Εκδήλωση της Ανοιχτής Συνέλευσης Ενάντια στις Συνδικαλιστικές Διώξεις και Απολύσεις: Ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση

 Με μαζική συμμετοχή, ζωντάνια και αγωνιστικό παλμό πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης 26 Φλεβάρη, η εκδήλωση της Ανοιχτής Συνέλευσης Ενάντια στις Συνδικαλιστικές Διώξεις και Απολύσεις. Συναγωνιστές από συλλογικότητες, σωματεία, σχήματα και οργανώσεις, ανένταχτοι αγωνιστές από διάφορους χώρους δουλειάς, έδωσαν το «παρών» επιβεβαιώνοντας πως το ζήτημα των διώξεων αποτελεί κεντρική αιχμή για το εργατικό και κοινωνικό κίνημα. 

Πρόκειται για ζήτημα που αφορά κάθε εργαζόμενο στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, τη νεολαία και κάθε άνθρωπο που αναζητά διέξοδο πραγματικής αντίστασης στην επίθεση που δέχονται τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερίες.

Η εκδήλωση, που όπως εύστοχα ειπώθηκε στην αρχική εισήγηση, θα ήταν επίκαιρη όποτε και αν γινόταν, συνέπεσε με τις νέες ποινικές διώξεις που αντιμετωπίζουν τέσσερα συνδικαλιστικά στελέχη στον Πειραιά, τρεις εκπαιδευτικοί και ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Οι τέσσερις συνδικαλιστές οδηγούνται σε δίκη στις 23/3/26 στο Πρωτοδικείο Πειραιά.

Τα «εγκλήματά» τους: η κινητοποίηση της τοπικής ΕΛΜΕ στις 30/11/2022, στα γραφεία της ΔΔΕ ενάντια στις πρώτες διώξεις εκπαιδευτικών και η κινητοποίηση στις 17/3/2023, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενάντια σε διαφημιστική ημερίδα υπέρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης από την ΔΔΕ Πειραιά.

Οι  ομιλητές ανέδειξαν  το μέγεθος και το εύρος της κατασταλτικής πολιτικής και της επιχείρησης ποινικοποίησης κάθε φωνής αντίστασης στους χώρους δουλειάς, σε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και οπουδήποτε αναπτύσσεται κινηματική δράση. Περιέγραψαν  πτυχές των προσωπικών τους «καφκικών» εμπειριών στοχοποίησης από το σύστημα, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε σκοτεινές περιόδους του παρελθόντος.  

Τονίστηκε ιδιαίτερα ότι η καταστολή εντείνεται στους χώρους όπου διαμορφώνονται όροι αλληλεπίδρασης και κοινής δράσης εργαζομένων και νεολαίας. Διώκουν, απολύουν και συκοφαντούν επιδιώκοντας να μετατρέψουν τα δημόσια ιδρύματα σε αποστειρωμένους χώρους, τους εργαζόμενους – εκπαιδευτικούς, νοσοκομειακούς, διοικητικούς – σε υποταγμένους και σιωπηλούς υπαλλήλους και τη νεολαία σε υπάκουο «στρατό», πρόθυμο να εργαστεί 13ωρα και να θυσιαστεί στους άδικους πολέμους τους. Δεν τα καταφέρνουν.

Αναδείχθηκε ωστόσο και μια κρίσιμη αλήθεια: παρά την κλιμάκωση της επίθεσης, όταν το κίνημα οργανώνεται και μαζικοποιείται μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Είναι βέβαιο ότι χωρίς τον αγώνα και την έμπρακτη αλληλεγγύη που αναπτύχθηκε ενάντια στην αργία της Χρύσας Χοτζόγλου θα είχαμε βρεθεί μπροστά σε πολλαπλές «δυνητικές αργίες». Ο αγώνας ενάντια στα πειθαρχικά και τις διώξεις στην εκπαίδευση  και ενάντια στην εκδικητική απόλυση του Δ. Αντωνίου,  στον οποίο η Ανοιχτή Συνέλευση συνέβαλε αποφασιστικά, κατάφερε να ανοίξει το ζήτημα σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων και νεολαίας, να κινητοποιήσει κάθε προοδευτικό άνθρωπο, να ξεπεράσει την υπονόμευση, την ακινησία και την λογική ανάθεσης των συνδικαλιστικών ηγεσιών, να αναγκάσει την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να παρέμβει, υπό το βάρος του κύματος αλληλεγγύης.

Όλα αυτά δεν είναι λίγα αλλά αυτή την στιγμή αναζητούν την συνέχειά τους. Αναζητούν την οργάνωση ενός ευρύτερου κοινού μετώπου που θα συνενώσει όλα τα πληττόμενα από την βάρβαρη πολιτική κομμάτια της κοινωνίας. 

Η απάντηση του κινήματος πρέπει να είναι όσο πλατύτερη γίνεται, με συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα και αγωνιστών. Υγειονομικοί, εκπαιδευτικοί, διοικητικοί, φοιτητές, εργαζόμενοι στους δήμους, μπορούν και πρέπει να πάρουν κοινές πρωτοβουλίες για ζητήματα όπως το νέο πειθαρχικό που ανοίγει τον δρόμο για φρονηματικές απολύσεις στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα. 

Με αφορμή και τις νέες διώξεις στον Πειραιά και στο Γ.Κ. Νοσοκομείο Νίκαιας, να δεσμευτούμε και να κινηθούμε με γνώμονα την πεποίθηση ότι δεν ζούμε σε περιόδους «αήττητων» κυβερνήσεων και ότι το ζήτημα των διώξεων μπορεί να αγγίξει πλατιά όλα τα κομμάτια του λαού και να αποτελέσει πεδίο έκφρασης της οργής ενάντια σε μια πολιτική που η κοινωνική πλειοψηφία βιώνει ως επίθεση σε κάθε πτυχή της ζωής της.