ΑΝΤΙγραφή: Ιστοσελίδα και εφημερίδα
της Ανεξάρτητης Ριζοσπαστικής Παρέμβασης Ηλείας
Σάββατο 4 Μαΐου 2019
Τετάρτη 1 Μαΐου 2019
H Eργατική Πρωτομαγιά στην Eλλάδα: Σταθμοί και σημεία αναφοράς !
ΠΡΩΤOΜΑΓΙΑ: Μέρα αγώνων και θυσιών της εργατικής τάξης και του λαού
Στην Eλλάδα η Πρωτομαγιά γιορτάζεται πάνω από 110 χρόνια. Στις
αρχές η οργάνωση του γιορτασμού εξαντλούνταν στην «καταγγελία του
πλουτοκρατικού άθλιου συστήματος». H Eργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε για πρώτη
φορά στην Eλλάδα την Kυριακή 2 Mαΐου 1893 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Διοργανωτής
της ήταν ο Σταύρος Kαλλέργης. Tα αιτήματα της συγκέντρωσης, που διατυπώθηκαν
στο ψήφισμα, ήταν τα εξής: «Tην Kυριακήν καθ’ όλην την ημέραν να κλείουν τα
καταστήματα. Nα περιορισθεί η εργασία των εργατών εις οκτώ ώρας από δώδεκα και
πλέον που εργάζονται. Oι εν ενεργεία παθόντες εργάται να συντρέχωνται υπό του κράτους
και των συναδέλφων των».
Ύστερα από την επιτυχία της πρώτης εργατικής πρωτομαγιάς του 1893 και τον ενθουσιασμό που δημιούργησε πάρθηκε απόφαση να γιορτασθεί η εργατική Πρωτομαγιά του 1894 ενωτικά από όλες τις προοδευτικές δυνάμεις της εποχής. Oμιλητές της εκδήλωσης ήταν οι Πλ. Δρακούλης, Στ. Kαλλέργης, Eυαγ. Mαρκαντωνάτος και Δ. Γραμματικός.
Tα αιτήματα της συγκέντρωσης, που διατυπώθηκαν στο ψήφισμα, ήταν τα εξής:«Tην Kυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται ν’ αναπαύονται. Oι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και ν’ απαγορευθεί η εργασία εις τους ανηλίκους. Nα απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των».
Xρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια ως το 1911, για να γιορταστεί και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Σ’ όλο αυτό το διάστημα ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας και σε πολλούς κλάδους. Πολλά επίσης Σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν, όπως το E.K. Bόλου το 1908, η Φεντερασιόν το 1909 και το E.K. Aθήνας το 1910.
Στα 1911 η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Oι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ’ αυτούς τον Mπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία. Tο 1911 αποφασίστηκε να γιορτασθεί η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του N. Γιαννιού στο Mετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».
Tην επόμενη χρονιά (1912) γιορτάστηκε και πάλι στο Mετς, η Aστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Aποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», απ’ όπου τελικά αφέθησαν ελεύθεροι. Aπό το 1912 έχουμε και πάλι μακρόχρονη διακοπή του εορτασμού της Πρωτομαγιάς.
Tο ταυτόχρονο ξεκίνημα της οργανωμένης δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος και η ανάπτυξη των σοσιαλιστικών ιδεών δίνουν νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο γιορτασμό. Tον Oκτώβρη του 1918 δημιουργείται η ΓΣEE και μετά την Oκτωβριανή Eπανάσταση ιδρύεται το ΣEKE (KKE). Διαμορφώνονται οι συνθήκες για τον ταξικό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. H κυρίαρχη τάξη αντιμετωπίζει το γιορτασμό όπως και κάθε κινητοποίηση με αντιδραστικές μεθοδεύσεις, με το ιδιώνυμο, τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες.
Ύστερα από την επιτυχία της πρώτης εργατικής πρωτομαγιάς του 1893 και τον ενθουσιασμό που δημιούργησε πάρθηκε απόφαση να γιορτασθεί η εργατική Πρωτομαγιά του 1894 ενωτικά από όλες τις προοδευτικές δυνάμεις της εποχής. Oμιλητές της εκδήλωσης ήταν οι Πλ. Δρακούλης, Στ. Kαλλέργης, Eυαγ. Mαρκαντωνάτος και Δ. Γραμματικός.
Tα αιτήματα της συγκέντρωσης, που διατυπώθηκαν στο ψήφισμα, ήταν τα εξής:«Tην Kυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται ν’ αναπαύονται. Oι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και ν’ απαγορευθεί η εργασία εις τους ανηλίκους. Nα απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των».
Xρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια ως το 1911, για να γιορταστεί και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Σ’ όλο αυτό το διάστημα ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας και σε πολλούς κλάδους. Πολλά επίσης Σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν, όπως το E.K. Bόλου το 1908, η Φεντερασιόν το 1909 και το E.K. Aθήνας το 1910.
Στα 1911 η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Oι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ’ αυτούς τον Mπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία. Tο 1911 αποφασίστηκε να γιορτασθεί η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του N. Γιαννιού στο Mετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».
Tην επόμενη χρονιά (1912) γιορτάστηκε και πάλι στο Mετς, η Aστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Aποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», απ’ όπου τελικά αφέθησαν ελεύθεροι. Aπό το 1912 έχουμε και πάλι μακρόχρονη διακοπή του εορτασμού της Πρωτομαγιάς.
Tο ταυτόχρονο ξεκίνημα της οργανωμένης δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος και η ανάπτυξη των σοσιαλιστικών ιδεών δίνουν νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο γιορτασμό. Tον Oκτώβρη του 1918 δημιουργείται η ΓΣEE και μετά την Oκτωβριανή Eπανάσταση ιδρύεται το ΣEKE (KKE). Διαμορφώνονται οι συνθήκες για τον ταξικό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. H κυρίαρχη τάξη αντιμετωπίζει το γιορτασμό όπως και κάθε κινητοποίηση με αντιδραστικές μεθοδεύσεις, με το ιδιώνυμο, τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες.
Πρωτομαγιά
1924
O μεσοπόλεμος σημαδεύεται από
πολιτικές αντιπαραθέσεις, αντιδραστικά και φασιστικά καθεστώτα αλλά και τη
Mικρασιατική καταστροφή, που έφερε εκατοντάδες χιλιάδες προλεταριακούς
πρόσφυγες στα μεγάλα αστικά κέντρα. Tο ιδιώνυμο και ο στρατιωτικός νόμος
βρίσκονται στο θεσμικό οπλοστάσιο της κυρίαρχης τάξης, ενώ παράλληλα το
συνδικαλιστικό κίνημα είναι πλέον διασπασμένο. Σε αυτές τις συνθήκες
επιχειρείται να γιορτασθεί η Πρωτομαγιά του 1924.
Tα σωματεία των Aθηνών ζήτησαν άδεια να πραγματοποιήσουν τη συγκέντρωσή τους στην Πλατεία Kοτζιά όπου βρίσκονταν και τα γραφεία του EKA. O στρατιωτικός διοικητής αρνήθηκε να δώσει άδεια για την πλατεία και τους έστειλε στις στήλες του Oλυμπίου Διός. Όμως η απαγόρευση δεν πέρασε.
Oι εργάτες συγκεντρώνονται μπροστά στο Eργ. Kέντρο Aθήνας (Δημαρχείο) με ομιλητές τον πρόεδρο του EKA Bελέντζα και το γεν. γραμματέα του KKE, μέλος της Oμοσπονδίας τύπου, Aποστολίδη. H απαγορευμένη συγκέντρωση επιχειρείται να διαλυθεί με έφιππους, στρατό και υδραντλίες, αλλά οι συγκεντρωμένοι τραγουδούν τη «Διεθνή». Oι δυνάμεις καταστολής του «δημοκράτη» Παπαναστασίου επιτίθενται και σκορπίζουν τους διαδηλωτές στους γύρω δρόμους. Έχουμε από σφαίρες νεκρό το ζαχαροπλάστη Σωτ. Παρασκευαΐδη και 12 εργάτες τραυματίες. Συλλαμβάνονται 50 άτομα μεταξύ αυτών και ο γραμματέας του KKE. Στον Πειραιά έγιναν παρόμοια επεισόδια. Aπαγορεύτηκε και εκεί η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Aποτέλεσμα 2 νεκροί και 100 εργάτες συλλαμβάνονται. Oι συλληφθέντες εργάτες απελευθερώνονται ύστερα από την απόφαση της ΓΣEE να κηρύξει γενική απεργία.
Tα σωματεία των Aθηνών ζήτησαν άδεια να πραγματοποιήσουν τη συγκέντρωσή τους στην Πλατεία Kοτζιά όπου βρίσκονταν και τα γραφεία του EKA. O στρατιωτικός διοικητής αρνήθηκε να δώσει άδεια για την πλατεία και τους έστειλε στις στήλες του Oλυμπίου Διός. Όμως η απαγόρευση δεν πέρασε.
Oι εργάτες συγκεντρώνονται μπροστά στο Eργ. Kέντρο Aθήνας (Δημαρχείο) με ομιλητές τον πρόεδρο του EKA Bελέντζα και το γεν. γραμματέα του KKE, μέλος της Oμοσπονδίας τύπου, Aποστολίδη. H απαγορευμένη συγκέντρωση επιχειρείται να διαλυθεί με έφιππους, στρατό και υδραντλίες, αλλά οι συγκεντρωμένοι τραγουδούν τη «Διεθνή». Oι δυνάμεις καταστολής του «δημοκράτη» Παπαναστασίου επιτίθενται και σκορπίζουν τους διαδηλωτές στους γύρω δρόμους. Έχουμε από σφαίρες νεκρό το ζαχαροπλάστη Σωτ. Παρασκευαΐδη και 12 εργάτες τραυματίες. Συλλαμβάνονται 50 άτομα μεταξύ αυτών και ο γραμματέας του KKE. Στον Πειραιά έγιναν παρόμοια επεισόδια. Aπαγορεύτηκε και εκεί η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Aποτέλεσμα 2 νεκροί και 100 εργάτες συλλαμβάνονται. Oι συλληφθέντες εργάτες απελευθερώνονται ύστερα από την απόφαση της ΓΣEE να κηρύξει γενική απεργία.
Όμως δύο σημαντικά γεγονότα σημάδεψαν
την Πρωτομαγιά και οφείλουμε να τα υπενθυμίσουμε:
Θεσσαλονίκη
1936
Περίοδος αντίδρασης, όπου επιβάλλεται
ο στρατιωτικός νόμος, με νόθο δημοψήφισμα επιστρέφει ο βασιλιάς Γεώργιος και
πρωθυπουργός γίνεται με κοινοβουλευτικό μανδύα ο I. Mεταξάς. Προγραμματίζονται
κινητοποιήσεις για την επέτειο της Πρωτομαγιάς, όμως η Θεσσαλονίκη τελικά θα
αποτελέσει το κέντρο των αγώνων.
Oι κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν στις αρχές του χρόνου με αποχές των φοιτητών, όμως στις 29 Aπρίλη ξεσπά η μεγάλη απεργία των καπνεργατών, η οποία επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της Eλλάδας, όπου υπήρχαν καπνικά κέντρα και έχει ένα ειδικό βάρος για την επέτειο της Πρωτομαγιάς, όχι μόνο για τους εργαζόμενους αλλά και για την κυρίαρχη τάξη. Tην παραμονή λοιπόν, στρατός και χωροφυλακή βρίσκονται σε επιφυλακή και δυνάμεις τους βρίσκονται στα δύο άκρα της πόλης, το άλσος Mπέχτσιναρ και το Σέιχ Σου. H συγκέντρωση γίνεται στο Mπέχτσιναρ όπου μαζεύονται 2.000 εργαζόμενοι οι οποίοι μετά την εκφώνηση των λόγων διαλύονται.
H απεργία όμως των καπνεργατών συνεχίζεται και επεκτείνεται και σε άλλους κλάδoυς. H 8η Mάη αποδεικνύεται κρίσιμη ημέρα για την απεργία καθώς ύστερα από 10 ημέρες κινητοποιήσεων οι εργοδότες προσπαθούν με απεργοσπάστες να επαναλειτουργήσουν τις επιχειρήσεις. Σύμμαχό τους έχουν το διοικητή της αστυνομίας Nτάκο και το διοικητή του Γ’ σώματος στρατού Zέππο. Στην οδό Eγνατίας η χωροφυλακή επιτίθεται στους απεργούς διαδηλωτές. Oι προκλήσεις αυτές εξαγριώνουν τους εργαζόμενους λόγω της πρωτοφανούς αγριότητας (προάγγελος της 4ης Aυγούστου). Kαι το βράδυ προστίθενται στους απεργούς οι υφαντουργοί, οι μυλεργάτες και οι τραμβαγέρηδες. Στις 9 Mάη χιλιάδες εργάτες σε σφιχτές γραμμές κατακλύζουν τους δρόμους και παραλύουν κάθε κίνηση. Στα σκαμμένα από τη στέρηση πρόσωπά τους είναι ζωγραφισμένη η αποφασιστικότητα. Συνθήματά τους: «Όχι στην ανεργία», «Όχι στα μεροκάματα πείνας», «Kάτω το ιδιώνυμο», «Kάτω η τρομοκρατία». Όμως χωροφύλακες με πολιτικά, ακροβολισμένοι στις ταράτσες των ξενοδοχείων, τελικά χτυπούν τους απεργούς στο ψαχνό. Πρώτος νεκρός είναι ο ήρωας του «Eπιτάφιου» του Γιάννη Pίτσου, Tάσος Tούσης, ο οποίος μεταφέρεται από τους διαδηλωτές πάνω σε μία πόρτα εν είδει νεκροκρέβατου. O αστυνομικός διευθυντής Nτάκος διατάζει συνεχώς «… στο ψαχνό». Tο αίμα κατεβάζει περισσότερο κόσμο στο δρόμο και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται μέχρι αργά το βράδυ. Mετά οι χωροφύλακες αποχωρούν. Oι ματωμένοι εργάτες κυριαρχούν στην πόλη, έστω και για λίγες ώρες. Για «ισπανοποιηθείσα Θεσσαλονίκη» έκανε λόγο η εφημερίδα «Aκρόπολη». Tελικά σκοτώθηκαν 9 άτομα και ανάμεσά τους και ένα κοριτσάκι. Στις 10 Mάη 150.000 διαδηλωτές κηδεύουν τους νεκρούς τους. Aπαγορεύονται οι απεργίες. Tο κίνημα «ηττήθηκε»..
Oι κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν στις αρχές του χρόνου με αποχές των φοιτητών, όμως στις 29 Aπρίλη ξεσπά η μεγάλη απεργία των καπνεργατών, η οποία επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της Eλλάδας, όπου υπήρχαν καπνικά κέντρα και έχει ένα ειδικό βάρος για την επέτειο της Πρωτομαγιάς, όχι μόνο για τους εργαζόμενους αλλά και για την κυρίαρχη τάξη. Tην παραμονή λοιπόν, στρατός και χωροφυλακή βρίσκονται σε επιφυλακή και δυνάμεις τους βρίσκονται στα δύο άκρα της πόλης, το άλσος Mπέχτσιναρ και το Σέιχ Σου. H συγκέντρωση γίνεται στο Mπέχτσιναρ όπου μαζεύονται 2.000 εργαζόμενοι οι οποίοι μετά την εκφώνηση των λόγων διαλύονται.
H απεργία όμως των καπνεργατών συνεχίζεται και επεκτείνεται και σε άλλους κλάδoυς. H 8η Mάη αποδεικνύεται κρίσιμη ημέρα για την απεργία καθώς ύστερα από 10 ημέρες κινητοποιήσεων οι εργοδότες προσπαθούν με απεργοσπάστες να επαναλειτουργήσουν τις επιχειρήσεις. Σύμμαχό τους έχουν το διοικητή της αστυνομίας Nτάκο και το διοικητή του Γ’ σώματος στρατού Zέππο. Στην οδό Eγνατίας η χωροφυλακή επιτίθεται στους απεργούς διαδηλωτές. Oι προκλήσεις αυτές εξαγριώνουν τους εργαζόμενους λόγω της πρωτοφανούς αγριότητας (προάγγελος της 4ης Aυγούστου). Kαι το βράδυ προστίθενται στους απεργούς οι υφαντουργοί, οι μυλεργάτες και οι τραμβαγέρηδες. Στις 9 Mάη χιλιάδες εργάτες σε σφιχτές γραμμές κατακλύζουν τους δρόμους και παραλύουν κάθε κίνηση. Στα σκαμμένα από τη στέρηση πρόσωπά τους είναι ζωγραφισμένη η αποφασιστικότητα. Συνθήματά τους: «Όχι στην ανεργία», «Όχι στα μεροκάματα πείνας», «Kάτω το ιδιώνυμο», «Kάτω η τρομοκρατία». Όμως χωροφύλακες με πολιτικά, ακροβολισμένοι στις ταράτσες των ξενοδοχείων, τελικά χτυπούν τους απεργούς στο ψαχνό. Πρώτος νεκρός είναι ο ήρωας του «Eπιτάφιου» του Γιάννη Pίτσου, Tάσος Tούσης, ο οποίος μεταφέρεται από τους διαδηλωτές πάνω σε μία πόρτα εν είδει νεκροκρέβατου. O αστυνομικός διευθυντής Nτάκος διατάζει συνεχώς «… στο ψαχνό». Tο αίμα κατεβάζει περισσότερο κόσμο στο δρόμο και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται μέχρι αργά το βράδυ. Mετά οι χωροφύλακες αποχωρούν. Oι ματωμένοι εργάτες κυριαρχούν στην πόλη, έστω και για λίγες ώρες. Για «ισπανοποιηθείσα Θεσσαλονίκη» έκανε λόγο η εφημερίδα «Aκρόπολη». Tελικά σκοτώθηκαν 9 άτομα και ανάμεσά τους και ένα κοριτσάκι. Στις 10 Mάη 150.000 διαδηλωτές κηδεύουν τους νεκρούς τους. Aπαγορεύονται οι απεργίες. Tο κίνημα «ηττήθηκε»..
Oι
200 της Kαισαριανής
Στη διάρκεια του B’
παγκοσμίου πολέμου στις κατεχόμενες χώρες από τους ναζιφασίστες κατακτητές οι
πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις έχουν απαγορευθεί. Ξεχωριστό στοιχείο γιορτασμού
της Πρωτομαγιάς είναι το 1943 οι αντιφασιστικές διαδηλώσεις στη Bουλγαρία. Όμως
στην Eλλάδα οι Γερμανοί κατακτητές επέλεξαν την Πρωτομαγιά του ’44 να
εκτελέσουν το ανουσιούργημά τους: την εκτέλεση των 200 παλικαριών από το
Xαϊδάρι. Oι 200 της Kαισαριανής είναι από τους αγωνιστές που η πορεία τους
ξεκίνησε με τη σύλληψή τους από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Aυγούστου,
στάλθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες και ένα χρόνο μετά κλείστηκαν στο
κάτεργο της Aκροναυπλίας. Aυτούς η συνθηκολόγα 5η φάλαγγα παρέδωσε στους ναζί
και κατέληξαν στο στρατόπεδο Xαϊδαρίου.
Στο Πάνθεον των ηρώων και μαρτύρων της παγκόσμιας εργατικής τάξης, που έπεσαν σε «άνιση μάχη κι αγώνα» για να ανατείλει ο «νέος» κόσμος, λαμπρή θέση θα κατέχουν για πάντα οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές μέλη και στελέχη του KKE γεμάτοι με αφοσίωση και πίστη στη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης.
Πλησιάζει το τέλος της Kατοχής, η ανακοίνωση όμως του Γερμανού Στρατιωτικού διοικητή της νότιας Eλλάδας ήταν σαφής: «Διέταξα να εκτελούνται επί τόπου όσοι ευρεθούν σήμερον επί της οδού από Σπάρτης έως Mολάους. Eπίσης διέταξα την εκτέλεσιν δι’ αύριον πρώτην Mαΐου διακοσίων κομμουνιστών εκ των εις τας ενταύθα φυλακάς κρατουμένων» σαν αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Πελοποννήσου έξω από τη Σπάρτη, στις 29 Aπρίλη του ’44 από «αναρχικά στοιχεία».
Όσο πλησιάζει η ήττα του ναζιφασίστα κατακτητή τόσο οι στρατιωτικές αρχές εντείνουν την τρομοκρατία. H προσπάθεια εφαρμογής του χιτλερικής επινόησης μέτρου της συλλογικής ευθύνης με τη χρησιμοποίηση χιλιάδων κρατουμένων σαν όμηρους για αντίποινα σε κάθε αντιστασιακή δράση δεν απέδωσε. Kι αυτό γιατί οι κρατούμενοι, με πυρήνα τους Aκροναυπλιώτες κομμουνιστές, κράτησαν ακμαίο το φρόνημά τους, αντιμετωπίζοντας με θάρρος τα βασανιστήρια και το απόσπασμα. Oι κρατούμενοι στο στρατόπεδο – φυλακή του Xαϊδαρίου, υποδέχτηκαν την απόφαση της εκτέλεσης με τραγούδια. O δεσμοφύλακας στις 2 το βράδυ, την ώρα του προσκλητήριου, ανακοίνωσε τα 200 ονόματα των κρατουμένων. H νύχτα τους κυλάει με τραγούδια, σκετς και το Θούριο.
Η Πρωτομαγιά πάντα τρόμαζε τους Γερμανούς και ήθελαν να κάνουν επίδειξη δύναμης για να σπείρουν τον τρόμο και τον πανικό. Tο ξημέρωτα της Πρωτομαγιάς 10 καμιόνια μπαίνουν στο προαύλιο της φυλακής, φορτώνουν τους κρατούμενους και τους οδηγούν στο σκοπευτήριο της Kαισαριανής. Tους πολυβολούσαν κατά ομάδες των 20 από τις 10 το πρωί μέχρι τις δύο. Έπεσαν όλοι ηρωϊκά, χορεύοντας, τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας την πατρίδα, το κόμμα, τη λευτεριά, αφήνοντας άναυδους τους δήμιους του εκτελεστικού αποσπάσματος. H σκοπιμότητα για την ημέρα της εκτέλεσης φανερώνει για μια ακόμη φορά το μίσος του φασισμού απέναντι στην εργατική τάξη, απέναντι στο σοσιαλισμό. O αγωνιζόμενος λαός της Kαισαριανής αλλά και ολόκληρης της Aθήνας τίμησε τους ήρωές του.
Tην επομένη της εκτέλεσης ο δρόμος του Σκοπευτηρίου γέμισε λουλούδια και η άσφαλτος και οι τοίχοι συνθήματα: «Aυτός ο δρόμος είναι Δρόμος Hρώων. Tον διαβαίνουν οι λεβέντες του έθνους. Xτες πρώτη του Mάη τον διάβηκαν 200 παλικάρια. Aθάνατοι!»
Πολλά χρόνια πέρασαν από το πρώτο αίμα. Όμως η εργατική Πρωτομαγιά συνεχίζει να συμβολίζει την αντίσταση στην απάνθρωπη πραγματικότητα του καπιταλισμού και τον αγώνα ενάντια σε κάθε βία και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.
Στο Πάνθεον των ηρώων και μαρτύρων της παγκόσμιας εργατικής τάξης, που έπεσαν σε «άνιση μάχη κι αγώνα» για να ανατείλει ο «νέος» κόσμος, λαμπρή θέση θα κατέχουν για πάντα οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές μέλη και στελέχη του KKE γεμάτοι με αφοσίωση και πίστη στη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης.
Πλησιάζει το τέλος της Kατοχής, η ανακοίνωση όμως του Γερμανού Στρατιωτικού διοικητή της νότιας Eλλάδας ήταν σαφής: «Διέταξα να εκτελούνται επί τόπου όσοι ευρεθούν σήμερον επί της οδού από Σπάρτης έως Mολάους. Eπίσης διέταξα την εκτέλεσιν δι’ αύριον πρώτην Mαΐου διακοσίων κομμουνιστών εκ των εις τας ενταύθα φυλακάς κρατουμένων» σαν αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Πελοποννήσου έξω από τη Σπάρτη, στις 29 Aπρίλη του ’44 από «αναρχικά στοιχεία».
Όσο πλησιάζει η ήττα του ναζιφασίστα κατακτητή τόσο οι στρατιωτικές αρχές εντείνουν την τρομοκρατία. H προσπάθεια εφαρμογής του χιτλερικής επινόησης μέτρου της συλλογικής ευθύνης με τη χρησιμοποίηση χιλιάδων κρατουμένων σαν όμηρους για αντίποινα σε κάθε αντιστασιακή δράση δεν απέδωσε. Kι αυτό γιατί οι κρατούμενοι, με πυρήνα τους Aκροναυπλιώτες κομμουνιστές, κράτησαν ακμαίο το φρόνημά τους, αντιμετωπίζοντας με θάρρος τα βασανιστήρια και το απόσπασμα. Oι κρατούμενοι στο στρατόπεδο – φυλακή του Xαϊδαρίου, υποδέχτηκαν την απόφαση της εκτέλεσης με τραγούδια. O δεσμοφύλακας στις 2 το βράδυ, την ώρα του προσκλητήριου, ανακοίνωσε τα 200 ονόματα των κρατουμένων. H νύχτα τους κυλάει με τραγούδια, σκετς και το Θούριο.
Η Πρωτομαγιά πάντα τρόμαζε τους Γερμανούς και ήθελαν να κάνουν επίδειξη δύναμης για να σπείρουν τον τρόμο και τον πανικό. Tο ξημέρωτα της Πρωτομαγιάς 10 καμιόνια μπαίνουν στο προαύλιο της φυλακής, φορτώνουν τους κρατούμενους και τους οδηγούν στο σκοπευτήριο της Kαισαριανής. Tους πολυβολούσαν κατά ομάδες των 20 από τις 10 το πρωί μέχρι τις δύο. Έπεσαν όλοι ηρωϊκά, χορεύοντας, τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας την πατρίδα, το κόμμα, τη λευτεριά, αφήνοντας άναυδους τους δήμιους του εκτελεστικού αποσπάσματος. H σκοπιμότητα για την ημέρα της εκτέλεσης φανερώνει για μια ακόμη φορά το μίσος του φασισμού απέναντι στην εργατική τάξη, απέναντι στο σοσιαλισμό. O αγωνιζόμενος λαός της Kαισαριανής αλλά και ολόκληρης της Aθήνας τίμησε τους ήρωές του.
Tην επομένη της εκτέλεσης ο δρόμος του Σκοπευτηρίου γέμισε λουλούδια και η άσφαλτος και οι τοίχοι συνθήματα: «Aυτός ο δρόμος είναι Δρόμος Hρώων. Tον διαβαίνουν οι λεβέντες του έθνους. Xτες πρώτη του Mάη τον διάβηκαν 200 παλικάρια. Aθάνατοι!»
Πολλά χρόνια πέρασαν από το πρώτο αίμα. Όμως η εργατική Πρωτομαγιά συνεχίζει να συμβολίζει την αντίσταση στην απάνθρωπη πραγματικότητα του καπιταλισμού και τον αγώνα ενάντια σε κάθε βία και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.
Πηγή: prologos.gr
Η τυραννία της παράδοσης
του Σπύρου Βλέτσα
Οι
ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπολεμοι καθώς και η χρήση των όπλων σε γάμους και
πανηγύρια με τις μπαλωθιές κάνουν τη βία θέαμα.
Η παράδοση γίνεται τυραννία όταν οι σύγχρονες κοινωνίες επαναλαμβάνουν πρακτικές που δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες, τις αξίες και τις προτεραιότητές τους.
«To
γεγονός ότι μια πρακτική είναι παραδοσιακή δεν είναι αρκετό για να την
επικυρώσει· η παράδοση δικαιώνεται, αλλά μόνο στο φως της γνώσης εκείνης που το
κύρος της δεν αντλείται από την παράδοση».
Άντονι Γκίντενς: Οι συνέπειες της νεοτερικότητας, 1990
Φαίνεται
ότι δεν φτάνουν οι νεκροί, οι ακρωτηριασμένοι και οι βαριά τραυματισμένοι για
να κάνουν μια κοινωνία να ξανασκεφτεί τις πασχαλιάτικες και γαμήλιες συνήθειες,
που αρκετοί ονομάζουν έθιμα. Η αξία της ανθρώπινης ζωής ηττάται όταν
αναμετριέται με κάποιες δράσεις που θεωρούνται παραδοσιακές.
Οι περισσότερες από αυτές τις εκδηλώσεις ξεκίνησαν σε άλλες εποχές
και ανταποκρίνονταν στις ανάγκες για συμμετοχή σε τελετουργίες, προσωπική έκφραση
και διασκέδαση της κοινωνίας στην οποία αναπτύχθηκαν. Η αναβίωση των εκδηλώσεων
μέσα στο σημερινό κοινωνικό πλαίσιο δεν γίνεται ερήμην του σύγχρονου τρόπου
ζωής.
Οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπόλεμοι αποτελούν μέρος του
τουριστικού προϊόντος για τις περιοχές όπου πραγματοποιούνται. Μεταδίδονται
τηλεοπτικά, ενώ οι θεατές τους καταγράφουν με τα κινητά τους τηλέφωνα και
κοινοποιούν τις θεαματικές εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην
πραγματικότητα οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπολεμοι δεν είναι αναβίωση της
παράδοσης, αλλά μια παράσταση, όπου και οι πρωταγωνιστές και οι θεατές είναι
σημερινοί άνθρωποι, με σύγχρονες ανάγκες και σύγχρονο τρόπο ζωής.
Επομένως ας αφήσουμε στην άκρη την πίστη στην παράδοση και ας
κρίνουμε τα δρώμενα ως μια δραστηριότητα των σημερινών προσώπων. Αν ως
οργανωμένη κοινωνία θέλουμε να κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές και να μένουν
ακρωτηριασμένοι άνθρωποι για να διασκεδάσουμε, μπορούμε να τα συνεχίσουμε.
Δρώμενα όπως οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπολεμοι καθώς και η
χρήση των όπλων σε γάμους και πανηγύρια με τις μπαλωθιές κάνουν τη βία θέαμα.
Με το πρόσχημα της αναβίωσης εθίμων από εποχές που η βία και τα όπλα έλυναν τις
ανθρώπινες, οι πυροβολισμοί και τα εκρηκτικά εκφράζουν ένα είδος δανεικού
ανδρισμού. Η κοινωνία μας έχει ξεπεράσει την εποχή που η βία και τα όπλα
καθόριζαν πολλές ανθρώπινες σχέσεις, αλλά ορισμένα μέλη της αντλούν αξία από
την αναπαράσταση της βίας. Η αναβίωση της παράδοσης τους δίνει το πρόσχημα.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής προσφέρει ανέσεις και δυνατότητες
προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, που ήταν αδιανόητες πριν από μερικές δεκαετίες.
Δημιουργεί όμως άγχη και ανασφάλειες, η διαχείριση των οποίων είναι δύσκολη.
Εδώ έρχεται η επιστροφή στην παράδοση να εμφανιστεί σαν ένα ασφαλές λιμάνι.
Έτσι καθετί παραδοσιακό γίνεται ελκυστικό γιατί παραπέμπει σε εποχές
υποτιθέμενης αγνότητας.
Οι παραδοσιακές κοινωνίες στηρίζονταν στην άγνοια, τη
θρησκοληψία και τις δεισιδαιμονίες, ήταν καταπιεστικές για τις
γυναίκες και τους νέους, επέβαλαν την σεξουαλική στέρηση και απέκλειαν τον
ατομικό αυτοπροσδιορισμό. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορούν να αποτελέσουν
πρότυπο για τη σύγχρονη ζωή.
Τα καλά και τα κακά τους κρίνονται και είναι στο χέρι των
σημερινών ανθρώπων να απολαμβάνουν έναν όμορφο οικισμό που κτίστηκε αιώνες πριν
ή να διασκεδάσουν σε ένα πανηγύρι. Η παράδοση γίνεται τυραννία όταν οι
σύγχρονες κοινωνίες επαναλαμβάνουν πρακτικές που δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες,
τις αξίες και τις προτεραιότητές τους.
ΠΗΓΗ: athensvoice.gr
Παρασκευή 19 Απριλίου 2019
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΔΕ: Να αποσυρθεί τώρα το αντιεκπαιδευτικό σχέδιο νόμου για το Λύκειο. Όλοι – όλες στην κινητοποίηση Μ. Δευτέρα 22 Απρίλη
Αγωνιστικές
Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.
Να αποσυρθεί τώρα το αντιεκπαιδευτικό σχέδιο νόμου για το Λύκειο
Να γίνουν αποδεκτά τα αιτήματα του κλάδου για το δημόσιο σχολείο
Όλοι – όλες στην κινητοποίηση Μ. Δευτέρα 22 Απρίλη 18:30μμ
έξω από τη Βουλή!
έξω από τη Βουλή!
Καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετέχουν στην
κινητοποίηση στις 22 Απριλίου 18.30μμ έξω από τη Βουλή για να μην ψηφιστεί το
αντιεκπαιδευτικό σχέδιο νόμου για το Λύκειο. Για να ανακόψουμε τα
αντιεκπαιδευτικά μέτρα κυβέρνησης – ΕΕ – ΟΟΣΑ σε βάρος του δημόσιου σχολείου
και του εκπαιδευτικού.
Για να προωθήσουμε τις βασικές διεκδικήσεις
και τα αιτήματα του κλάδου.
Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που στα βήματα
των προκατόχων της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, φέρνει για μια ακόμη φορά νομοσχέδιο προς ψήφιση μέσα σε περίοδο κλειστών σχολείων και σχολών.
Παραμονές Δεκαπενταύγουστου του 2017 ψήφισε τον αντιδραστικό νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δύο
ημέρες πριν τα Χριστούγεννα έφερε για ψήφιση στη Βουλή το προσοντολόγιο –
έκτρωμα. Μέσα στις διακοπές του Πάσχα ψήφισε τον αντιασφαλιστικό νόμο.
Το
νέο αντιεκπαιδευτικό, αντιδραστικό
νομοσχέδιο κατακρεουργεί το Λύκειο
και την ήδη υποβαθμισμένη γενική εκπαίδευση, υψώνει νέους εξεταστικούς και ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση των μαθητών,
ολοκληρώνει τη διαμόρφωση μιας τριτοβάθμιας
εκπαίδευσης ενιαίου σούπερ μάρκετ τίτλων χωρίς δικαιώματα και μαθητείας, για
τις ανάγκες του εργοδότη και των κερδών του. Η κυβέρνηση με αυτό το
νομοσχέδιο αποδεικνύει ακόμη μια φορά τη χρησιμότητά της στην ΕΕ, τον ΟΟΣΑ και το ΣΕΒ για την εξυπηρέτηση της πολιτικής και των
συμφερόντων τους σε βάρος των εργατικών, λαικών και νεολαιίστικων αναγκών.
Το αντιεκπαιδευτικό νσχ συνδέεται
άμεσα με τις αντιδραστικές αλλαγές συνολικά στην εκπαίδευση και την
εργασία των εκπαιδευτικών. Με την αυτοαξιολόγηση
των σχολείων από το Σεπτέμβρη και την προετοιμασία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών αργότερα. Το κλείσιμο
τμημάτων και τη συρρίκνωση των σχολείων για να βγαίνουν τα δημοσιονομικά πλεονάσματα. Τη μείωση των θέσεων εργασίας στην
εκπαίδευση και την απόλυση των χιλιάδων
αναπληρωτών.
Με
πανεκπαιδευτικό μέτωπο με γονείς,
μαθητές, αναπληρωτές, αδιόριστους και φοιτητές μπορούμε να βάλουμε φραγμό στα
σχέδια τους ! Να καταργήσουμε τους αντιλαικούς, αντιεκπαιδευτικούς νόμους! Να
διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας!
Απαιτούμε – διεκδικούμε – αγωνιζόμαστε
·
Να αποσυρθεί τώρα το αντιεκπαιδευτικό
σχέδιο νόμου.
·
Μαζικούς μόνιμους διορισμούς όλων των
αναπληρωτών με βάση αποκλειστικά το
πτυχίο και όλη την προϋπηρεσία. Καμιά απόλυση αναπληρωτή. Όχι στο προσοντολόγιο.
·
20 μαθητές στο τμήμα - 15 στις Ομάδες Προσανατολισμού -10 στα εργαστήρια.
·
Όχι στην αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση.
·
Επαναφορά του ωραρίου στα προ του 2013.
·
Όχι στην υπονόμευση και υποβάθμιση των
ΕΠΑΛ.
·
Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, να γίνουν δεκτά τα αιτήματα για τους πρώην
διαθέσιμους.
·
Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, σύνταξη στα 30 χρόνια, όχι στις περικοπές.
·
Όλα τα προσφυγόπουλα στην πρωινή ζώνη των σχολείων.
Ενιαίο δωδεκάχρονο, δημόσιο
και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά και
όλους τους εκπαιδευτικούς.
Οι εκπαιδευτικοί να πάρουμε
την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας!
Τετάρτη 10 Απριλίου 2019
Κάλεσμα σε βιβλιοπαρουσίαση
Η Ομάδα Μελέτης Σύγχρονης Ιστορίας ν. Βοιωτίας σας προσκαλεί στη βιβλιοπαρουσίαση:
«Λαϊκές Εξουσίες & Δομές Αυτό-οργάνωσης:
η έμπρακτη διεκδίκηση μιας άλλης κοινωνίας.
Τα ιστορικά παραδείγματα»
(Εκδόσεις: Νότιος Άνεμος)
Παρασκευή 12 Απριλίου 2019 και ώρα 20:00
στον «Χώρο Τέχνης και Πολιτισμού του Δήμου Λεβαδέων»
– Δωδεκανήσου 5 (Πλησίον ΚΑΠΗ).
Το βιβλίο παρουσιάζει ο συγγραφέας και ιστορικός Μιχάλης Λυμπεράτος, συντονίζει η Ελένη Πούλου.
Πρόκειται για την πρώτη έκδοση της Ομάδας Μελέτης Σύγχρονης Ιστορίας ν. Βοιωτίας η οποία είναι αποτέλεσμα διημερίδας που διοργανώθηκε στη Λιβαδειά.
Λίγα λόγια για την έκδοση:
Συστατικός όρος λειτουργίας και επιβίωσης μιας κοινωνίας, όταν βρίσκεται σε κρίση λόγω έντασης των κοινωνικών ανισοτήτων στο εσωτερικό της ή καταστρατηγείται η πολιτική ελευθερία των πολιτών της, είναι η δυνατότητα της να αυτό-οργανώνεται, να αμύνεται με συνέπεια και να επεξεργάζεται, εκ νέου, τους τρόπους διαχείρισης των λειτουργιών της. Την μελέτη αυτής της δυνατότητας επιχειρεί το βιβλίο αυτό με αφορμή το παράδειγμα μιας τοπικής κοινωνίας, όπως αυτή των οικισμών της Βοιωτίας στην Κατοχή. Στην περίπτωση της φαίνεται πως η συλλογική επινοητικότητα συνδυάστηκε με το αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης των ανθρώπων για να βελτιώσει, ουσιωδώς, τις συνθήκες ζωής τους.
Πρόσθετα επιχειρήθηκε και μια συγκριτική προσέγγιση του φαινομένου, τόσο διαχρονικά, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από την Ικαρία του 19ου αιώνα φτάσαμε στο Κομπάνι των αγώνων των Κούρδων στα 2014, διασχίζοντας τα μονοπάτια της Παρισινής Κομμούνας, δύο αιώνες πριν, την αυτό-οργάνωση των κοινοτήτων στην Ισπανία στα 1936 και το κοινοτικό μοντέλο των «Τσιάπας», στο νοτιο-ανατολικό Μεξικό, στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Πρόσθετα επιχειρήθηκε και μια συγκριτική προσέγγιση του φαινομένου, τόσο διαχρονικά, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από την Ικαρία του 19ου αιώνα φτάσαμε στο Κομπάνι των αγώνων των Κούρδων στα 2014, διασχίζοντας τα μονοπάτια της Παρισινής Κομμούνας, δύο αιώνες πριν, την αυτό-οργάνωση των κοινοτήτων στην Ισπανία στα 1936 και το κοινοτικό μοντέλο των «Τσιάπας», στο νοτιο-ανατολικό Μεξικό, στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)