Στην ταινία, «ο θάνατος ενός γραφειοκράτη» αποτυπώνεται ο κυνισμός της γραφειοκρατίας, ενός πολυδαίδαλου συστήματος τύφλας, που παραβλέπει το ουσιώδες και εξαντλείται στην τυπολατρία.
Η ανακοίνωση του υπουργείου παιδείας για τον τραγικό θάνατο της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδη, περί «σοβαρότητας και θεσμικής ευθύνης και του οφειλόμενου σεβασμού» για τη διεξαγωγή έρευνας των αιτίων, είναι ένα ακόμη «μπάζωμα», μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση, που συρρικνώνει το μεγάλο κοινωνικό ζήτημα της δημόσιας εκπαίδευσης, σε ένα περιστατικό νομοτεχνικής διερεύνησης.
Τα αίτια και οι αίτιοι είναι γνωστά, από την αθλιότητα της πολιτικής ευθύνης, μέχρι την κοινωνική ανοχή που τη συντηρεί.
Όλα συγκροτούν ένα καφκικό περιβάλλον.
Ζούμε σε μιαν εποχή νεκρή, μα μακιγιαρισμένη, όπως την περιέγραψε ο Μαρκές.
«Μια εποχή, που νοιάζεται περισσότερο για την όψη των νεκρών, παρά των ζωντανών. Τους μακιγιάρουν, να έχουν ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη και να μοιάζουν, έτσι, πως πέθαναν ευτυχισμένοι»
Και η κοινωνία και το σχολείο που την αναπαράγει – αν δεν είναι κιόλας νεκροί – σίγουρα ψυχορραγούν.
Το σχολείο πεθαίνει γιατί το περιεχόμενο του - αναλυτικό πρόγραμμα, βιβλία, μεθοδολογία και διαχειριστές - αφορά στην παραγωγή, κοινωνικά, πολιτικά και εργασιακά, ημιαναλφάβητων διαχειρίσιμων.
Πεθαίνει γιατί απαγορεύει την παιδικότητα, μ’ ένα ωράριο εξουθένωσης και παραλογισμού.
Γιατί συντρίβει την εφηβεία, όχι μόνο κάτω από μια ανούσια εξουθένωση, που δεν καταλήγει σε γνώση, αλλά και γιατί υποβάλλει στους έφηβους, την ηλικία της κατ’ εξοχήν συλλογικής φαντασίωσης και αλληλεγγύης, τον άγριο ανταγωνισμό, την απουσία συλλογικής προσδοκίας και τη συντριβή των ονείρων για ένα καλύτερο κόσμο.
Καταβροχθίζει την παιδικότητα και την εφηβεία και τα μεταβολίζει σε βία
Πεθαίνει γιατί θέλει εκπαιδευτικούς, ζόμπι.
Εκπαιδευτικούς χειραγωγημένους και ευπειθείς, φοβισμένους και αδύναμους, απλήρωτους και απελπισμένους.
Εκπαιδευτικούς που, όχι μόνο να συντηρούν τις βασικές δομές της άρρωστης εκπαίδευσης, χωρίς αμφισβητήσεις, αλλά και να τις περιφρουρούν με φανατισμό για να μπορούν να αξιώνονται τη μπουκιά το ψωμί και χαλάλι τότε το πάρεργο που λέγεται παραπαιδεία, αφού περιορίζει τη διεκδίκηση της αξιοπρέπειας.
Εκπαιδευτικούς- έπιπλα, μέσα στις ξεπαγιασμένες αίθουσες των μεγάλων χασμουρητών, «αξιολογημένους» από τους διευθυντές της απόλυτης συμμόρφωσης, με το μετράρι της ευπείθειας και της υπόκλισης.
Γιατί στεγάζεται σε κτίρια που τρέχουν, μπάζουν και βουλιάζουν. Αλλά και γιατί, ακόμα και στις περιπτώσεις της αξιοπρεπούς στέγασης, είναι το ίδιο αδειανό πουκάμισο.
Γιατί έχει γίνει μια κουρελού δανεικών αποτυχημένων συστημάτων, όχι στην αγωνιώδη αναζήτηση του μορφωτικά αναγκαίου, αλλά για να προσαρμοστεί στην αγοραία αντίληψη των ημιμαθών και φτηνών αναλώσιμων της εργασιακής flexicurity.
Και η κοινωνία που το ανέχεται και το συντηρεί είναι μια νεκροζώντανη άθροιση παράλληλων βίων, χωρίς συνεκτικό ιστό, χωρίς ταξική συνείδηση, δίχως συλλογική μνήμη και ιστορικό φιλότιμο.
Αφημένη, σα ριχτάρι, στον καναπέ των προδομένων προσδοκιών, λοβοτομείται και ανέχεται, ανέχεται και αναθέτει και γίνεται συνένοχη, σε όλα τα μεγάλα κρατικά εγκλήματα, τις γενοκτονίες, τους βρώμικους πολέμους, το ρατσισμό, το νεοναζισμό, την καταστολή, την άγρια «νόμιμη κρατική βία» την αντρίλα, τη ματσίλα, τον κοινωνικό αυτοματισμό, το θάνατο της Σοφίας και της σοφίας.
Αυτά τα «πρότυπα» - κατιμάδες υπουργοί, ούγκανα καταστολείς, αθωωμένοι παιδοβιαστές, οπεπεκεπέδες, ευπειθείς εκπαιδευτικοί, τράπερς της ξεφτίλας, εξωνημένη δημοσιοκαφρίλα και μια γενικευμένη «κουλτούρα» παρακμής, περνούν στα παιδιά, τη βαριεστημένη ανοχή, την ηθελημένη τύφλα ή την κουτοπόνηρη προσαρμογή στο «εγώ ελπίζω να τη βολέψω».
Και κυρίως τη βία. Τη βία ως κανονικότητα.
- Με αυτά τα «πρότυπα» καταντάνε τα παιδιά, πρώτα γλάστρες εσωτερικού χώρου και μετά σαρκοβόρα φυτά.
- Με αυτά τα «πρότυπα» επιδιώκουν τον σκυφτό δάσκαλο, που θα παράγει πειθήνιους υπήκοους, στη θέση μιας παλλόμενης δύναμης, που θα διεγείρει τη λαχτάρα για γνώση, θα προσγειώνει τα παιδιά στην πραγματικότητα, χωρίς να τους στερεί το όνειρο.
- Με αυτά τα «πρότυπα» καλουπώνουν μια κοινωνία πρώτα ανοχής και μετά συνενοχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου