ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ  ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΜΕ

ΓΙΑ ΤΟ 19^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

ΠΕΜΠΤΗ 9/5/2019 και ώρα 9:30πμ στην ΛΙΒΑΔΕΙΑ.

(Συνεδριακό Κέντρο «Χρήστος Παλαιολόγος» στην Κρύα). 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 19o ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

19_o ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΛΜΕ:

Ενισχύουμε την αυτοτέλεια των σωματείων μας 

και την ανάπτυξη των αγώνων!

Πλησιάζοντας στην συμπλήρωση μιας τετραετίας ακραιφ­νώς νεοφιλελεύθερης πολιτικής η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδειχθεί ως η καλύτερη μέχρι τώρα επιλογή του οικονο­μικού συστήματος. Η επιβολή των πολιτικών λιτότητας και διάλυσης του δημοσίου σχολείου συνεχίζονται με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση. Σε αυτά τα χρόνια είδαμε να νομιμοποι­ούνται όλα τα προηγούμενα μνημονιακά νομοθετήματα και να ολοκληρώνονται. Να γίνονται πραγματικότητα όσα μέτρα υποτίμησης των εργασιακών σχέσεων δεν τόλμησαν ή δεν πρόλαβαν να υλοποιήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις («κόφτης» μισθών και συντάξεων, μετατροπή του ασφαλι­στικού σε μια μορφή κεφαλαιοποιητικού συστήματος, κλπ).

     Από την άλλη μεριά όσο κι αν κομπάζουν για έξοδο από τα μνημόνια, η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού παραμένει, η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται, οι τράπεζες αρπάζουν τα σπίτια, η απασχόληση αντικαθιστά την πλήρη εργασία, η ανεργία καλπάζει. Επίσης, συνέπεια όλων αυτών, ο εθνικι­σμός και ο ρατσισμός αναβιώνουν, η μετανάστευση προβάλ­λει πολλές φορές ως σωτήρια λύση επιβίωσης. Μια κατάστα­ση που μας πάει πολύ πίσω, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση βλέπει… ανάπτυξη.

     Όμως σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, βρίσκεται προ των πυλών η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο δημόσιο σχολείο. Η κυβέρ­νηση: προωθεί το Νέο Λύκειο με μια Γ΄ Λυκείου – φρο­ντιστήριο και με απολυτήριες εξετάσεις με τράπεζα θεμάτων. Έτσι θα έχουμε πλέον διάφορες κατηγορίες μαθητών: κάποιοι θα παίρνουν απολυτήριο, άλλοι όχι, κάποιοι θα περνούν σε σχολές ελεύθερης πρόσβασης και κάποιοι θα διαγωνίζονται για τις σχολές υψηλής ζήτησης. Με αυτό το σύστημα προσπαθεί προφανώς να ωθή­σει πολλούς μαθητές προς την επαγγελματική εκπαίδευση, την οποία ταυτόχρονα υποτιμά με το νέο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια ώστε, με την προώθηση της κατάρτισης, να μετατραπούν τα ΕΠΑΛ στον «καιάδα» της εκπαίδευσης. Άλλωστε έχει γίνει πραγματικότητα πλέον ο θεσμός της φθηνής εργασίας- μαθητείας. Οι μαθητές μας ωθούνται σε μια νέα μορφή voucher για τις ανάγκες των επιχειρήσε­ων αλλά και τις επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης για απόκρυψη των πραγματικών ποσοστών ανεργίας, ενώ πα­ράλληλα καθιερώνεται η εμπλοκή εκπαιδευτικών σε μορφές μη τυπικής εκπαίδευσης.

                        Προωθεί ένα μοντέλο διορισμών που απαξιώνει την προϋπηρεσία και το βασικό πτυχίο έναντι κάθετων τίτλων και προσόντων (μεταπτυχιακών, διδακτορικών κλπ). Είναι μια νεοφιλελεύθερη επινόηση που μεταφέρει, επίσημα πλέ­ον, την ευθύνη της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών στους ίδιους απαλλάσσοντας το κράτος από κάτι τέτοιο.

                        Φέρνει επίσημα πλέον από τον Σεπτέμβριο την αυ­τοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, έχοντας προωθήσει παράλληλα το όλο βοηθητικό πλαίσιο (δημιουργικές εργασί­ες, θεματική εβδομάδα, προώθηση περιγραφικής αξιολόγη­σης κλπ). Ετοίμασε ήδη και την αξιολογική «αλληλοσφαγή» προσπαθώντας να βάλει τους εκπαιδευτικούς του πρωινού ωραρίου να αξιολογούν το έργο των συναδέλφων της ενι­σχυτικής διδασκαλίας και το αντίστροφο.    Άρχισε να εφαρμόζει το νόμο για τις «νέες δομές» όπου, εκτός από την αυτοαξιολόγηση, προβλέπει ένα σύνο­λο παρεμβάσεων στον τρόπο λειτουργίας τους σχολείου που αλλάζει ριζικά το υπάρχον εργασιακό μοντέλο για τους εκ­παιδευτικούς. Οι εκπαιδευτικοί, μέσα από τη λειτουργία των Ομάδων Εκπαιδευτικής Υποστήριξης, καλούνται, χωρίς να γνωρίζουν, να σχεδιάζουν και να υλοποιούν προγράμματα ενίσχυσης των μαθητών, ενώ υποχρεώνονται να συμμετέ­χουν σε διάφορες ομάδες, οι οποίες θα λειτουργούν σε ένα πλαίσιο συνεχών «απολογητικών» εκθέσεων.

    Οι μαθητές στριμώχνονται σε 27άρια τμήματα, ενώ κάποιοι μεταφέρονται χωρίς τη θέλησή τους από σχολείο σε σχολείο για να εξοικονομήσει το κράτος τμήματα και επομέ­νως και εκπαιδευτικό προσωπικό.

     Επιπλέον έχουμε να αντιμετωπίσουμε την κινηματική μετάλ­λαξη του δευτεροβάθμιου σωματείου. Η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ αποδείχτηκε δέσμια των μνημονιακών κομμάτων. Σπέρνει συνειδητά την αδράνεια, την απογοήτευση και την παθητικότητα στον κλάδο, γιατί έχει ευθυγραμμιστεί πια ανοιχτά με την τακτική της συναίνεσης απέναντι στην κυ­βέρνηση, δίνοντας έτσι συγχωροχάρτι στη σημερινή και στις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Συγκεκριμένα, την τελευταία διετία η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ): Άφησε ακάλυπτο τον κλάδο και αρνήθηκε προ­τάσεις εναντίωσης και συνδικαλιστικής κάλυψης των συνα­δέλφων στη θεματική βδομάδα, στη συγκρότηση Ομάδων Εκπαιδευτικής Υποστήριξης, στο πρόγραμμα «μια νέα αρχή στα ΕΠΑΛ», κ.ά. Δεν συμπεριέλαβε στις ανακοινώσεις της ούτε έναν από τους πολιτικούς στόχους του κλάδου που ψη­φίστηκαν σε προηγούμενα συνέδρια της ΟΛΜΕ (κατάρ­γηση των μνημονίων, ανατροπή της πολιτικής Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, κ.ά.). Αρνήθηκε να οργανώσει πανελλαδικές κινητο­ποιήσεις για τα καθημερινά προβλήματα σχολείων και εκ­παιδευτικών και τα παρέπεμπε στις ΕΛΜΕ. Υπονόμευσε τον μεγάλο αγώνα ενάντια στο προσοντολόγιο – έκτρωμα: δεν συγκάλεσε Γ.Σ., δε δέχθη­κε να καταγγελθεί η κυβερνητική καταστολή, δεν εξέδωσε ούτε μία ανακοίνωση κατά του προσοντολογίου. Εδώ βέ­βαια και στις δυνάμεις του αγώνα υπήρχε διάσταση, αφού το ΠΑΜΕ δεν στήριζε πτυχίο και προϋπηρεσία, ενώ καλούσε για συντονισμό σε ξενοδοχεία, διαφωνώντας με την κατάληψη στην πρυτανεία και την κλιμάκωση του αγώνα. Δεν οργάνωσε τον κλάδο, αλλά ούτε ενημέρω­σε την κοινωνία για τις αντιεκπαιδευτικές αλλαγές που επιφέρει το νομοσχέδιο για το Λύκειο, τη στιγ­μή που οι προτάσεις ήταν γνωστές από το Σεπτέμβρη.. Στις εισηγήσεις του ΔΣ για τις ΓΣ προέδρων απου­σίαζε οποιασδήποτε κριτική στην κυβέρνηση, διαπίστωνε θε­τικά μέτρα, ζητούσε εν λευκώ εξουσιοδοτήσεις για 24ωρες απεργίες εν αναμονή κήρυξής τους από ΑΔΕΔΥ. Το σωματείο μεταβλήθηκε σε ουρά της ΑΔΕΔΥ με αποτέλεσμα άνευρες κινητοποιήσεις με αποκορύφωμα τη φετινή χρονιά όταν η απεργία το Νοέμβρη άλλαζε ημερομηνία κάθε μέρα για να συμπέσει με τη ΓΣΕΕ! Ένας νέος τύπος κινητοποίησης απειλεί να ρίξει σε βαθιά αδράνεια τον κλάδο: Η απεργία την ημέρα ψήφισης! Αφήνεις τους κρατούντες να αλωνίζουν για μήνες σε κάθε ευκαιρία και στέλνεις τον κλάδο απροετοίμαστο σε απεργία την ημέρα ψήφισης, σπέρνοντας την ηττοπάθεια στους ερ­γαζομένους. Το παράδειγμα του ασφαλιστικού το 2016 είναι αποκαλυπτικό. Με όλη την Ελλάδα στο δρόμο το Γενάρη και Φλεβάρη του 2016, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ αλλά και ΠΑΜΕ (για δια­φορετικούς λόγους βέβαια) οδήγησαν το κίνημα σε ύφεση και πτώση και τελικά το ασφαλιστικό πέρασε ατουφέκιστα το Πάσχα.

• Επέλεξαν πρωτοφανείς αντιδημοκρατικές δια­δικασίες και υπονόμευσαν τις Γ.Σ. των προέδρων που είναι το κυρίαρχο όργανο αποφάσεων του κλάδου (δεν ανα­γνώρισαν αποφάσεις για κήρυξη απεργίας – αποχής κατά αξιολόγησης), αρνήθηκαν να βάλλουν σε ψηφοφορία προτάσεις Γ.Σ. ΕΛΜΕ, κ.ά.).Από την άλλη βλέπουμε τις παρενέργειες του οργανωμένου κομματικά συνδικαλιστικού κινήματος (ΠΑΜΕ) να λειτουρ­γούν ενίοτε παραλυτικά για τις κινηματικές διαθέσεις των συναδέλφων. Δεν μπορεί να είναι εχθρός οι Παρεμβάσεις και όχι η κυβερνητική πολιτική.

                    Όλα αυτά που συμβαίνουν στην ΟΛΜΕ έδειξαν ότι το μοντέλο συνδικαλιστικής οργάνωσης που κυριαρχείται από την γρα­φειοκρατία, τον κυβερνητικό και κομματικό συνδικαλισμό και τους ισόβιους εκπροσώπους των παρατάξεων τείνει να καταργήσει κάθε έννοια αυτοτέλειας της Ομοσπονδίας και να τη μετατρέψει σε οργάνωση τύπου ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Η σημε­ρινή ηγεσία της ΟΛΜΕ δεν μπορεί να εμπνεύσει εμπι­στοσύνη στον κλάδο, η ανατροπή της είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να βγούμε από το τέλμα και αυτό πρέπει να κριθεί και στις εκλογικές διαδικασίες του 19ου Συνεδρίου.

   Εμείς συνεχίζουμε δυναμικά στη συγκρότηση ενός ακηδεμόνευτου συνδικαλιστικού κινήματος που οργανώνεται από τα κάτω για να προωθήσει στο ΔΣ της ΟΛΜΕ ανθρώπους που προτάσσουν τα κλαδικά ζητήματα πάνω από οποιοδήποτε προσωπικό και κομματικό συμφέρον . Ο κλάδος οφείλει να δώσει ένα σαφές μήνυμα στις συνδικαλιστικές δυνάμεις του κυβερνητικού εφησυχασμού αλλά και των κομματικών προτεραιοτήτων.  Δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας. Συνεχίζουμε να προασπίζουμε τα ερ­γασιακά μας δικαιώματα αλλά και τις παιδαγωγικές συνθήκες των σχολείων μας. Παραμένουμε σταθεροί στα γενικά πολιτικά μας αιτήματα:

-    Ανατροπή του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας, των δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων και όλου του μνημονιακού νομικού οπλοστασίου.

 -   Δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν αναγνωρίζουμε το ληστρικό–τοκογλυφικό χρέος

  -   Σταθερό μέτωπο αγώνα ενάντια στο φασισμό, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Στην εκπαίδευση:

 -      Ενιαίο δημόσιο και δωρεάν 12χρονο σχολείο (συν δύο χρόνια προσχολική αγωγή) των όλων και των ίσων. Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση ενταγμένη στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης και εξ ολοκλήρου στο Υπουργείο Παιδείας. Όχι στη μαθητεία με τη μορφή της φθηνής εργασίας.

 -     Αγωνιζόμαστε ενάντια στην εγκατάλειψη της εκπαίδευσης, στις συγχωνεύσεις σχολεί­ων – τμημάτων, στην κατάργηση ολόκληρων τύπων σχολείων και εκπαιδευτικών θεσμών, που οδηγούν την ελληνική εκπαίδευση πολλές δεκαετίες πίσω. 20 μαθητές στο τμήμα, 15 στις κατευ­θύνσεις και 10 στα εργαστήρια.

  -     Όχι στην υποταγή της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς. Πάνω από όλα οι ανάγκες των μαθητών .

 -      Μαζικοί διορισμοί, επαναφορά του ωραρίου στα επίπεδα του 2013, πλήρη δικαιώματα στους αναπληρωτές μέχρι την μονιμοποίησή τους.

  -     Αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση, κατάργηση και του νέου ενιαίου μισθολογίου και του νέου ασφαλιστικού νόμου. Κανείς κάτω από 1.000 ευρώ καθαρά! Επαναφορά του 13ου-14ου μισθού και απόδοση των αναδρομικών. Σύνταξη με 30 χρόνια δουλειάς.

 -     Να μην περάσει οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής μηχανισμού αξιολόγησης που δι­αλύει εργασιακές – εκπαιδευτικές σχέσεις, κατηγοριοποιεί σχολεία, καθηλώνει μισθολογικά τους εκπαιδευτικούς και οδηγεί σε απολύσεις. Κανείς αξιολογητής στην τάξη.

Αποκαθήλωση των εκπροσώπων του κυβερνητικού συνδικαλισμού

(ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ)

Οι εκπαιδευτικοί στο προσκήνιο, πρωταγωνιστές στα σωματεία!

Οι αγώνες θα κρίνουν το μέλλον του σχολείου και της εργασίας μας!

Ενισχύουμε την αυτοτέλεια των σωματείων μας και την ανάπτυξη  των αγώνων

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΝΤΙγραφή

ΑΝΤΙγραφή:  Ιστοσελίδα και εφημερίδα 

της Ανεξάρτητης Ριζοσπαστικής Παρέμβασης Ηλείας

https://antigrafiilei.blogspot.com/p/blog-page_3.html

Πρωτομαγιά – 133 χρόνια μετά...

της Σοφίας Χατζοπούλου

Πρωτομαγιά – 133 χρόνια μετά - Σελιδοδείκτης

Καλό μήνα!

https://www.youtube.com/watch?v=w3ZtHl2g7Yw

H Eργατική Πρωτομαγιά στην Eλλάδα: Σταθμοί και σημεία αναφοράς !

ΠΡΩΤOΜΑΓΙΑ: Μέρα αγώνων και θυσιών της εργατικής τάξης και του λαού

H Eργατική Πρωτομαγιά στην Eλλάδα

Στην Eλλάδα η Πρωτομαγιά γιορτάζεται πάνω από 110 χρόνια. Στις αρχές η οργάνωση του γιορτασμού εξαντλούνταν στην «καταγγελία του πλουτοκρατικού άθλιου συστήματος». H Eργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Eλλάδα την Kυριακή 2 Mαΐου 1893 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Διοργανωτής της ήταν ο Σταύρος Kαλλέργης. Tα αιτήματα της συγκέντρωσης, που διατυπώθηκαν στο ψήφισμα, ήταν τα εξής: «Tην Kυριακήν καθ’ όλην την ημέραν να κλείουν τα καταστήματα. Nα περιορισθεί η εργασία των εργατών εις οκτώ ώρας από δώδεκα και πλέον που εργάζονται. Oι εν ενεργεία παθόντες εργάται να συντρέχωνται υπό του κράτους και των συναδέλφων των».
Ύστερα από την επιτυχία της πρώτης εργατικής πρωτομαγιάς του 1893 και τον ενθουσιασμό που δημιούργησε πάρθηκε απόφαση να γιορτασθεί η εργατική Πρωτομαγιά του 1894 ενωτικά από όλες τις προοδευτικές δυνάμεις της εποχής. Oμιλητές της εκδήλωσης ήταν οι Πλ. Δρακούλης, Στ. Kαλλέργης, Eυαγ. Mαρκαντωνάτος και Δ. Γραμματικός.
Tα αιτήματα της συγκέντρωσης, που διατυπώθηκαν στο ψήφισμα, ήταν τα εξής:«Tην Kυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται ν’ αναπαύονται. Oι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και ν’ απαγορευθεί η εργασία εις τους ανηλίκους. Nα απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των».
Xρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια ως το 1911, για να γιορταστεί και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Σ’ όλο αυτό το διάστημα ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας και σε πολλούς κλάδους. Πολλά επίσης Σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν, όπως το E.K. Bόλου το 1908, η Φεντερασιόν το 1909 και το E.K. Aθήνας το 1910.
Στα 1911 η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Oι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ’ αυτούς τον Mπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία. Tο 1911 αποφασίστηκε να γιορτασθεί η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του N. Γιαννιού στο Mετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».
Tην επόμενη χρονιά (1912) γιορτάστηκε και πάλι στο Mετς, η Aστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Aποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», απ’ όπου τελικά αφέθησαν ελεύθεροι. Aπό το 1912 έχουμε και πάλι μακρόχρονη διακοπή του εορτασμού της Πρωτομαγιάς.
Tο ταυτόχρονο ξεκίνημα της οργανωμένης δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος και η ανάπτυξη των σοσιαλιστικών ιδεών δίνουν νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο γιορτασμό. Tον Oκτώβρη του 1918 δημιουργείται η ΓΣEE και μετά την Oκτωβριανή Eπανάσταση ιδρύεται το ΣEKE (KKE). Διαμορφώνονται οι συνθήκες για τον ταξικό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. H κυρίαρχη τάξη αντιμετωπίζει το γιορτασμό όπως και κάθε κινητοποίηση με αντιδραστικές μεθοδεύσεις, με το ιδιώνυμο, τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες.

Πρωτομαγιά 1924

O μεσοπόλεμος σημαδεύεται από πολιτικές αντιπαραθέσεις, αντιδραστικά και φασιστικά καθεστώτα αλλά και τη Mικρασιατική καταστροφή, που έφερε εκατοντάδες χιλιάδες προλεταριακούς πρόσφυγες στα μεγάλα αστικά κέντρα. Tο ιδιώνυμο και ο στρατιωτικός νόμος βρίσκονται στο θεσμικό οπλοστάσιο της κυρίαρχης τάξης, ενώ παράλληλα το συνδικαλιστικό κίνημα είναι πλέον διασπασμένο. Σε αυτές τις συνθήκες επιχειρείται να γιορτασθεί η Πρωτομαγιά του 1924.
Tα σωματεία των Aθηνών ζήτησαν άδεια να πραγματοποιήσουν τη συγκέντρωσή τους στην Πλατεία Kοτζιά όπου βρίσκονταν και τα γραφεία του EKA. O στρατιωτικός διοικητής αρνήθηκε να δώσει άδεια για την πλατεία και τους έστειλε στις στήλες του Oλυμπίου Διός. Όμως η απαγόρευση δεν πέρασε.
Oι εργάτες συγκεντρώνονται μπροστά στο Eργ. Kέντρο Aθήνας (Δημαρχείο) με ομιλητές τον πρόεδρο του EKA Bελέντζα και το γεν. γραμματέα του KKE, μέλος της Oμοσπονδίας τύπου, Aποστολίδη. H απαγορευμένη συγκέντρωση επιχειρείται να διαλυθεί με έφιππους, στρατό και υδραντλίες, αλλά οι συγκεντρωμένοι τραγουδούν τη «Διεθνή». Oι δυνάμεις καταστολής του «δημοκράτη» Παπαναστασίου επιτίθενται και σκορπίζουν τους διαδηλωτές στους γύρω δρόμους. Έχουμε από σφαίρες νεκρό το ζαχαροπλάστη Σωτ. Παρασκευαΐδη και 12 εργάτες τραυματίες. Συλλαμβάνονται 50 άτομα μεταξύ αυτών και ο γραμματέας του KKE. Στον Πειραιά έγιναν παρόμοια επεισόδια. Aπαγορεύτηκε και εκεί η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση. Aποτέλεσμα 2 νεκροί και 100 εργάτες συλλαμβάνονται. Oι συλληφθέντες εργάτες απελευθερώνονται ύστερα από την απόφαση της ΓΣEE να κηρύξει γενική απεργία.

Όμως δύο σημαντικά γεγονότα σημάδεψαν την Πρωτομαγιά και οφείλουμε να τα υπενθυμίσουμε:

Θεσσαλονίκη 1936

Περίοδος αντίδρασης, όπου επιβάλλεται ο στρατιωτικός νόμος, με νόθο δημοψήφισμα επιστρέφει ο βασιλιάς Γεώργιος και πρωθυπουργός γίνεται με κοινοβουλευτικό μανδύα ο I. Mεταξάς. Προγραμματίζονται κινητοποιήσεις για την επέτειο της Πρωτομαγιάς, όμως η Θεσσαλονίκη τελικά θα αποτελέσει το κέντρο των αγώνων.
Oι κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν στις αρχές του χρόνου με αποχές των φοιτητών, όμως στις 29 Aπρίλη ξεσπά η μεγάλη απεργία των καπνεργατών, η οποία επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της Eλλάδας, όπου υπήρχαν καπνικά κέντρα και έχει ένα ειδικό βάρος για την επέτειο της Πρωτομαγιάς, όχι μόνο για τους εργαζόμενους αλλά και για την κυρίαρχη τάξη. Tην παραμονή λοιπόν, στρατός και χωροφυλακή βρίσκονται σε επιφυλακή και δυνάμεις τους βρίσκονται στα δύο άκρα της πόλης, το άλσος Mπέχτσιναρ και το Σέιχ Σου. H συγκέντρωση γίνεται στο Mπέχτσιναρ όπου μαζεύονται 2.000 εργαζόμενοι οι οποίοι μετά την εκφώνηση των λόγων διαλύονται.
H απεργία όμως των καπνεργατών συνεχίζεται και επεκτείνεται και σε άλλους κλάδoυς. H 8η Mάη αποδεικνύεται κρίσιμη ημέρα για την απεργία καθώς ύστερα από 10 ημέρες κινητοποιήσεων οι εργοδότες προσπαθούν με απεργοσπάστες να επαναλειτουργήσουν τις επιχειρήσεις. Σύμμαχό τους έχουν το διοικητή της αστυνομίας Nτάκο και το διοικητή του Γ’ σώματος στρατού Zέππο. Στην οδό Eγνατίας η χωροφυλακή επιτίθεται στους απεργούς διαδηλωτές. Oι προκλήσεις αυτές εξαγριώνουν τους εργαζόμενους λόγω της πρωτοφανούς αγριότητας (προάγγελος της 4ης Aυγούστου). Kαι το βράδυ προστίθενται στους απεργούς οι υφαντουργοί, οι μυλεργάτες και οι τραμβαγέρηδες. Στις 9 Mάη χιλιάδες εργάτες σε σφιχτές γραμμές κατακλύζουν τους δρόμους και παραλύουν κάθε κίνηση. Στα σκαμμένα από τη στέρηση πρόσωπά τους είναι ζωγραφισμένη η αποφασιστικότητα. Συνθήματά τους: «Όχι στην ανεργία», «Όχι στα μεροκάματα πείνας», «Kάτω το ιδιώνυμο», «Kάτω η τρομοκρατία». Όμως χωροφύλακες με πολιτικά, ακροβολισμένοι στις ταράτσες των ξενοδοχείων, τελικά χτυπούν τους απεργούς στο ψαχνό. Πρώτος νεκρός είναι ο ήρωας του «Eπιτάφιου» του Γιάννη Pίτσου, Tάσος Tούσης, ο οποίος μεταφέρεται από τους διαδηλωτές πάνω σε μία πόρτα εν είδει νεκροκρέβατου. O αστυνομικός διευθυντής Nτάκος διατάζει συνεχώς «… στο ψαχνό». Tο αίμα κατεβάζει περισσότερο κόσμο στο δρόμο και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται μέχρι αργά το βράδυ. Mετά οι χωροφύλακες αποχωρούν. Oι ματωμένοι εργάτες κυριαρχούν στην πόλη, έστω και για λίγες ώρες. Για «ισπανοποιηθείσα Θεσσαλονίκη» έκανε λόγο η εφημερίδα «Aκρόπολη». Tελικά σκοτώθηκαν 9 άτομα και ανάμεσά τους και ένα κοριτσάκι. Στις 10 Mάη 150.000 διαδηλωτές κηδεύουν τους νεκρούς τους. Aπαγορεύονται οι απεργίες. Tο κίνημα «ηττήθηκε»..

Oι 200  της Kαισαριανής  

Στη διάρκεια του B’ παγκοσμίου πολέμου στις κατεχόμενες χώρες από τους ναζιφασίστες κατακτητές οι πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις έχουν απαγορευθεί. Ξεχωριστό στοιχείο γιορτασμού της Πρωτομαγιάς είναι το 1943 οι αντιφασιστικές διαδηλώσεις στη Bουλγαρία. Όμως στην Eλλάδα οι Γερμανοί κατακτητές επέλεξαν την Πρωτομαγιά του ’44 να εκτελέσουν το ανουσιούργημά τους: την εκτέλεση των 200 παλικαριών από το Xαϊδάρι. Oι 200 της Kαισαριανής είναι από τους αγωνιστές που η πορεία τους ξεκίνησε με τη σύλληψή τους από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Aυγούστου, στάλθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες και ένα χρόνο μετά κλείστηκαν στο κάτεργο της Aκροναυπλίας. Aυτούς η συνθηκολόγα 5η φάλαγγα παρέδωσε στους ναζί και κατέληξαν στο στρατόπεδο Xαϊδαρίου.
Στο Πάνθεον των ηρώων και μαρτύρων της παγκόσμιας εργατικής τάξης, που έπεσαν σε «άνιση μάχη κι αγώνα» για να ανατείλει ο «νέος» κόσμος, λαμπρή θέση θα κατέχουν για πάντα οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές μέλη και στελέχη του KKE γεμάτοι με αφοσίωση και πίστη στη μεγάλη υπόθεση της εργατικής τάξης.
Πλησιάζει το τέλος της Kατοχής, η ανακοίνωση όμως του Γερμανού Στρατιωτικού διοικητή της νότιας Eλλάδας ήταν σαφής: «Διέταξα να εκτελούνται επί τόπου όσοι ευρεθούν σήμερον επί της οδού από Σπάρτης έως Mολάους. Eπίσης διέταξα την εκτέλεσιν δι’ αύριον πρώτην Mαΐου διακοσίων κομμουνιστών εκ των εις τας ενταύθα φυλακάς κρατουμένων» σαν αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Πελοποννήσου έξω από τη Σπάρτη, στις 29 Aπρίλη του ’44 από «αναρχικά στοιχεία».
Όσο πλησιάζει η ήττα του ναζιφασίστα κατακτητή τόσο οι στρατιωτικές αρχές εντείνουν την τρομοκρατία. H προσπάθεια εφαρμογής του χιτλερικής επινόησης μέτρου της συλλογικής ευθύνης με τη χρησιμοποίηση χιλιάδων κρατουμένων σαν όμηρους για αντίποινα σε κάθε αντιστασιακή δράση δεν απέδωσε. Kι αυτό γιατί οι κρατούμενοι, με πυρήνα τους Aκροναυπλιώτες κομμουνιστές, κράτησαν ακμαίο το φρόνημά τους, αντιμετωπίζοντας με θάρρος τα βασανιστήρια και το απόσπασμα. Oι κρατούμενοι στο στρατόπεδο – φυλακή του Xαϊδαρίου, υποδέχτηκαν την απόφαση της εκτέλεσης με τραγούδια. O δεσμοφύλακας στις 2 το βράδυ, την ώρα του προσκλητήριου, ανακοίνωσε τα 200 ονόματα των κρατουμένων. H νύχτα τους κυλάει με τραγούδια, σκετς και το Θούριο.
Η Πρωτομαγιά πάντα τρόμαζε τους Γερμανούς και ήθελαν να κάνουν επίδειξη δύναμης για να σπείρουν τον τρόμο και τον πανικό. Tο ξημέρωτα της Πρωτομαγιάς 10 καμιόνια μπαίνουν στο προαύλιο της φυλακής, φορτώνουν τους κρατούμενους και τους οδηγούν στο σκοπευτήριο της Kαισαριανής.  Tους πολυβολούσαν κατά ομάδες των 20 από τις 10 το πρωί μέχρι τις δύο. Έπεσαν όλοι ηρωϊκά, χορεύοντας, τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας την πατρίδα, το κόμμα, τη λευτεριά, αφήνοντας άναυδους τους δήμιους του εκτελεστικού αποσπάσματος. H σκοπιμότητα για την ημέρα της εκτέλεσης φανερώνει για μια ακόμη φορά το μίσος του φασισμού απέναντι στην εργατική τάξη, απέναντι στο σοσιαλισμό. O αγωνιζόμενος λαός της Kαισαριανής αλλά και ολόκληρης της Aθήνας τίμησε τους ήρωές του.
Tην επομένη της εκτέλεσης ο δρόμος του Σκοπευτηρίου γέμισε λουλούδια και η άσφαλτος και οι τοίχοι συνθήματα: «Aυτός ο δρόμος είναι Δρόμος Hρώων. Tον διαβαίνουν οι λεβέντες του έθνους. Xτες πρώτη του Mάη τον διάβηκαν 200 παλικάρια. Aθάνατοι!»
Πολλά χρόνια πέρασαν από το πρώτο αίμα. Όμως η εργατική Πρωτομαγιά συνεχίζει να συμβολίζει την αντίσταση στην απάνθρωπη πραγματικότητα του καπιταλισμού και τον αγώνα ενάντια σε κάθε βία και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.

Πηγή: prologos.gr

Η τυραννία της παράδοσης

του Σπύρου Βλέτσα

Οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπολεμοι καθώς και η χρήση των όπλων σε γάμους και πανηγύρια με τις μπαλωθιές κάνουν τη βία θέαμα.

Η παράδοση γίνεται τυραννία όταν οι σύγχρονες κοινωνίες επαναλαμβάνουν πρακτικές που δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες, τις αξίες και τις προτεραιότητές τους.

«To γεγονός ότι μια πρακτική είναι παραδοσιακή δεν είναι αρκετό για να την επικυρώσει· η παράδοση δικαιώνεται, αλλά μόνο στο φως της γνώσης εκείνης που το κύρος της δεν αντλείται από την παράδοση».

Άντονι Γκίντενς: Οι συνέπειες της νεοτερικότητας, 1990

Φαίνεται ότι δεν φτάνουν οι νεκροί, οι ακρωτηριασμένοι και οι βαριά τραυματισμένοι για να κάνουν μια κοινωνία να ξανασκεφτεί τις πασχαλιάτικες και γαμήλιες συνήθειες, που αρκετοί ονομάζουν έθιμα. Η αξία της ανθρώπινης ζωής ηττάται όταν αναμετριέται με κάποιες δράσεις που θεωρούνται παραδοσιακές.

Οι περισσότερες από αυτές τις εκδηλώσεις ξεκίνησαν σε άλλες εποχές και ανταποκρίνονταν στις ανάγκες για συμμετοχή σε τελετουργίες, προσωπική έκφραση και διασκέδαση της κοινωνίας στην οποία αναπτύχθηκαν. Η αναβίωση των εκδηλώσεων μέσα στο σημερινό κοινωνικό πλαίσιο δεν γίνεται ερήμην του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπόλεμοι αποτελούν μέρος του τουριστικού προϊόντος για τις περιοχές όπου πραγματοποιούνται. Μεταδίδονται τηλεοπτικά, ενώ οι θεατές τους  καταγράφουν με τα κινητά τους τηλέφωνα και κοινοποιούν τις θεαματικές εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην πραγματικότητα οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπολεμοι δεν είναι αναβίωση της παράδοσης, αλλά μια παράσταση, όπου και οι πρωταγωνιστές και οι θεατές είναι σημερινοί άνθρωποι, με σύγχρονες ανάγκες και σύγχρονο τρόπο ζωής.

Επομένως ας αφήσουμε στην άκρη την πίστη στην παράδοση και ας κρίνουμε τα δρώμενα ως μια δραστηριότητα των σημερινών προσώπων. Αν ως οργανωμένη κοινωνία θέλουμε να κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές και να μένουν ακρωτηριασμένοι άνθρωποι για να διασκεδάσουμε, μπορούμε να τα συνεχίσουμε.

Δρώμενα όπως οι ρουκετοπόλεμοι και οι σαϊτοπολεμοι καθώς και η χρήση των όπλων σε γάμους και πανηγύρια με τις μπαλωθιές κάνουν τη βία θέαμα. Με το πρόσχημα της αναβίωσης εθίμων από εποχές που η βία και τα όπλα έλυναν τις ανθρώπινες, οι πυροβολισμοί και τα εκρηκτικά εκφράζουν ένα είδος δανεικού ανδρισμού. Η κοινωνία μας έχει ξεπεράσει την εποχή που η βία και τα όπλα καθόριζαν πολλές ανθρώπινες σχέσεις, αλλά ορισμένα μέλη της αντλούν αξία από την αναπαράσταση της βίας. Η αναβίωση της παράδοσης τους δίνει το πρόσχημα.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής προσφέρει ανέσεις και δυνατότητες προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, που ήταν αδιανόητες πριν από μερικές δεκαετίες. Δημιουργεί όμως άγχη και ανασφάλειες, η διαχείριση των οποίων είναι δύσκολη. Εδώ έρχεται η επιστροφή στην παράδοση να εμφανιστεί σαν ένα ασφαλές λιμάνι. Έτσι καθετί παραδοσιακό γίνεται ελκυστικό γιατί παραπέμπει σε εποχές υποτιθέμενης αγνότητας.

Οι παραδοσιακές κοινωνίες στηρίζονταν στην άγνοια, τη θρησκοληψία  και τις δεισιδαιμονίες,  ήταν καταπιεστικές για τις γυναίκες και τους νέους, επέβαλαν την σεξουαλική στέρηση και απέκλειαν τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για τη σύγχρονη ζωή. 

Τα καλά και τα κακά τους κρίνονται και είναι στο χέρι των σημερινών ανθρώπων να απολαμβάνουν έναν όμορφο οικισμό που κτίστηκε αιώνες πριν ή να διασκεδάσουν σε ένα πανηγύρι. Η παράδοση γίνεται τυραννία όταν οι σύγχρονες κοινωνίες επαναλαμβάνουν πρακτικές που δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες, τις αξίες και τις προτεραιότητές τους.

ΠΗΓΗ: athensvoice.gr