Πέμπτη 24 Απριλίου 2025

Αστυνομική εισβολή στις φοιτητικές εστίες των Ιωαννίνων

 Με φόντο τις πασχαλινές διακοπές και ενώ το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων παραμένει κλειστό, σημειώθηκε νέα ένταση στις φοιτητικές εστίες, με φοιτητικούς συλλόγους να καταγγέλλουν αστυνομική επιχείρηση μεγάλης κλίμακας, με ευθύνη της Πρυτανικής Αρχής και συγκεκριμένα της πρύτανη Άννας Μπατιστάτου.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, η πρύτανης — για δεύτερη φορά — προχώρησε σε καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αυτή τη φορά στο εσωτερικό των φοιτητικών εστιών, με παρουσία 40 και πλέον ανδρών της Ασφάλειας, ενώ κλούβα των ΜΑΤ βρισκόταν σε αναμονή ακριβώς έξω από το συγκρότημα.

Η επιχείρηση στόχευε στην αναγκαστική απομάκρυνση φοιτητών που παρέμεναν στην ανατολική πτέρυγα του Α΄ κτιρίου, με απειλές για αυτόφωρη διαδικασία και προσαγωγή δύο φοιτητών επί τόπου, παρουσία μάλιστα της Αντιπρυτάνεως Παναγιώτας Καντή.

Το θέμα έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ενώ αναμένονται αντιδράσεις και από φορείς της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε όλη τη χώρα.

Η ανακοίνωση

Σύλλογος Εστιακών Φοιτητών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΣΤΙΣ ΕΣΤΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ:

ΠΡΟΣΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ… ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ!

Με το Πανεπιστήμιο κλειστό λόγω Πάσχα, η «γαλάζια» πρύτανης Άννα Μπατιστάτου επέλεξε να καταπατήσει για δεύτερη φορά το άσυλο. Αυτή τη φορά στις φοιτητικές εστίες, με 40(!) άτομα της Ασφάλειας και μία κλούβα των ΜΑΤ να βρίσκεται «σε ετοιμότητα» ακριβώς απ’ έξω. Αυτή η αστυνομική επιχείρηση «μαμούθ», αποσκοπούσε στο να αναγκάσει σε μετακίνηση όσους φοιτητές διέμεναν ακόμα στην ανατολική πτέρυγα του Α΄ κτιρίου Εστιών, με την απειλή του αυτόφωρου και την επιτόπου εκδικητική προσαγωγή 2 φοιτητών, παρουσία της αντιπρυτάνεως Παναγιώτας Καντή! Δηλαδή, όσοι αντιστάθηκαν στην «ανακαίνιση» του κτιρίου που έχει προγραμματίσει το Συμβούλιο Διοίκησης (ΣΔ), έπρεπε να τρομοκρατηθούν και να τιμωρηθούν υποδειγματικά, ώστε να μην τολμήσει κανένας ξανά, να εμποδίσει το σχέδιο ιδιωτικοποίησης-ξεπουλήματος των Φοιτητικών Εστιών. 

Η πρύτανης, το ΣΔ και η «φυτεμένη» προϊστάμενη της Εφορίας των Φοιτητικών Κατοικιών, γνώριζαν πολύ καλά τα αιτήματα του Συλλόγου Εστιακών. Θέταμε ως προϋπόθεση για να προχωρήσει η ανακαίνιση α) να καταργηθεί ο νεοφιλελεύθερος Εσωτερικός Κανονισμός που έχει σαν στόχο να πετάξει το 70% των εστιακών και β)  όλοι οι φοιτητές που διέμεναν στα δωμάτια που ανακαινιζόταν να πάρουν νέο δωμάτιο χωρίς αποκλεισμούς (Αν έχουν πληρώσει το χαράτσι των 40 ευρώ, αν πληρούν τα «ακαδημαϊκά» κριτήρια κά.). Ενώ μπορούσε να έλθει σε επικοινωνία όσες φορές ήθελε με τα μέλη του Συλλόγου, επέλεξε να καλέσει εισαγγελείς, ασφαλίτες και ΜΑΤ για να επιβάλλει το Νόμο και την Τάξη, διότι γνώριζε την καθολική εναντίωση των φοιτητών και εργαζόμενων όλου του πανεπιστημίου.

Στην πραγματικότητα, το να έρθει για άλλη μια φορά με το ίδρυμα κλειστό να κινητοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό απέναντι στους φτωχούς εστιακούς φοιτητές που αγωνίζονται για Δημόσια και Δωρεάν Φοιτητική Μέριμνα, αποδεικνύει δύο πράγματα:

  1. Απέτυχε όλο το προηγούμενο διάστημα να πείσει τους φοιτητές ότι ενδιαφέρεται για αναβάθμιση των εστιών, παρά τις συνεντεύξεις που έδινε και τα δημοσιεύματα που διέρρεε στα ΜΜΕ που έχει συνάψει σχέσεις (εννοείται πελατειακού χαρακτήρα). Στην πραγματικότητα στην θητεία της εν λόγο πρυτάνεως είδαμε τις εστίες και την μέριμνα να καταρρέουν βάζοντας μας πολλές φορές σε κίνδυνο. Είδαμε με τα μάτια μας στην πυρκαγιά στο Γ΄ κτίριο, την πρύτανη να λέει ψέματα ότι η πυρασφάλεια λειτούργησε, για να καλύψει τον εαυτό της και την εργολαβική εταιρία που είχε την ευθύνη της συντήρησης (θυγατρική της ΑΚΤΩΡ). Απέτυχε να μας πείσει ότι ο Εσωτερικός Κανονισμός – έκτρωμα, που ψήφισε πάλι στα κρυφά, είχε σκοπό να προστατέψει το «δικαίωμα στην στέγαση». Όπως και αποδείχθηκε, μοναδικό στόχο είχαν να πραγματοποιήσουν εξώσεις σε όσους δεν είναι καλοί «πελάτες» ή δεν ήταν «άριστοι» σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια. Απέτυχε να σπάσει την αλληλεγγύη ανάμεσα στους εστιακούς φοιτητές ή να απομονώσει τον Σύλλογο Εστιακών, όπως φαίνεται από την πλειοψηφική συμμετοχή τους όλο το προηγούμενο διάστημα στις κινητοποιήσεις. Τέλος, απέτυχε να πείσει ότι η ανακαίνιση γίνεται «για το καλό μας». Ξέραμε εξ’ αρχής, ότι όπως συμβαίνει πανελλαδικά, θέλουν να μετατρέψουν τις εστίες σε μαγαζάκι μιας εταιρίας, που θα μένει όποιος πληρώνει πανάκριβο ενοίκιο.

  2. Για αυτό τον λόγο επιλέγει πάντα να κινηθεί «στα μουλωχτά» με το ίδρυμα κλειστό και με τις «πλάτες» της Αστυνομίας και των Δικαστηρίων. Όσο «πρόθυμοι» και να φαίνονται όσοι ανήκουν στο κυβερνητικό καθεστώς της ΝΔ, από την Μπατιστάτου μέχρι τον Μητσοτάκη, όσο αποφασισμένοι κι αν είναι να ξεπουλήσουν ό,τι βρούνε μπροστά τους σε εταιρίες αρπακτικά, θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Όλη η ελληνική κοινωνία έχει συνειδητοποιήσει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις ευθύνονται για τα Τέμπη, τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, την διάλυση του ΕΣΥ, την τρομακτική ακρίβεια στο Ρεύμα, την διάλυση της Δημόσια και δωρεάν παιδείας κά. 

Και μπροστά στην επιχείρηση τρομοκράτησης των εστιακών φοιτητών, η ακαδημαϊκή κοινότητα βρέθηκε στο πλευρό μας, καθώς επιλέγει την υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας και όχι το να κάνει η Μπατιστάτου καριέρα στα ψηφοδέλτια ή στα υπουργεία της κυβέρνησης της ΝΔ. 

Θα μας βρούνε μπροστά τους! Οι προσπάθειές τους να μας τρομοκρατήσουν θα πέσουν στο κενό. Ο φόβος ανήκει στο καθεστώς Μητσοτάκη και τους εντολοδόχους του. Όχι στους φτωχούς, τους νέους, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους που έχουν επιλέξει το δρόμο του Αγώνα, για να μπορούν να αναπνεύσουν! 

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/475289_pan-ioanninon-astynomiki-epiheirisi-stis-foititikes-esties-kataggelies-gia

Πες μου σε ποιο σχολείο πήγες, να σου πω ποιος είσαι

Το σχόλιο της Δευτέρας: Πες μου σε ποιο σχολείο πήγες να σου πω ποιος είσαι

της Σοφίας Χατζοπούλου,  από selidodeiktis

Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Η εκπαίδευση δεν θα έπρεπε να διαχωρίζει και να θέτει φραγμούς, αλλά να ενώνει και να δίνει ίσες ευκαιρίες. Θα έπρεπε να απελευθερώνει, να προσφέρει μια διέξοδο από τις κοινωνικές αντιφάσεις και τις ταξικές ανισότητες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η εκπαίδευση θα έπρεπε να είναι ένα δημόσιο αγαθό και με γνώμονα αυτό να παρεμβαίνει και να μετασχηματίζει την κοινωνική πραγματικότητα, και όχι απλά να την αναπαράγει με τον πιο ύπουλο τρόπο στην πιο τρυφερή ηλικία των παιδιών μας.

Έτσι θα έπρεπε, μα τα πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά συστήματα δεν λειτουργούν έτσι. Ανέκαθεν η εκπαίδευση εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ισχυρών για την παγίωση της εξουσίας τους με την ανεμπόδιστη εκμετάλλευση των οικονομικά αδύναμων. Ακόμα και όταν επεκτάθηκε και εδραιώθηκε η δωρεάν, δημόσια παιδεία στα εθνικά κράτη, ήταν σαφές ότι αυτή θα είχε ως στόχο την κατασκευή μιας ενιαίας εθνικής συνείδησης και την παραγωγή του απαραίτητου εργατικού δυναμικού για τη λειτουργία των οικονομιών της εποχής.

Η επέκταση όμως της ενιαίας, δημόσιας εκπαίδευσης έδωσε επίσης την ευκαιρία για γνώση, διάλογο και αλληλεπίδραση και μέσα από τις ιστορικές εξελίξεις, τις κοινωνικές συγκρούσεις και τα κινήματα το σχολείο έγινε αναπόφευκτα χώρος κριτικής και αμφισβήτησης με το βλέμμα στη χειραφέτηση του ανθρώπου και στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Μέσα στα χρόνια που πέρασαν έγιναν πολλά βήματα εμπρός, μέσα από εκπαιδευτικά κινήματα που ώθησαν τη σκέψη και την εκπαίδευση σε δρόμους κοινωνικής αλληλεγγύης και δημοκρατίας. Παρόλα αυτά όμως η εκπαίδευση στα πλαίσια των καπιταλιστικών κοινωνιών συνέχισε όλα αυτά τα χρόνια να είναι κατ’ ουσίαν ταξική, ακολουθώντας το μοντέλο της αναπαραγωγής του συστήματος που την οργανώνει.

Στην Ελλάδα για πολλές δεκαετίες οι μεγαλύτεροι από εμάς μεγαλώσαμε με ποιοτικές διχοτομήσεις όπως αυτή του γενικού και τεχνικού λυκείου, ένας διαχωρισμός που προβαλλόταν ως δυνατότητα επιλογής, αφού κάποιος τελείωνε την εννιάχρονη υποχρεωτική ενιαία εκπαίδευση. Είναι επίσης γνωστή η ταμπέλα που ακολουθούσε τους μαθητές που πήγαιναν στα τεχνικά λύκεια ως μαθητές αδύναμοι χωρίς έφεση στα γράμματα, ως μαθητές που θα γινόντουσαν χειρώνακτες και άρα ταξικά κατώτεροι από εκείνους που θα πήγαιναν πανεπιστήμιο μέσα από τα γενικά λύκεια. Για πολύ λίγα χρόνια λειτούργησαν στη δημόσια εκπαίδευση τα λεγόμενα πολυκλαδικά λύκεια, λύκεια μεγάλης κλίμακας που παρείχαν όλες τις κατευθύνσεις σε μια ενιαία εκπαιδευτική μονάδα, αλλά δυστυχώς το εγχείρημα εγκαταλείφθηκε πολύ σύντομα μετά τη δεκαετία του ‘80. Όλα αυτά τα χρόνια οι ταξικές περιχαρακώσεις συνεχίστηκαν αφού η ύπαρξη πολλών ειδών λυκείων ακολουθήθηκε και από τη σύσταση πρότυπων – ακόμη μικρού αριθμού – σχολείων στα οποία η εισαγωγή γινόταν με εξετάσεις ή κλήρωση, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε και η μεγάλη, κατεξοχήν κοινωνική διάκριση μεταξύ εκείνων που πήγαιναν σε δημόσιο σχολείο ή σε ιδιωτικό.

Στις μέρες μας βιώνουμε ίσως μία από τις πιο παρεμβατικές κυβερνήσεις στον χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο, η οποία πιστή προς τις νεοφιλελεύθερες αρχές της εδραιώνει την ηγεμονία της πάνω στην ταξικότητα και τις κοινωνικές διακρίσεις που έχουν ως κύριο άξονα τα αφηγήματα περί της “αριστείας”, της “ελεύθερης” επιλογής και των “ίσων” ευκαιριών.

Με βάση αυτά τα αφηγήματα το κράτος ουσιαστικά προπαγανδίζει και οργανώνεται ενάντια στη δημόσια εκπαίδευση την οποία καλείται να προσφέρει δωρεάν και ισότιμα στους μαθητές. Όσο κι αν φαίνεται αντιφατικό, το νεοφιλελεύθερο κράτος καθόλου δεν διακατέχεται από τάσεις αυτοκαταστροφής, παρά μάλλον ανασυντάσσεται στη βάση της λογικής του μονεταρισμού και της ελάχιστης κρατικής παρέμβασης. Επιδεικνύει μάλιστα ένα ιδιαίτερο “πάθος στην παρεμβατικότητα στο όνομα της μη παρεμβατικότητας”(1). Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες των εκθέσεων του ιδεολογικού θεματοφύλακα του νεοφιλελευθερισμού, του ΟΟΣΑ, η κυβέρνηση μιλά με καμάρι για την ίδρυση προτύπων σχολείων σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, τα οποία θα προσφέρουν καλύτερη (;) εκπαίδευση στους μαθητές και στα οποία η πρόσβαση θα γίνεται με εξετάσεις, βάζοντας βαθιά τα θεμέλια του διαχωρισμού των μαθητών σε εκείνους που μπορούν και σε εκείνους που δεν μπορούν. Στους καλούς και στους κακούς μαθητές, αλλά και στους έχοντες και μη έχοντες τα χρήματα να πληρώσουν για φροντιστηριακά μαθήματα που θα τους προετοιμάσουν για το πολυπόθητο εισιτήριο σε μια πιο “ποιοτική” παιδεία(;)

Η κατάσταση φέτος έγινε ακόμη χειρότερη με την ανερυθρίαστη εισαγωγή ιδιωτών στη παροχή δημόσιας εκπαίδευσης από την κυβέρνηση, με την εκχώρηση δημοσίων σχολείων σε ιδιωτικούς φορείς όπως το ίδρυμα Ωνάση με στόχο τη δημιουργία πρότυπων σχολείων, τύπου academies, με τη χρηματοδότηση και διαχείριση από το ίδρυμα με όρους ιδιωτικής επιχείρησης, όσον αφορά την εισαγωγή μαθητών, τις εργασιακές σχέσεις και την οργάνωση και λειτουργία του σχολείου. Στα σχολεία αυτά όπως είναι αναμενόμενο οι μαθητές θα γίνονται δεκτοί με εξετάσεις που θα πιστοποιούν την “αριστεία” τους, και ήδη έχει οργανωθεί, όπως είναι αναμενόμενο, ένα ευρύ δίκτυο φροντιστηρίων που θα επωφεληθεί από την προετοιμασία τους, και θα καθορίσει την εισαγωγή των οικονομικά προνομιούχων σε αυτά.

Είναι φανερό λοιπόν ότι το κράτος αντί να λειτουργεί ως θεματοφύλακας και εγγυητής του δημόσιου, δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αντιθέτως τη διαλύει και την ξεπουλά, διαμελίζοντας τη σε κατηγορίες και εκχωρώντας τη σε ιδιώτες παρουσιάζοντας αυτή την πολιτική επιλογή του ως ένα βήμα προς την αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας.

Ταυτόχρονα με τη δημιουργία της τάξης των εκπαιδευτικά “εκλεκτών” η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της ταξικής περιχαράκωσης με την αύξηση του εξετασεοκεντρικού χαρακτήρα της παιδείας, την αξιολόγηση και την κατάταξη των σχολείων και των μαθητών. Ποιος άραγε έχει ξεχάσει τα μαθήματα ανθρωπογεωγραφίας που έδινε ο πρωθυπουργός στις αρχές της θητείας του, όταν κατέτασσε τις εκπαιδευτικές προοπτικές των μαθητών κατά περιοχές; Το Περιστέρι θα παρήγαγε ψυκτικούς, το Αιγάλεω μπογιατζήδες και η Νίκαια οικοδόμους…

Ποιος να το περίμενε αλλά τώρα η κυβέρνηση προχωράει ακόμα πιο πέρα. Η τεχνική εκπαίδευση δεν καθορίζεται μόνο γεωγραφικά αλλά και με βάση την παραβατικότητα. Με βάση τα τελευταία δημοσιεύματα του esos, η Συμβουλευτική Επιτροπή του Πρωθυπουργού εισηγείται την ίδρυση 10 τεχνικών γυμνασίων για τους παραβατικούς μαθητές “που επί της ουσίας εγκαταλείπουν το σχολείο με μεγάλο αριθμό απουσιών” (2). Επιστρέφοντας στη λογική της γεωγραφικής κατανομής οι συμβουλάτορες του πρωθυπουργού ζητούν να εντοπιστούν οι περιοχές που παρουσιάζουν τέτοια εικόνα έτσι ώστε αυτά τα σχολεία “παραβατικών” να φτιαχτούν εκεί.

Πολλά και αμείλικτα τα ερωτήματα. Γιατί άραγε ο “παραβατικός” χρειάζεται να παρακολουθήσει τεχνική εκπαίδευση; Υπάρχει κάποια φυσική σύνδεση της διάνοιας και της σκέψης με την παραβατικότητα και τη συμπεριφορά; Είναι άλλωστε η τεχνική εκπαίδευση και τα επαγγέλματα που αφορά για ανθρώπους με περιορισμένες γνωστικές δυνατότητες και “κακή συμπεριφορά”; Είναι τελικά τα τεχνικά, χειρωνακτικά επαγγέλματα και οι άνθρωποι που τα επιλέγουν “κατώτεροι” και ποιος θέτει τα κριτήρια αυτά ; Και τελικά τι εκπαίδευση είναι αυτή που με βάση αυτά τα κριτήρια γκετοποιεί το παιδί ως παραβατικό με το που θα περάσει την πόρτα του σχολείου; Για ποια εκπαίδευση μιλάμε, όταν έχει ήδη κατηγοριοποιήσει τον μαθητή σε “καλό και κακό” με το καλημέρα, καθορίζοντας και τις δυνατότητες επιλογών που θα έχει;

Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν είναι νέο. Είναι φαινόμενα που παρατηρούσε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ο μεγάλος παιδαγωγός Δ. Γληνού. Ακόμα ηχούν δυνατά τα λόγια του, όταν διαπίστωνε ότι “η μόρφωση των παιδιών είναι ένα από τα πιο σπουδαία πνευματικά μέσα που χρησιμοποιούνται για την ταξική κυριαρχία. Σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην εκμετάλλευση, τα παιδιά ξεχωρίζονται, όπως και οι μεγάλοι, σε δύο κατηγορίες, σε κείνα που πρόκειται ν’ αποτελέσουνε τη συνέχεια της κυρίαρχης τάξης και κείνα που πρόκειται ν’ αποτελέσουνε το μεγάλο στρατό της δουλιάς, που δεν πληρώνεται όλη”(3). Και ακόμα και τώρα δυστυχώς, εκατό χρόνια μετά, είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε το αίτημά του για μια εκπαίδευση ενιαία, δημοκρατική, εξυπηρετική του λαού, μπροστά στην αδυσώπητη επίθεση του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.

Κάτω από αυτή τη σκιά τίποτα δεν φαίνεται να είναι δεδομένο και ασφαλές πια. Η προάσπιση του ενιαίου, δημόσιου, δημοκρατικού και λαϊκού χαρακτήρα της εκπαίδευσης αποτελεί μέγιστο χρέος όσων ενδιαφέρονται για μια δίκαιη, δημοκρατική και ανθρώπινη κοινωνία χωρίς διχοτομήσεις και διακρίσεις και γι αυτό πρέπει να αγωνιστούμε.

Βιβλιογραφικές Πηγές

1. Miller, Toby (2010) ‘Michel Foucault, The Birth of Biopolitics: Lectures at the Collège de France, 1978–79’, International Journal of Cultural Policy 16(1), σελ.56-57

2. https://www.esos.gr/arthra/92583/ypohreotiki-koinoniki-ergasia-sto-sholeio-anti-gia-apoboli-gia-toys-parabatikoys

3. Εκλεκτές Σελίδες, τόμος Δ’, σελ. 57

Σχολεία, ψηφιακή καινοτομία και ψηφιακή αποξένωση: Ο ρόλος της τεχνολογίας στην παραπλάνηση

Από τη «Νέα Ομιλία» στην εκπαιδευτική νεογλώσσα: Όταν η πραγματικότητα καμουφλάρεται

Τα τελευταία 30 χρόνια, η ελληνική εκπαίδευση επαναλαμβάνει τον ίδιο μονότονο διάλογο. Παρόμοιες λέξεις, κοινά «οράματα», τα ίδια διαρκώς «εθνικά σχέδια ανασυγκρότησης», χωρίς θετικό αντίκρισμα στις σχολικές τάξη.

Χρονολόγιο εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων (1994-2024):

1996: Αναλυτικά προγράμματα Γ. Αρσένη

2009-2012: «Νέο Σχολείο» Άννας Διαμαντοπούλου

2023: Ψηφιακά προγράμματα σπουδών με πολλαπλό βιβλίο (Κ. Πιερρακάκης)

Η καινοτομία ως νέο «ιερό δόγμα» – αλλά με λειτουργικούς αναλφάβητους

Παρά την είσοδο των ψηφιακών τεχνολογιών και την προβολή όρων όπως «ψηφιακό σχολείο», «δεξιότητες» και «πολλαπλό βιβλίο», η ελληνική εκπαίδευση βιώνει κρίση ουσίας.

Ποια είναι τα συμπτώματα:

  • Μαθητές «άριστοι» στις εξετάσεις αδυνατούν να εκφράσουν συντεταγμένη σκέψη

  • Τεράστια ποσοστά λειτουργικού αναλφαβητισμού (Η αδυναμία να χρησιμοποιήσει κανείς βασικές γνώσεις για την κατανόηση και επίλυση καθημερινών προβλημάτων. Δεν πρόκειται για απλή άγνοια, αλλά για δομική αδυναμία σκέψης και κρίσης.)

  • Πανεπιστημιακοί καθηγητές μιλούν για «μαθητές με προσόντα αλλά χωρίς κατανόηση»

Η διανοητική ερήμωση των σχολείων και οι νέες γενιές «κατακερματισμένων» ανθρώπων

Εκπαιδευτικοί σε σχολεία και πανεπιστήμια μιλούν για απελπισία. Οι μαθητές, ακόμη και οι «καλοί», δυσκολεύονται να σκεφτούν, να διατυπώσουν κρίσεις, να συνδέσουν έννοιες. Ο Βένιος Αγγελόπουλος, καθηγητής του ΕΜΠ, περιέγραφε με συγκλονιστικό τρόπο τη σταδιακή κατάρρευση της μαθηματικής σκέψης και την εσωτερίκευση της αποστήθισης ως μοναδικής οδού επιτυχίας.

Πού οδηγεί αυτή η πορεία;

Η παιδεία μετατρέπεται σε μηχανισμό παραγωγής συμμορφωμένων υπηκόων, ικανών να υπηρετήσουν το εμπορευματικό μοντέλο, αλλά ανίκανων να το αμφισβητήσουν. Το σχολείο χάνει τον ρόλο του ως φορέας πολιτισμού και κοινωνικής αλλαγής και γίνεται εργαλείο εργαλειακής γνώσης και προσαρμογής.

Συμπέρασμα: Από την «αμάθεια με τίτλους» στη μορφωτική ανάταξη

Η κρίση της ελληνικής εκπαίδευσης είναι πολιτισμική και συστημική. Η απάντηση δεν είναι περισσότερη αξιολόγηση, περισσότερες δεξιότητες ή ψηφιακή τεχνολογία, αλλά επιστροφή στην ουσία της μόρφωσης: την καλλιέργεια της σκέψης, της κρίσης, του συλλογικού και του ανθρώπινου.

https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/475293_sholeia-psifiaki-kainotomia-kai-psifiaki-apoxenosi-o-rolos-tis-tehnologias-stin#goog_rewarded

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΔΕ: Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ...ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ

 Τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου, τα ορφανά του Χίτλερ, βγήκαν από τα λαγούμια τους για να γράψουν ναζιστικά και φασιστικά συνθήματα στους τοίχους του ΓΕΛ Καρέα. και του ΕΠΑΛ Ηλιούπολης. Στόχευσαν αγωνιστές εκπαιδευτικούς, αριστερούς, μαθητές και μετανάστες. Έγραψαν «Σ@@@ στους αναρχικούς», «Ζήτω η χούντα», «Ξύλο στους αριστερούς καθηγητές», «Έξω οι ξένοι». Τις ίδιες μέρες, στο ΠΕΠΑΛ Ταύρου, μαθητές, που λειτουργούν ως οργανωμένοι φασίστες, επιχειρούν να τρομοκρατήσουν εκπαιδευτικούς, γράφουν ναζιστικά σύμβολα και απαιτούν να κατέβουν από τον πίνακα ανακοινώσεων συνδικαλιστικά κείμενα και αφίσες...

Οι «μεμονωμένοι βανδαλισμοί» από την Πινακοθήκη ως τα σχολεία δεν είναι μεμονωμένοι. Συνδέονται μεταξύ τους και αποτελούν ένα οργανωμένο σχέδιο τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών και της νεολαίας, αλλά και της πλειοψηφίας του λαού. Κι αυτό συμβαίνει γιατί άρχισαν πολύ μαζικά να διεκδικούν, να απαιτούν και να ξεσηκώνονται πάλι με τις μεγαλειώδεις και ιστορικές κινητοποιήσεις στις 26/1, στις 28/2, αλλά και στη συνέχεια σε όλη την Ελλάδα! Σήμερα που συμπληρώνονται 58 χρόνια από εκείνη την αποφράδα ημέρα, που η χούντα των συνταγματαρχών άπλωσε τις φασιστικές της φτερούγες βυθίζοντας τη χώρα στο μαύρο, γνωρίζουμε καλά πως η επίθεση των κάθε είδους φασιστών στρέφεται ενάντια σε όποιον και όποια σηκώνει κεφάλι, αντιστέκεται, παλεύει για μόρφωση, υγεία, δικαιώματα, δικαιοσύνη, δημοκρατία και ειρήνη. Είναι παρακρατικές πρακτικές και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοιες...

Το μήνυμα των εκπαιδευτικών, των γονιών και των μαθητών πρέπει να είναι και είναι σαφές! Ο φασισμός δεν είναι απλώς άλλη μια «άποψη». Είναι το μακρύ χέρι του συστήματος που για λογαριασμό όσων έχουν εξουσία και πλούτο κτυπάει όποιον παλεύει για ψωμί, δουλειά, παιδεία και ελευθερία. 

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ… ΝΑ ΤΟN ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ! ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ!

Σάββατο 19 Απριλίου 2025

Σταυρώνουν τους εκπαιδευτικούς με διώξεις και απολύσεις

 του Γιώργου Κ. Καββαδία

Ο αυταρχισμός και η βία είναι δομικό στοιχείο αυτού του παρακμασμένου συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ωστόσο στις μέρες μας το φαινόμενο των διώξεων για έκφραση άποψης, για πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ακόμα και για συμμετοχή σε «νόμιμη» απεργία έχει πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις.  Για πρώτη φορά μετά τη χούντα είναι επί θύραις απολύσεις για έκφραση συνδικαλιστικής άποψης ή δράσης, όπως για τους  σ. Χρύσα Χοτζόγλου, Δημήτρη Χαρτζουλάκη, ενώ ήδη έχει απολυθεί ο σ. Δημήτρης Αντωνίου. Ακόμα πιο πρόσφατη η απόλυση του εκπαιδευτικού Παναγιώτη Κατσούλη, λόγω  καταδίκης για «παράβαση καθήκοντος» που φέρεται να έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Δημάρχου της Ιεράς Πόλης  Μεσολογγίου. Επιχειρείται έτσι να περάσει ένα παραδειγματικό μήνυμα και στους εκπαιδευτικούς που διώκονται γιατί απεργούν, γιατί εκφράζουν γνώμη, γιατί δεν υποτάσσονται.

Η επίθεση του ΥΠΑΙΘ και της κυβέρνησης λαμβάνει διαστάσεις πογκρόμ ενάντια στον κλάδο των εκπαιδευτικών και απέναντι σε όσους αντιστέκονται στα σχέδια παράδοσης της εκπαίδευσης στα συμφέρονται του κεφαλαίου και στην υπηρεσία του συστήματος. Με πάνω από 2.000 πειθαρχικά ενάντια σε εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, με καθημερινές απειλές και εκφοβισμούς για διώξεις απέναντι σε εκπαιδευτικούς, μαθητές αλλά και γονείς! Οι ίδιοι που ευθύνονται με τις πολιτικές τους για το έγκλημα στα Τέμπη τώρα διώκουν και διώχνουν από το Δημόσιο Σχολείο εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται καθημερινά για τα δικαιώματα των μαθητών! Στον Πειραιά διώκονται 11 εκπαιδευτικοί, οι 9 από τους οποίους ανήκουν στην ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που έχει μπει στο στόχαστρο ως συνδικαλιστική παράταξη. Πολλοί από αυτούς είναι πολύ-διωκόμενοι! Και βέβαια η συνήθεια να μπαίνουν ένστολοι αστυνομικοί στο σχολείο για να παραδώσουν το έγγραφο για την κλήση στο δικαστήριο έγινε λατρεία για τον «εκσυγχρονιστή» υπουργό Παιδείας.

Η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης με το δίπολο διώξεις – αυταρχισμός και «αξιολόγηση» θέλει τους εκπαιδευτικούς άβουλους και μοιραίους», «yes men», υπαλλήλους που ευθυγραμμίζονται και υποτάσσονται στη γενικότερη εκπαιδευτική πολιτική. Η κυρίαρχη πολιτική διαμορφώνει ένα σχολείο έντασης των ταξικών φραγμών με αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση, με Τράπεζα θεμάτων – ΕΒΕ – εξετάσεις PISA – Ωνάσεια - Ακαδημίες Επαγγελματικής Εκπαίδευσης  - “campus” - Διεθνές Απολυτήριο κ.α. Η κυβέρνηση δεν χρησιμοποιεί την αξιολόγηση μόνο για να πειθαρχήσει και να υποτάξει μαθητές κι εκπαιδευτικούς. Είναι ένα εργαλείο συγκάλυψης των ευθυνών της για τη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Η ανεπαρκής αξιολόγηση του προσωπικού είναι ένα από τα αίτια που συγκρούστηκαν τα τρένα, λέει με θράσος που περισσεύει! Ένα σχολείο που θέλει τους εκπαιδευτικούς άβουλους και μοιραίους, όπου θα κυριαρχεί φόβος, κανιβαλισμός, καταπίεση. Ένα σχολείο νεκροταφείο δικαιωμάτων.

Ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης και στελέχη υλοποιούν την κυβερνητική πολιτική υιοθετώντας  τις αντιδραστικές πρακτικές του εκφοβισμού, της τρομοκράτησης και των απειλών  και της ποινικοποίησης των αγώνων, με τα χουντικής κοπής μέτρα των πειθαρχικών διώξεων των συνδικαλιστών και των απεργών συναδέλφων, με τις αγωγές εναντίον των συνδικαλιστικών οργάνων κλπ. Επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι απαξιώνουν  και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες!

Οι διώξεις είναι η συνέχεια των αντιδραστικών - απεργοκτόνων νόμων των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής, θέτοντας όλο και μεγαλύτερα εμπόδια στην κήρυξη απεργίας, στη διοργάνωση συγκέντρωσης, στην πραγματοποίηση κινητοποίησης. Με το τελευταίο έκτρωμα – νόμο Γεωργιάδη, ακόμα και το μοίρασμα ανακοίνωσης έξω από ένα σχολείο την ημέρα της απεργίας, θεωρείται «άσκηση ψυχολογικής βίας σε όσους θέλουν να εργαστούν»,  επισύρει σύλληψη και βαρύτατο πρόστιμο!

Η άγρια επίθεση που εξαπολύεται δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς και την εκπαίδευση. Πραγματικός στόχος είναι να παταχθεί κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης και διεκδίκησης, όπου κι αν εκδηλωθεί, πριν εκδηλωθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη στόχευση των διώξεων: τρομοκράτηση, εκφοβισμός, ομηρία, φίμωση των αγωνιστικών φωνών των σωματείων που αντιστέκονται στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του Κεφαλαίου. 

Απέναντι στην αντιλαϊκή, την  αυταρχική εκπαιδευτική πολιτική  και την πολιτική των διώξεων των διώξεων που επιδιώκει να βάλει στον γύψο τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας, ο δρόμος των μαζικών κινητοποιήσεων είναι μονόδρομος. Τα συνδικάτα μπορούν και πρέπει να αντισταθούν. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς τη λογική του Πόντιου Πιλάτου και ισαποστακισμούς από διώκτες και διωκόμενους, χωρίς να καλύπτουν σκευωρούς!

Οι αγώνες μας δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι. Είναι δίκαιοι και αναγκαίοι: Γι’ αυτό αξίζει να αγωνιστούμε με πραγματικούς αγώνες και όχι συμβολικές διαμαρτυρίες. Βάζοντας μπροστά τις ανάγκες μας, με τα σωματεία, τις ΓΣ, τις επιτροπές αγώνα και τον συντονισμό τους, να ανοίξουμε δρόμο αντεπίθεσης, κόντρα στην υποταγή και την ήττα.

Η ενότητα και η συσπείρωση όλων όχι σε μια γραμμή συμβιβασμού, αλλά σε μια γραμμή αγώνα και αντίστασης μπορεί να πιέσει για να γίνει πράξη το σύνθημα ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ.

Οι πρώτες αργίες και απολύσεις μετά τη χούντα από το δημόσιο σχολείο για συνδικαλιστικούς λόγους ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ! ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

https://drepani.gr/ekpaideusi/stavronoun-tous-ekpaideftikoys-me-diokseis-kai-apolyseis

Καλή Ανάσταση! Χρόνια πολλά!

Καλή Ανάσταση στις χαμένες ελπίδες, στα όνειρα 

και τις προσδοκίες, προσωπικά & συλλογικά! 

Χρόνια πολλά με υγεία, ειρήνη & αγάπη!

"Άδικη και πρωτοφανής απόφαση απόλυσης του εκπαιδευτικού Π. Κατσούλη"

 Η Βιομηχανία διώξεων του Υπουργείου Παιδείας έχει ... αναβαθμιστεί σε Βιομηχανία απολύσεων για πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Φαινόμενο πρωτόγνωρο μετά την πτώση της Χούντας. Μετά τη δυνητική αργία - απόλυση της Χρύσας Χοτζόγλου ήρθε η σειρά του Πάνου Κατσούλη.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Α ΕΛΜΕ θεωρεί παντελώς άδικη την πρωτοφανή στα χρονικά της ελληνικής δημόσιας διοίκησης απόφαση απόλυσης του εκπαιδευτικού Παναγιώτη Κατσούλη (ΦΕΚ 1358 τ,Γ 8.4.2025 ΑΔΑ: 9ΩΩΓ46ΝΚΠΔ-ΓΤ0). 
Εκπαιδευτικού με τριακονταετή αψεγάδιαστη προϋπηρεσία και ευρύτερη κοινωνική προσφορά, για 
«παράβαση καθήκοντος» που διαπράχθηκε κατά διάρκεια της θητείας του ως Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου και αφορούσε ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 2014, η οποία ακυρώθηκε και ουδέποτε εφαρμόστηκε από το δήμο.
    
Η εξοντωτική ποινή της απόλυσης του για πολιτική απόφαση συλλογικού οργάνου της αυτοδιοίκησης, πλήττει ευθέως τα κατοχυρωμένα συνταγματικά δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης γνώμης και της κατά συνείδηση ψήφου και επί της ουσίας την ίδια την προστασία του δημοσίου συμφέροντος.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Α΄ Ε.Λ.Μ.Ε. ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΑΠΟΦΑΣΗ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Α ΕΛΜΕ θεωρεί παντελώς άδικη την πρωτοφανή στα χρονικά της ελληνικής δημόσιας διοίκησης απόφαση απόλυσης του συναδέλφου Παναγιώτη Κατσούλη (ΦΕΚ 1358 τ,Γ 8.4.2025 ΑΔΑ: 9ΩΩΓ46ΝΚΠΔ-ΓΤ0). 
    Εκπαιδευτικού με τριακονταετή αψεγάδιαστη προϋπηρεσία και ευρύτερη κοινωνική προσφορά, για 
«παράβαση καθήκοντος» που διαπράχθηκε κατά διάρκεια της θητείας του ως Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου και αφορούσε ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου το 2014, η οποία ακυρώθηκε και ουδέποτε εφαρμόστηκε από το δήμο.
    
    Η εξοντωτική ποινή της απόλυσης του για πολιτική απόφαση συλλογικού οργάνου της αυτοδιοίκησης, πλήττει ευθέως τα κατοχυρωμένα συνταγματικά δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης γνώμης και της κατά συνείδηση ψήφου και επί της ουσίας την ίδια την προστασία του δημοσίου συμφέροντος.
    Καλούμε την ελληνική πολιτεία να εξαντλήσει κάθε νόμιμη θεσμική της διαδικασία για την άρση της απόλυσης του εκπαιδευτικού Παναγιώτη Κατσούλη.
 Δηλώνουμε την απόλυτη συμπαράσταση και στήριξη μας στο δίκαιο νομικό του αγώνα.
Ο αγώνας του αφορά το ΔΙΚΙΟ, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Νομαρχιακό Τμήμα ΑΔΕΔΥ Αιτωλοακαρνανίας

Το Νομαρχιακό Τμήμα ΑΔΕΔΥ Αιτωλοακαρνανίας θεωρεί άδικη την απόλυση από το δημόσιο του εκπαιδευτικού και πρώην δημάρχου Μεσολογγίου Παναγιώτη Κατσούλη.

«Καλούμε την ελληνική πολιτεία να εξαντλήσει κάθε νόμιμη θεσμική της διαδικασία για την άρση της απόλυσης του εκπαιδευτικού Παναγιώτη Κατσούλη», αναφέρει η ΑΔΕΔΥ.

https://drepani.gr/ekpaideusi/adiki-kai-protofanis-sta-xronika-tis-ellinikis-dimosias-dioikisis-apofasi-apolysis-tou-ekpaideftikoy-p-katsoyli