeiktis

Οι νέοι πίνακες του ΑΣΕΠ ήρθαν να θυμίσουν με τον πιο εμφατικό τρόπο κάτι που εμείς, οι αναπληρώτριες και οι αναπληρωτές, γνωρίζουμε ήδη από την καθημερινότητά μας: στην εκπαίδευση μπορεί να αλλάζουν οι κυβερνήσεις, οι υπουργοί και οι διακηρύξεις, αλλά η επισφάλεια παραμένει σταθερή. Εργαζόμαστε επί χρόνια μέσα στις τάξεις, καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, μετακινούμαστε από περιοχή σε περιοχή και κάθε καλοκαίρι απολυόμαστε για να επιστρέψουμε το φθινόπωρο στην ίδια αβεβαιότητα. Και τώρα καλούμαστε ξανά να μετρήσουμε τη θέση μας σε έναν πίνακα. Μαζί και να ξαναμετρήσουμε την «αξία» μας.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό αποτέλεσμα του προσοντολογίου. Η εργασία δεν αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα, αλλά ως έπαθλο ενός αέναου διαγωνισμού. Το πτυχίο μας δεν αρκεί. Η προϋπηρεσία μας δεν κατοχυρώνει. Πάντα υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να αποκτήσουμε: ένα μεταπτυχιακό, μια πιστοποίηση, ένας ακόμη τίτλος, μερικά ακόμη μόρια. Όχι επειδή τα σχολεία έχουν ξαφνικά ανάγκη από περισσότερους τίτλους, αλλά επειδή το σύστημα έχει ανάγκη από περισσότερους ανταγωνιστές.

Κάπως έτσι η «αξιοκρατία» αποκαλύπτει το πραγματικό της περιεχόμενο. Δεν πρόκειται για μια δίκαιη πρόσβαση στην εργασία, αλλά για έναν διαρκή διαγωνισμό μεταξύ μας, όπου καλούμαστε κάθε φορά να αποδείξουμε ποια και ποιος αξίζει περισσότερο να εργαστεί. Την ίδια στιγμή, οι ανάγκες των σχολείων παραμένουν σταθερές και οι θέσεις εργασίας υπάρχουν, αλλά αντί να καλύπτονται με μόνιμο προσωπικό, διατηρούνται σκόπιμα ως πεδίο διαρκούς αναμονής, ανταγωνισμού και επισφάλειας. Η συλλογική ανάγκη μετατρέπεται σε ατομικό αγώνα. Και η ευθύνη μεταφέρεται από την πολιτική της αδιοριστίας σε εμάς: δεν εργάζεσαι επειδή δεν έχεις αρκετά προσόντα, δεν ανεβαίνεις επειδή δεν προσπάθησες αρκετά, δεν διορίζεσαι επειδή κάποιος άλλος κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερα μόρια.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πιο αποτελεσματικό τρόπο για να μετατραπεί ένα συλλογικό πρόβλημα σε προσωπική αποτυχία.

Την ίδια στιγμή, καλούμαστε να πληρώνουμε όλο και περισσότερο για να παραμείνουμε «ανταγωνιστικοί». Η αγωνία για μια θέση εργασίας δημιουργεί μια ολόκληρη αγορά τίτλων, πιστοποιήσεων και κάθε είδους προσόντων, πολλά από τα οποία έχουν περιορισμένη ή αμφίβολη παιδαγωγική αξία. Η ανάγκη για εργασία γίνεται οικονομική επένδυση του ίδιου του εργαζομένου στον εαυτό του.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο βαθιές αντιφάσεις του συστήματος: το κράτος αποσύρεται από την ευθύνη να εξασφαλίσει μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό για τις σταθερές ανάγκες της εκπαίδευσης, ενώ εμείς αναλαμβάνουμε όλο και μεγαλύτερο κόστος για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να εργαστούμε. Η επισφάλεια δεν είναι απλώς ένα αποτέλεσμα. Είναι μηχανισμός που παράγει πειθαρχημένους, διαρκώς διαθέσιμους και διαρκώς ανταγωνιστικούς εργαζόμενους και εργαζόμενες.

Οι νέοι πίνακες είναι, επομένως, κάτι περισσότερο από έναν πίνακα κατάταξης. Είναι ένας καθρέφτης της εργασιακής πραγματικότητας που οικοδομήθηκε στην εκπαίδευση. Μιας πραγματικότητας όπου οι ανάγκες των σχολείων παραμένουν μόνιμες, ενώ εμείς που τις καλύπτουμε παραμένουμε προσωρινοί. Όπου η μετακίνηση από περιοχή σε περιοχή, η απόλυση κάθε καλοκαίρι και η αναμονή της επόμενης πρόσληψης παρουσιάζονται περίπου ως φυσιολογικά στάδια μιας εκπαιδευτικής διαδρομής.

Αυτή η «κανονικότητα» δεν είναι φυσική. Είναι πολιτική επιλογή.

Και έχει ιστορία. Το προσοντολόγιο θεσμοθετήθηκε με τον ν. 4589/2019 από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επί υπουργίας Γαβρόγλου. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια πολιτική που εμφανίστηκε από το πουθενά και αποτελεί αποκλειστικά δημιούργημα της σημερινής κυβέρνησης. Η Νέα Δημοκρατία έχει πλήρη πολιτική ευθύνη για τη διατήρηση και την εμβάθυνση αυτού του πλαισίου. Έχει όμως σημασία να μην ξαναγράφεται η ιστορία και να μην ξεχνάμε ότι η ίδια η λογική της μετατροπής της μόνιμης εργασίας σε διαρκή ανταγωνισμό προσόντων θεσμοθετήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα σήμερα, όταν πρόσωπα και πολιτικοί χώροι που συμμετείχαν τότε στη διαμόρφωση αυτής της πολιτικής εμφανίζονται ως οι εκφραστές της αμφισβήτησής της.

Το ζήτημα, όμως, είναι βαθύτερο από τα πρόσωπα. Είναι η ίδια η λογική που αντιμετωπίζει την εκπαίδευση με όρους αγοράς και τον εκπαιδευτικό ως ατομική «επένδυση» που πρέπει διαρκώς να αυξάνει την αξία του. Μας θέλει ευέλικτες, κινητικούς, διαρκώς αξιολογούμενες, διαρκώς διαθέσιμους και διαρκώς φοβισμένες.

Απέναντι σε αυτή τη λογική δεν αρκεί να ζητάμε έναν δικαιότερο ανταγωνισμό. Χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τον ίδιο τον ανταγωνισμό ως τρόπο οργάνωσης της εργασίας.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποια ή ποιος θα βρεθεί ψηλότερα στον επόμενο πίνακα. Είναι γιατί, ενώ εργαζόμαστε επί χρόνια καλύπτοντας πάγιες ανάγκες των σχολείων, πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύουμε ότι αξίζουμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε.

Οι πίνακες αλλάζουν. Τα μόρια ανακατανέμονται. Οι θέσεις μετακινούνται. Η ανασφάλεια, όμως, παραμένει στη θέση της.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο καθαρή εικόνα της σημερινής εκπαιδευτικής πολιτικής: ένα σχολείο που χρειάζεται μόνιμα εκπαιδευτικούς, αλλά ένα κράτος που επιμένει να μας αντιμετωπίζει ως προσωρινούς.

Η λύση, λοιπόν, δεν βρίσκεται στο να μάθουμε να τρέχουμε καλύτερα. Βρίσκεται στο να αμφισβητήσουμε γιατί πρέπει να τρέχουμε εξαρχής. 

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα χρειαζόμαστε μαζικούς μόνιμους διορισμούς, ώστε να καλυφθούν όλες οι πραγματικές ανάγκες των σχολείων. Το πτυχίο και η προϋπηρεσία πρέπει να αποτελούν την αποκλειστική προϋπόθεση για την πρόσβαση στην εργασία και όχι την αφετηρία ενός ατελείωτου αγώνα για τη συγκέντρωση ολοένα και περισσότερων προσόντων. Η μόνιμη και σταθερή εργασία δεν είναι ανταμοιβή για όσες και όσους κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα περισσότερα μόρια. Είναι δικαίωμα και πρέπει να κατοχυρώνεται συλλογικά.

Νέοι πίνακες ΑΣΕΠ: Η «κινούμενη άμμος» του προσοντολογίου και η κανονικότητα της επισφάλειας

Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις ΠΕ

Νέοι πίνακες ΑΣΕΠ: Η «κινούμενη άμμος» του προσοντολογίου και η κανονικότητα της επισφάλειας

Σφαγή στους πίνακες του ΑΣΕΠ που μόλις δημοσιεύτηκαν. Εκπαιδευτικοί καταποντίστηκαν ακόμα και χιλιάδες θέσεις χαμηλότερα από όπου βρίσκονταν! Το προσοντολόγιο “κινούμενη άμμος” δείχνει τα δόντια του.

Η δημοσίευση των νέων πινάκων του ΑΣΕΠ φέρνει για ακόμη μία φορά στην επιφάνεια την πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί. Εκπαιδευτικοί που επί χρόνια καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, που κάθε χρόνο βρίσκονται μέσα στις τάξεις, μετακινούνται από περιοχή σε περιοχή και κρατούν όρθια τη δημόσια εκπαίδευση, βλέπουν ξανά τη θέση και το μέλλον τους να ανατρέπονται. Η προϋπηρεσία και το ίδιο το πτυχίο τους απαξιώνονται μέσα σε έναν αέναο ανταγωνισμό τίτλων, πιστοποιήσεων και μορίων. Αυτό που παρουσιάζεται ως «αξιοκρατία» αποδεικνύεται στην πράξη ένα σύστημα διαρκούς ανασφάλειας και αποκλεισμού, όπου ακόμη και χρόνια εργασίας δεν μετατρέπονται σε δικαίωμα στη μόνιμη εργασία.

Οι μεγάλες ανακατατάξεις στους πίνακες δεν αποτελούν κάποια «παρενέργεια» του συστήματος. Είναι το ίδιο το αποτέλεσμα της λογικής πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το προσοντολόγιο: ενός αέναου ανταγωνισμού, στον οποίο κάθε εκπαιδευτικός καλείται διαρκώς να συγκεντρώνει νέα προσόντα για να μη χάσει τη θέση που είχε μέχρι χθες. Ένα ακόμη μεταπτυχιακό, μια ακόμη πιστοποίηση, ένας ακόμη τίτλος μπορούν να καθορίσουν αν κάποιος θα εργαστεί, αν θα βρεθεί στην πρώτη φάση, αν θα πλησιάσει ή θα απομακρυνθεί από τον διορισμό.

Και δίπλα στο προσοντολόγιο έρχεται να προστεθεί ο ΑΣΕΠ και η συνέντευξη. Μια ακόμη διαδικασία διαρκούς απόδειξης της «ικανότητας», ένας ακόμη μηχανισμός που μπορεί να φέρει νέες ανακατατάξεις και να διατηρεί την εργασιακή μας ζωή σε μόνιμη εκκρεμότητα. Ένας ΑΣΕΠ του οποίου τα αποτελέσματα θα έχουν περιορισμένη χρονική ισχύ και μετά θα πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά από την αρχή. Και μια συνέντευξη που μετατρέπει την πρόσβαση στην εργασία σε διαδικασία προσωπικής αξιολόγησης και συμμόρφωσης. Το ζητούμενο δεν είναι να αποκτήσουμε ένα ακόμη φίλτρο για να αποδείξουμε ότι είμαστε «κατάλληλοι». Είναι να μην αποδεχτούμε μια εργασιακή πραγματικότητα στην οποία τίποτα δεν κατοχυρώνεται και η μόνη σταθερά είναι η διαρκής προσαρμογή.

Η λογική αυτή έχει μετατρέψει την εργασία στην εκπαίδευση σε μια διαρκή κούρσα προσόντων. Η προϋπηρεσία, τα χρόνια εργασίας μέσα στις τάξεις, η εμπειρία που αποκτήθηκε μέσα σε δύσκολες συνθήκες, οι συνεχείς μετακινήσεις από σχολείο σε σχολείο και από περιοχή σε περιοχή δεν αποτελούν πλέον κατοχύρωση μιας σταθερής εργασιακής προοπτικής. Αντίθετα, ο εκπαιδευτικός καλείται διαρκώς να προσθέτει ένα ακόμη προσόν, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικός. Και όταν η θέση του στον πίνακα αλλάζει δραματικά, η ευθύνη μετατοπίζεται και πάλι στον ίδιο: δεν έχει αρκετά μόρια, δεν συγκέντρωσε αρκετά προσόντα, δεν κατάφερε να «επενδύσει» αρκετά στον εαυτό του.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η βαθύτερη πολιτική λειτουργία του προσοντολογίου. Η συλλογική ανάγκη για μόνιμη και σταθερή εργασία μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση και η ευθύνη για την ανεργία και την επισφάλεια μεταφέρεται από το κράτος στον ίδιο τον εργαζόμενο. Αν δεν βρεις δουλειά, δεν φταίνε οι πολιτικές της αδιοριστίας και της ελαστικής εργασίας· φταις εσύ που δεν έχεις αρκετά μόρια. Αν σε προσπεράσει κάποιος στον πίνακα, πρέπει να αποκτήσεις ένα ακόμη προσόν. Αν πέσεις στην κατάταξη, πρέπει να «επενδύσεις» περισσότερο στον εαυτό σου. Κι έτσι, αντί να διεκδικούμε όλοι μαζί το αυτονόητο —μόνιμη και σταθερή εργασία για όσους και όσες καλύπτουν τις ανάγκες των σχολείων— μας βάζουν να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για μια δουλειά που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και είναι αναγκαία. Μας λένε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον ως ανταγωνιστή, ενώ ο πραγματικός αντίπαλος είναι η πολιτική που κρατά μόνιμες τις ανάγκες των σχολείων και προσωρινούς τους εκπαιδευτικούς.

Κι έτσι δημιουργείται η «κινούμενη άμμος». Εκπαιδευτικοί που εργάζονται επί χρόνια ως αναπληρωτές και αναπληρώτριες, που κάθε χρόνο καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων, απολύονται το καλοκαίρι και ξαναμπαίνουν το φθινόπωρο στην ίδια διαδικασία, βλέπουν ξανά τη θέση τους να μετακινείται. Άλλοι και άλλες ανεβαίνουν, άλλοι και άλλες κατεβαίνουν, άλλοι και άλλες αποκλείονται, άλλοι και άλλες μεταθέτουν για ακόμη μία φορά την προσδοκία του διορισμού. Η εργασιακή τους ζωή εξαρτάται από έναν αριθμό σε έναν πίνακα, ενώ οι ανάγκες της εκπαίδευσης παραμένουν σταθερές και διαρκείς.

Δεν υπάρχει τίποτα το αξιοκρατικό σε μια κατάσταση όπου χιλιάδες εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για θέσεις εργασίας που είναι υπαρκτές και το κράτος αρνείται να μετατρέψει σε μόνιμες. Δεν είναι αξιοκρατία να πρέπει ένας εκπαιδευτικός να πληρώνει ξανά και ξανά για να αποκτήσει προσόντα, προκειμένου να παραμείνει στη δουλειά του. Δεν είναι αξιοκρατία να θεωρείται φυσιολογικό ότι μετά από χρόνια προϋπηρεσίας μπορεί να βρεθεί ξαφνικά πίσω από συναδέλφους που απέκτησαν περισσότερα τυπικά προσόντα. Είναι ένας μηχανισμός πειθάρχησης και ανταγωνισμού, που καλλιεργεί την ατομική λύση σε ένα συλλογικό πρόβλημα.

Και μέσα σε αυτή την κούρσα υπάρχει ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα: ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει; Όταν η πρόσβαση στη μόνιμη εργασία συνδέεται με τη διαρκή συσσώρευση τίτλων, πιστοποιήσεων και προσόντων, ο εκπαιδευτικός καλείται να επωμιστεί όλο και μεγαλύτερο οικονομικό και προσωπικό κόστος για να παραμείνει «ανταγωνιστικός». Γύρω από αυτή την ανάγκη έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη αγορά προσόντων, που τροφοδοτείται από την αγωνία χιλιάδων εκπαιδευτικών να μη μείνουν πίσω. Τίτλοι και πιστοποιήσεις, συχνά αμφιβόλου ποιότητας, αποκτούν έτσι εμπορευματική αξία επειδή συνδέονται με την πρόσβαση στην εργασία. Η ανασφάλεια, επομένως, δεν παραμένει μόνο εργασιακή συνθήκη· μετατρέπεται και σε πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης. Το κράτος μεταφέρει το κόστος της εργασιακής ανασφάλειας στον ίδιο τον εκπαιδευτικό, ο οποίος καλείται διαρκώς να πληρώνει, να επιμορφώνεται και να «επενδύει» στον εαυτό του για να διεκδικήσει μια θέση που το σχολείο έτσι κι αλλιώς έχει ανάγκη. Το προσοντολόγιο δεν είναι μόνο μηχανισμός ανταγωνισμού και πειθάρχησης· είναι και ένας μηχανισμός που μετατρέπει την ανάγκη για εργασία σε εμπόρευμα.

Γιατί όταν η μόνιμη εργασία μετατρέπεται σε διαγωνισμό προσόντων, κάποιοι δεν ανταγωνίζονται για να βρουν δουλειά· κάποιοι άλλοι έχουν ήδη βρει μια πολύ επικερδή αγορά.

Η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνο τους πίνακες. Συνδέεται με τον συνολικό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης και της εργασίας. Το σχολείο της αγοράς χρειάζεται έναν εκπαιδευτικό ευέλικτο, διαθέσιμο, κινητικό, διαρκώς αξιολογούμενο και διαρκώς πρόθυμο να αποδεικνύει την «αξία» του. Έναν εργαζόμενο που θα αποδέχεται την ανασφάλεια ως φυσιολογική κατάσταση και θα επωμίζεται ατομικά το κόστος της εργασιακής του αναπαραγωγής. Το προσοντολόγιο αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς αυτής της πολιτικής, γιατί μετατρέπει την ανάγκη για εργασία σε διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ των ίδιων των εκπαιδευτικών.

Και εδώ δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ποιοι άνοιξαν τον δρόμο. Το προσοντολόγιο θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 4589/2019, επί υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου. Δεν ξεχνάμε, λοιπόν, ότι η σημερινή κατάσταση δεν αποτελεί αποκλειστικά δημιούργημα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Η Νέα Δημοκρατία έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για τη διατήρηση και την εμβάθυνση αυτού του συστήματος, όμως η λογική της μετατροπής του διορισμού σε διαγωνισμό προσόντων έχει συγκεκριμένη πολιτική ιστορία. Δεν μπορεί να διαγράφεται από τη μνήμη επειδή σήμερα κάποιοι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου εμφανίζονται ως δήθεν ριζοσπαστική αντιπολίτευση.

Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι κυβέρνησαν, ποιοι νομοθέτησαν και ποιοι υπερασπίστηκαν πολιτικές που σήμερα συνεχίζονται. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να εμφανίζεται ως «αντισυστημικός» πάνω στα ερείπια πολιτικών που ο ίδιος συνδιαμόρφωσε. Η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύψει τις ευθύνες της πίσω από το παρελθόν, αλλά ούτε και όσοι κυβέρνησαν προηγουμένως μπορούν να ξεπλύνουν τις δικές τους ευθύνες καταγγέλλοντας εκ των υστέρων τις συνέπειες των επιλογών τους. Η αντιπαράθεση δεν είναι αντιπαράθεση προσώπων. Είναι αντιπαράθεση με την ίδια την πολιτική που αντιμετωπίζει την εκπαίδευση ως πεδίο διαχείρισης της εργασιακής ανασφάλειας και τους εκπαιδευτικούς ως αναλώσιμους.

Οι νέοι πίνακες, λοιπόν, δεν είναι απλώς μία ακόμη διαδικασία κατάταξης. Είναι η πιο πρόσφατη αποτύπωση μιας πολιτικής που κρατά χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε διαρκή αναμονή και ομηρία και τους υποχρεώνει να αντιμετωπίζουν την εργασία ως διαρκή διαγωνισμό. Πίσω από κάθε αριθμό του πίνακα υπάρχει ένας εκπαιδευτικός που έχει εργαστεί επί χρόνια στα σχολεία, έχει μετακινηθεί, έχει αναμετρηθεί με την επισφάλεια και τώρα καλείται ξανά να περιμένει. Η απάντηση σε αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι η ατομική προσαρμογή σε ένα σύστημα που αναπαράγει την ανασφάλεια. Είναι η συλλογική οργάνωση και διεκδίκηση για να αλλάξει το ίδιο το πλαίσιο.

Η λύση δεν είναι να τρέξουμε όλοι λίγο πιο γρήγορα στην ίδια κούρσα.

Η λύση είναι να ακυρώσουμε την κούρσα.

Ο αγώνας μας παραμένει ανυποχώρητος! Οι ζωές των αναπληρωτών δεν μετριούνται με ακαδημαϊκά κριτήρια ταξικού χαρακτήρα, αρνούμαστε την απαξίωση των πτυχίων και της προϋπηρεσίας μας. Όχι στον ανταγωνισμό και την ανθρωποφαγία. Δεν αποδεχόμαστε τον ΟΑΕΔ ως μελλοντικό εργοδότη κανενός και καμίας εργαζόμενου/ης! Ούτε σκέψη για γραπτό διαγωνισμό ΑΣΕΠ και συνέντευξη! Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα όλων μας στην σταθερή και μόνιμη εργασία με αξιοπρέπεια και δικαιώματα!

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να οργανωθούν και να αγωνιστούν απέναντι στην πολιτική της αδιοριστίας, της ελαστικής εργασίας και του διαρκούς ανταγωνισμού. Να μην αποδεχτούμε ως «κανονικότητα» μια κατάσταση στην οποία οι ανάγκες των σχολείων είναι μόνιμες, αλλά οι εκπαιδευτικοί παραμένουν προσωρινοί.

Διεκδικούμε:

– Μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών ΤΩΡΑ, για την κάλυψη όλων των αναγκών. Άμεσος διορισμός/μονιμοποίηση ΟΛΩΝ των αναπληρωτών που έχουν έστω και μία σύμβαση αποκλειστικά με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία. Καμία απόλυση αναπληρωτή/τριας.

– Κατάργηση του νόμου 4589/19 (προσοντολόγιο) και του ν. 4692/20 Κεραμέως που αναπαράγουν την αδιοριστία, την κατηγοριοποίηση και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εκπαιδευτικών. Όχι στον γραπτό ΑΣΕΠ, συνέντευξη και κάθε είδους φίλτρου που μετατρέπει το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία σε ατομικό διαγωνισμό.

– Δημιουργία οργανικών θέσεων για όλες τις υπάρχουσες ειδικότητες σε όλα τα σχολεία.

– Πλήρη αναγνώριση της προϋπηρεσίας και κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των αναπληρωτών και αναπληρωτριών. Εξίσωση των εργασιακών, ασφαλιστικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών προς τα πάνω.

– Κατάργηση της ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση και μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους και όλες.

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις: Τετάρτη 5 Αυγούστου κλήθηκαν σε απολογία 5 εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά

 Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις

( τίτλος βιβλίου του ECO UMBERTO)

Τον Αύγουστο δε δουλεύει το Ελληνικό Κράτος

(Λαϊκή ρήση)

ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Αυτό όμως δεν ισχύει για το υπουργείο παιδείας την υπουργό, τα πειθαρχικά συμβούλια και φυσικά πάνω από όλα την  κυβέρνηση των αρίστων!

Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 5 Αυγούστου κλήθηκαν σε απολογία 5  εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά με την κατηγορία «της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας».

Μπορεί οι παραπάνω τίτλοι να είναι γνωστοί ευρύτατα και να αποτελούν κοινή παραδοχή αλλά για το υπουργείο παιδείας την υπουργό, τα πειθαρχικά συμβούλια και φυσικά πάνω από όλα την κυβέρνηση των αρίστων δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ιδίως όταν αφορά στην προώθηση της αντιδραστικής πολιτικής στην εκπαίδευση και την κοινωνία.

Μετά την κλήση απεργών εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση τον Ιούλιο σε Κομοτηνή και Τρίπολη σειρά έχουν οι κλήσεις στα πειθαρχικά συμβούλια αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, εκπαιδευτικών που αμφισβητούν στην πράξη την κυρίαρχη πολιτική της κυβέρνησης στην εκπαίδευση. Μια πολιτική που είναι πλήρως εναρμονισμένη με την γενικότερη πολιτική του συστήματος και φυσικά με αυτήν της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Μια πολιτική που στόχο έχει την άμεση ή έμμεση ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση λειτουργιών  του δημόσιου και δωρεάν σχολείου, την ευθυγράμμισή του με μια σκληρή ταξική πολιτική αφαίρεσης δικαιωμάτων και εξυπηρέτησης της αντιδραστικής καθεστωτικής πολιτικής.

Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 5 Αυγούστου κλήθηκαν σε απολογία 5 εκπαιδευτικοί της ΕΛΜΕ Πειραιά ( Καββαδίας Γιώργος συνταξιούχος εδώ και 2 χρόνια, Καλούσης Ακρίτας μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ και πρώην μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, Μητρόπουλος Δημήτρης μέλος της ΕΛΜΕ Χανίων τώρα, μια συναδέλφισσα μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά, Νεκτάριος Χατζηανδρέου μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά)με την κατηγορία «της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας». 

Η πρώτη κατηγορία  αφορά τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στη στάση εργασίας και την κινητοποίηση που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ στις 10/05/2023 ενάντια στον διαγωνισμό PISA, έναν διαγωνισμό κατάταξης, κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών, αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολείων που οδηγεί σε οδυνηρά αποτελέσματα και στόχο έχει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών.

Στον δε Γ. Καββαδία έχουν προσθέσει και τα «παραπτώματα» «της κακόβουλης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής και της μη τήρησης εχεμύθειας» για τα οποία είχε απαλλαγεί διοικητικά τον Οκτώβρη του 2024. Στον δε Νεκτάριο Χατζηανδρέου προσάπτουν τις κατηγορίες «της αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εντός υπηρεσίας και της κακόβουλης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής που γίνεται δημοσίως, με σκόπιμη χρήση εν γνώσει εκδήλως ανακριβών στοιχείων ή με χαρακτηριστικά απρεπείς εκφράσεις». Για σχόλιο που είχε γράψει σε μια viberομάδα του ΣΔ του σχολείου του με αφορμή την κατάρρευση της τράπεζας θεμάτων στις ενδοσχολικές εξετάσεις τον Ιούνιο του 2023.

Πέρα από τις ανυπόστατες κατηγορίες και τη σκευωρία από τη διοίκηση η συγκεκριμένη υπόθεση είναι η πρώτη που αφορά την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της συμμετοχής εκπαιδευτικών σε κινητοποιήσεις που έχουν αποφασίσει τα συνδικάτα και τα σωματεία. Εντάσσεται φυσικά σε ένα γενικότερο πλαίσιο εκφοβισμού και τρομοκράτησης που επιχειρεί η κυβέρνηση για να ανακόψει τις αντιστάσεις που γενούν η οργή και η αγανάκτηση τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των μαθητών και γονέων για την άσχημη κατάσταση που επικρατεί στο δημόσιο σχολείο και που μόνη υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση και η πολιτική διάλυσης και υποβάθμισης του δημοσίου σχολείου και προώθησης των ιδιωτικών συμφερόντων και σ αυτόν τον τομέα.

Στοχεύουν όχι μόνο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα σωματεία, αλλά και το δικαίωμα μαθητών και γονέων να έχουν άποψη και γνώμη και στρέφονται ενάντια σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα από την οποία οι διοικούντες απαιτούν το ρόλο του παθητικού θεατή και του κομπάρσου μπροστά στην καταστροφική για τη δημόσια εκπαίδευση πολιτική τους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα (αργία Χ. Χοτζόγλου, μεθόδευση αργίας Δ. Χαρτζουλάκη, στοχευμένες διώξεις Ε. Λάζου, πρόεδρος ΣΕΠΕ Ζακύνθου, Κ. Τουλγαρίδης, πρόεδρος ΣΕΠΕ Κ. Σωτηρίου, Ρία Παλαιστίδου για την Παλαιστίνη, Σοφία Στεφανίδου, Γ.Γ της Ε΄ΕΛΜΕ-Θ, απόλυση Δημήτρη Αντωνίου από το ΕΚΠΑ γιατί συμπαραστάθηκε ενεργά στον αγώνα των φοιτητών ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ κλπ)

Μέσα σε όλα αυτά δεν ξεχνούμε και την εκδικητική καθυστέρηση και την προσπάθεια και οικονομικής εξόντωσης της Χρύσας Χοτζόγλου που παρά την εισήγηση του πειθαρχικού συμβουλίου να γυρίσει στο σχολείο της, μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο αργίας, η κυβέρνηση, το υπουργείο και φυσικά η ίδια η υπουργός δεν έχει ακόμη υπογράψει την επιστροφή της.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια τομή που έχει εγκαινιάσει η κυβέρνηση, το σύστημα και το κράτος που διώκει αυτή τη στιγμή ότι αντιστέκεται στην κανιβαλική της πολιτική. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 2.000 και πλέον πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στην απεργία αποχή από την αξιολόγηση, υπάρχουν διώξεις σε εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις αποφασισμένες από τα συλλογικά όργανα. Βέβαια ο συνεχιζόμενος αγώνας των εκπαιδευτικών πέρα της μαζικότητας του, δικαιώνεται και δικαστικά από τις πρώτες απαλλακτικές αποφάσεις των πειθαρχικών συμβουλίων για τη συμμετοχή εκπαιδευτικών στην απεργία αποχή από την αξιολόγηση, αποφάσεις που πάρθηκαν κάτω από το βάρος ενός παρατεταμένου και αποφασιστικού αγώνα ενάντια στις διώξεις. Γεγονός φυσικά που έχει φέρει την κυβέρνηση σε εκνευρισμό, μιας και η γραμμή της για τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών πέφτει στο κενό μπροστά στην ανυποχώρητη στάση μας με πυξίδα τις αξίες που προσπαθούμε καθημερινά να μεταδώσουμε και στα παιδιά: την ισότητα, την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη, όπως εύστοχα σημείωσε και η διωκόμενη συναδέλφισσα Ελένη Παπαχριστοδούλου μετά τη δικαίωσή της.

Βέβαια αυτή η τομή δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση. Το ίδιο βλέπουμε να γίνεται στην υγεία όπου ο ανεκδιήγητος υπουργός εμπορίας της δημόσιας υγείας στέλνει στα πειθαρχικά αγωνιζόμενους νοσοκομειακούς γιατρούς, νοσηλευτές κλπ που αμφισβητούν την πολική της κυβέρνησης και αγωνίζονται να την ανατρέψουν.

Καλούμε τα σωματεία της εκπαίδευσης(ΕΛΜΕ,ΣΕΠΕ, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ)και φυσικά όλα τα σωματεία εργαζομένων να πάρουν αποφάσεις καταδίκης της νέας απόπειρας ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης.

• Να πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας και καταδίκης αυτής της πολιτικής στο επόμενο διάστημα, η ημέρα και η ώρα θα καθοριστούν αφού ληφθούν οι φάκελοι του κατηγορητηρίου.

• Να σταματήσουν τώρα όλες οι διώξεις.

• Καμία ποινικοποίηση συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

• Να γυρίσει τώρα η Χρύσα στο σχολείο.

• Συνεχίζουμε μαζικά την Απεργία-Αποχή από την αξιολόγηση. Κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου για την αξιολόγηση.

• Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών.

• Ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης-ΕΕ-ΟΟΣΑ.